mededelingen van aloysius I

Kroonprinsendag

2010-11-15T18:27:00.032+01:00

Waarde gewestgenoten,

De actualiteit van de laatste drie dagen in onze constructie van verschillende gewesten en regio's heeft hoofdzakelijk te maken met dweilen onder open kraan, met tot gevolg een permanente overstroming van heelder gebieden, eveneens in het territorium in de buurt van Brussel, Halle en Vilvoorde. Hedenmorgen heeft mijn iets oudere aartsbisschoppelijke collega, André-Joseph Léonard, met een gepast Te Deum onze royale Albert II en zijn gade Paola,in hun afwezigheid, een gelukkige Feestdag "toegezongen". Deze plechtigheid werd uiteraard bijgewoond door de volgende generatie én door de eerste 'President' van Europa en door de ganse (aftredende) federale regering LOPENDE ZAKEN, die tot eind volgende maand een prachtvoorbeeld
geeft aan de andere Europese beleidsmensen. In de loop van de namiddag bracht de toekomstige Philippe I in gezelschap van voldoende nodige begeleiders een bezoekje aan ondergelopen lokaliteiten in Vlaams en Waals Brabant, waar hij verwelkomd werd in een net gecreëerde deelgemeente van Beersel, die vanaf gisteravond zo genoemd wordt.Hopelijk heeft niemand onder jullie veel last ondervonden van die uit de bedding tredende stromen of kanalen.

Eind vorige maand maakte onze buurt, meer bepaald Essen, een niet zo dramatisch evenement mee als die voornoemde "inondations" van het afgelopen weekend. Op 30 oktober werd Jan Goossenaerts 110 jaar oud en daarmee de oudste man van Europa, hij verklapte toen dat “veel en hard werken, op tijd gaan slapen en veel poepgelei eten (Luikse perenstroop, red.)” de geheimen van een lang leven zijn. Om op die dag, na het gevierde feest een eeuwenlingenboom in de voortuin van zijn verblijf, rusthuis Sint-Michaël te planten werd hij geholpen door onze minister-president Kris Peeters, die hem meteen de grootste schop aangaf en nadat de eerste schep aarde in het gat gegooid was al wilde stoppen. Dat was niet de bedoeling van de feesteling, die wilde onmiddellijk de hele put vullen, terwijl onze regeringsleider er eerder aan dacht de mannen van de gemeente werk te bezorgen. De hieronderstaande twee afbeeldingen illustreren de werkzaamheid van de beiden en Jan zijn rustige vriendelijkheid.

Een andere gebeurtenis en ditmaal een sportieve puike prestatie , die heel wat jeugdige sporters onder ons een diep vreugdegevoel bezorgde en tevens tot voorbeeld kon strekken, was Kim Clijsters' derde overwinning in de Masters, ditmaal tegen de Deense Caroline Wozniacki, 's werelds nummer 1, in het Qatarese Doha. Dankzij die zege behaalde Kim de derde plaats in de WTA-ranking en bewees daarmee dat ze haar fontein in Opitter zeker verdiend had en ze mag daarom ook beschouwd worden als de beste ambassadrice van onze regio. Op de foto's van dat laatste tornooi toont zij ook sportieve en menselijke talenten.

Tot slot wens ik in deze laatste paragraaf de hoop uit te drukken dat het herstellingsproces van Fons Van de Perre na de operatie van vorige week gunstig blijft evolueren. Als het mogelijk zou zijn hem deze week nog, samen met Nonkel Fons, een bezoekje in het ziekenhuis te brengen, kunnen we hem eindelijk nog eens ontmoeten. Hem en ook andere liefhebbers van het hieronderstaande hemelse vocht wensen we op deze manier 'Gezondheid'!

A.P.

Dank!!!

2010-10-15T22:37:00.002+02:00

Lieve volgelingen,

Uit de onderstaande regels zal vooral blijken dat enkele dagen geleden het gevoelen van dankbaarheid vrijwel automatisch in mijn geest heroprees, doordat een grote menigte onder jullie zo fantastisch lief was mij simpelweg een gelukkige verjaardag, een happy birthday of zelfs een eppie beursdeei toe te wensen. Voor enkelen onder jullie, en voor één in het bijzonder, was het niet voor het eerst dat een dergelijke activiteit tot stand kwam, maar bij dit achttiende priemgetal tijdens mijn levensloop steeg het aantal gelukwensers tot een ongekende hoogte. Een drietal jaren geleden verkoos ik het Instituut definitief te verlaten, maar sindsdien blijven de herinneringen aan de collega's mij ongelooflijk dierbaar. Graag had ik ieder van hen een geprinte versie van deze oorkonde toegestuurd, maar de poging daartoe is helaas volkomen mislukt, omdat herhaaldelijk duidelijk werd dat de muis van de printer buitenmate vastzat. De hieronderstaande afbeelding vormt een klaarblijkelijk bewijs van de technische tekortkoming die moeilijk of onmogelijk te repareren valt.

Ook vorige zondag werd er naar hartelust verjaard op 10-10-10. Nieke, onze eerste kleindochter, bereikte op die dag reeds haar vierde priemgetal in jeugdigheid en werd bij die gelegenheid feestelijk gevierd, zowel thuis als in speeltuin Den Deugeniet. Het cadeau waarnaar zij allerhartstochtelijkst verlangde was een immens populair spelcomputertje, waarop zij zonder uitstel haar voorlopig hoogste lusten urenlang botvierde. Daarnaast bracht zij ook enige tijd door op een luchtmatras in de buurt van de schommel, samen met haar jongere zusje, nog maar aan haar derde priemgetal toe, Wanne. Het lichtdrukmaal hieronder vertoont de twee jongedames, die zich in zowat het laatse zonnetje van dit najaar helemaal ongeremd spelend en rustend konden amuseren.

Zowat een week daarvoor greep nog een indrukwekkend feit plaats in het jeugdhuis De Zolder op Nieuwmoer, waar mijn oudste broer, Harry, de publicatie van zijn boek, De dag van de grote ontsnapping, omtrent een gebeurtenis die zijn leven totaal veranderde, aankondigde. De spectaculaire ontnapping uit de gevangenis van Sint-Gillis door drie topgangsters, die het zevende priemgetal jaren geleden onmiddellijk de wereldpers kon bereiken, zorgde voor de gijzeling van de toenmalige inspecteur-generaal van het Belgisch gevangeniswezen, nadat hij zichzelf daartoe had aangeboden. Naast dit spannende verhaal, geeft hij tevens kritiek op het hedendaagse federale strafbeleid en pleit hij voor herstelgericht werken om het aantal slachtoffers verder terug te dringen. De foto die volgt laat niet direct mijn broer zien, die zat in de auto, terwijl een cipier diende voor een menselijk schild bij het verlaten van de nor.

De laatste week van vorige maand konden wij beiden grotendeels doorbrengen aan onze kust en heel wat uren brachten wij door met wandelingen langs de golven en in de buurt van het Zwin. Wij werden als voetgangers gelukkig niet aangereden door Roger Vanden Stock zoals een voetganger uit Genk op een kruispunt in Knokke-Zoute. De Anderlecht-voorzitter zou na het ongeval zijn uitgestapt en het aan de stok hebben gekregen met de voetganger, die geraakt was aan zijn linkerhiel. De Genkenaar verklaarde dat hij door Vanden Stock aangesproken werd in het Frans. Na die discussie is de voorzitter van paars-wit uiteindelijk doorgereden. De Brugse politierechter tilde zwaar aan de feiten en wees op het gebrek aan hoffelijkheid bij Vanden Stock.

Tenslotte, na de vermelding van de vele priemgetallen in het voorafgaande schrijfsel,wens ik jullie allen en één in het bijzonder te wijzen op de invloed van de priemgetallen op het menselijke bestaan. Vorig jaar werd de debuutroman van de Italiaanse fysicus Paolo Giordano, La solitudine dei numeri primi, vertaald in het Nederlands, De eenzaamheid van de priemgetallen. Ik kon niet nalaten het toeval van die priemgetallen op onze afgelopen maand aan te wijzen.

A.P.

Herfsttij

2010-09-15T09:10:00.002+02:00

Lieve lezeressen en lezers,

Jullie allen, en natuurlijk één in het bijzonder, willen wij meteen een gunstig schooljaar vanaf de aanvang toewensen. Ongetwijfeld worden de vroegste klassenraden wellicht deze week reeds georganiseerd, misschien staan de daarbij aansluitende oudercontacten eveneens in de nabije toekomst al op het programma. Jullie mogen ervan uitgaan, dat zulks ook betekent dat een eerste week vrijaf niet meer erg ver af is en waarschijnlijk hebben jullie allen reeds ondervonden, dat na die beginperiode het vervolg van dit veelbelovende studiejaar alsmaar sneller zal verlopen, zodanig dat dit allerlaatste lichaamsopvoedkundig optreden van één onder jullie tegen een wereldrecordsnelheid zal afgewerkt worden. Geniet er met volle teugen van!

De voorbije zomermaanden verleenden ons ieder op hun eigen manier een boeiende levenservaring. Vanaf half juni tot 11 juli organiseerde voor het eerst een Afrikaanse streek een Sokkerfees zodat miljoenen liefhebbers van de gewoonweg prachtigste wereldsport gedurende vele, vrijwel dagelijkse urenlange periodes van voetbal en vuvuzela konden beleven. Gelukkig zorgde de finale ervoor dat ronduit achterbakse, criminele Ollandse "voetballers" of "p(B)otstampers" enkel door barbaarse brutaliteit konden opvallen, zonder één ogenblik van sportief optreden en verkregen de Spanjaarden dat die oranjelingen-sukkels van Piet Hein niet langer dan negentig minuten zich konden te buiten gaan aan beeldbestorming en misdadige piraterij. Degenen die de hieronderstaande Paulus Octopus geloofden en volgden, zullen ook wat centen verworven hebben, dankzij hun pronostiek.

Nog een week voor die finale zorgden "José van Dam & Friends" voor een exclusief concert in het paleis van Laeken om het halfjaar voorzitterschap van de afgetreden Belgische regering over de Europese Unie in te zetten. Dat basbariton José niets van Vlamingen moet hebben, behalve uiteraard zoveel mogelijk geld, en zich daarom ook enkel beperkte tot Franstalige liederen, is al jaren bekend. Wat Aloysia en ons allen daarentegen uitbundig maakte, was de begeleiding via de mandoline, waarvoor één van onze schoonzonen instond, waarna José zelfs zover ging om hem na afloop publiekelijk te danken of eerder met "merci" aan te spreken. Graag toon ik jullie een foto van de toekomstige baron en van Pieter als begeleider vlakbij.

Politiek en godsdienst hebben dit laatste seizoen vrijwel niets voorgesteld in deze mini-staat: de twee grootste partijen hebben allebei getracht een overeenkomst te sluiten en op die manier zo vlug mogelijk een regering samen te stellen, die de voorafgaandelijke poging tot regeren grondig zou corrigeren. De bemiddelaars zouden vanaf vandaag een conversatie tussen de verkiezingswinnaars tot stand brengen. Allicht zal een volgende blogcommentaar wat meer kunnen melden. De nieuwsberichten van de laatste twee weken hadden als voornaamste onderdeel de religieuze opvoeders van de afgelopen decennia en wezen uitsluitend op de celibataire pedagogen die zonder empathie hun gezag ongestraft konden misbruiken.

Gelukkig slaagde Kim Clijsters erin voor de derde maal het tornooi te winnen, waarop zij tevens 'queen' werd. Zo verschafte zij ons toch nog wat positief nieuws. De hieronderstaande afbeelding van haar typische spagaat (grand écart) geeft ons de gelegenheid toch nog optimistisch te blijven.

A.P.

Zonnige dagen

2010-06-24T20:42:00.007+02:00

Waarde lezeressen en lezers,

Toegegeven, deze publicatie komt meer dan een week nadat zij verwacht werd door de meesten onder jullie, doch de omstandigheden zorgden er helaas voor dat enkel heden wij konden overgaan tot het vereiste activisme na een dagenlange meditatie. Zoals de voorgaande jaren het geval was, vormt dit fenomeen een allerlaatste verslag met overweging van amuserende en emotionele gewaarwordingen onzer beiden en ook ditmaal brachten wij een weeklang door in de buurt van de baai van de Somme, een verblijf in het gevaarloze gebied van het land dat tezelfdertijd in het Varsgebied een groot aantal bewoners en toeristen tijdens overstromingen in gevaar zag komen. Wij kwamen gelukkig te weten dat in Pijnpittendorp alles veilig verlopen was. Via een lokale krant kwamen wij een dag later te weten, dat een vergelijkbare "tsunami" had plaatsgevonden in onze "federale constructie", waarbij onder meer de hieronderstaande afbeelding ons voor ogen kwam en onze emoties beroerde.

Daarnaast hebben wij al die weekdagen met heel veel zonneschijn doorgebracht en konden ons meestal per fiets van de ene naar de andere ons omringende museale of horticulturele festiviteiten begeven, waarbij wij ook wel wat gehinderd werden door een soms ijzige noordenwind aan de kustlijn. Een van de hoogtepunten van die uitstappen bracht ons het bezoek aan de Jardins de Valloires, in de buurt van de abdij, een ontmoeting van de steen en het vegetale. De tuinbouwkundige verzameling van een zestal tuinen, vooral die met zowel de oude als de moderne rozen en zeker ook die van Lamarck, met een geschiedkundige benadering van alle planten konden ons bekoren. Vandaar dat de twee volgende afbeeldingen op hun manier trachten aan te tonen hoe mooi dergelijke tuinen kunnen zijn. De eerste afbeelding toont een aantal bewonderenswaardige rozen, waar La Prima middenin glimlachend zit te genieten van de belangstelling.

Ook de volgende illustratie van een nauwkeurig onderzoek van een Japanse pijnstekelboom toont aan dat onze emoties door zo'n stam of door het beklimmen ervan geraakt kunnen worden.

Zaterdag 19 juni, inderdaad de achtste dag na onze afreisdatum, kregen wij onderweg, bijna wederom in ons "vaderland" aangekomen, een aantal buien te verwerken en tevens bij de thuiskomst mochten we vaststellen, dat op één week tijd onze tuin niet had blijven stilstaan en zijn we sinds die dag vrijwel uitsluitend daarin werkzaam geweest, vooral met de bedoeling om het begin van de zomer, de feestdag van de H. Aloysius van Gonzaga, in te zetten met nuttig aan te wenden groenten, fruit en bloemen. Dat de zomer vanaf dinsdag blijkbaar echt aan de slag is, zorgde ervoor dat wij tijdens enkele uren per dag in de tuin volop zwetend van zonnigheid konden genieten, zeker ook van het ene voorbeeld van natuurlijke schoonheid achteraan in onze tuin te bewonderen, een bloem van een Grote Berenklauw.

De laatste halve week van dit schooljaar staat voor de deur en zal ongetwijfeld tot een zalige tweemaandenperiode leiden, die volop verdiend is door ieder van jullie en die ervoor zal instaan, dat een zekere rust jullie leven zal verblijden. Als afscheid wensen wij jullie herhaaldelijk een beeld toe als de hieronderstaande zonsondergang in Cayeux sur Mer.

A.P.

Aloysius Secundus

2010-05-15T22:11:00.006+02:00

Allerbeminnelijkste Lezers en Lezeressen,

De afgelopen zesmaandenperiode heeft ervoor gezorgd, dat de auteursmogelijkheden waarover de schrijver dezer teksten eertijds meende te beschikken, slechts heden ten dage min of meer aangewend kunnen worden. Naar alle waarschijnlijkheid zal deze eerste poging tot contact met jullie allen niet veel meer voorstellen dan een reactie op het verzoek van een aantal trouwe volgelingen en één in het bijzonder. Vooreerst voelt deze scribent zich geroepen om iedereen te danken voor de wijze waarop zij getracht hebben zijn voortbestaan zo goed mogelijk te laten verlopen. De volgende illustratie toont waartoe de nabestaanden voor zijn thuiskomst meenden zijn levensomstandigheden aangenamer te maken. Een bijna ontelbaar aantal uren werden op dit zitproduct doorgebracht en maakten de tijd gemakkelijker door te brengen.

Niet enkel het lezen, maar ook in verschillende standen rusten, dankzij de verstelbaarheid van het meubelstuk, hebben het herstel bevordering verschaft.
Gelukkig werden geleidelijk meer mogelijkheden verworven om niet enkel binnenshuis zittend door te brengen. Na enkele maanden werd het mogelijk om ons samen fietsend een beperkt aantal kilometer af te leggen en tegen eind april brachten wij zelfs enkele dagen door in een gehuurde caravan te Wemeldinge. Deze locatie in de Provincie Zeeland vormde samen met Middelburg een gelegenheid voor de Nederlandse Koningin om wandelend haar jaarlijkse Dag door te brengen. Ook tijdens de regenachtige voormiddag kuierde zij glimlachend langs enkele feestelijk uitgedoste straten. Onder ruimschootse politiebegeleiding groette zij uiterst minzaam alle deelnemers aan de volksspelen en eveneens de zevenduizend toeschouwers. De hieronderstaande foto dient als bewijs van de royale aanwezigheid, versierd met een modieus design van een hoed, gecreëerd door een van onze landgenoten.

De overige dagen, waaronder de verjaardag van Aloysiaprima, verliepen in een regenachtige en “zonnige” weersomstandigheid. Zo konden wij op een droge éénmeiavond, samen met de twee kleindochtertjes, langs een groot aantal oranjeversierde straatjes wandelen en op die manier een indruk (laten) opdoen van de versieringscreaties van alle Wemeldingers, die zich hiermee om de vijf jaar intens bezighouden, ook wanneer Koningin Beatrix niet langs komt wandelen.
Tijdens de verjaardag kwamen alle kinderen en kleinkinderen op bezoek om samen een gezellig feestje te kunnen vieren. Dat lukte echt wel, hoewel het weer zorgde voor frisse en natte uurtjes samen. De overige dagen brachten wij grotendeels door met het sympathieke echtpaar Margreet en Dirk-Jan uit Breda, met wie wij vorig jaar in oktober hadden kennisgemaakt in Turkije. Wij fietsten samen langs het kanaal naar het nabijgelegen Hansweert, waar we enige tijd doorbrachten op een zonnig terrasje, genietend van verschillende “Belgische” bieren. Het is zonder meer verduidelijkt door de volgende foto, genomen door Aloysiaprima.

Een laatste voorlopig vermeldenswaardig nieuws heeft te maken met sport.
De meesten onder jullie beseffen reeds dat voetbal ongeveer de meeste aandacht schijnt te krijgen (en misschien ook te verdienen) en daarom voel ik mij zo vrij om te verwijzen naar de ultieme match in de Engelse League One. In die thuiswedstrijd in Elland Road tegen Bristol Rovers slaagde Leeds United erin om tijdens de tweede helft op ongeveer vijf minuten tijd een achterstand van 0 – 1 om te buigen tot een uiteindelijke overwinning van 2 – 1. Het tweede beslissende doelpunt werd nogmaals gescoord door Jermaine Beckford, de kapitein van het elftal, dat door deze uitslag meteen de zekerheid kreeg om volgend seizoen te kunnen optreden in de Championship.
De wedstrijd werd bijgewoond door ruim 38 000 toeschouwers en vormde een welverdiende beloning voor het beëindigen van het derde opeenvolgende seizoen in de Engelse “Derde klasse”, zodanig dat bij de duizenden supporters de hoop ontstaat dat na de komende jaren in de “Tweede klasse” de volgende spelersgeneratie ervoor zorgt dat zij weer eens zullen kunnen juichen voor de prestaties in de “FA Premier League”.
Hieronder vinden jullie een afbeelding van de reactie van de goalscorer, de rest van het team en het stadion na het bereiken van het gestelde doel, afkomstig van de website van de club.

Voorlopig vind ik deze poging tot eind gebracht, dank voor jullie belangstelling en tot weerziens op het eind van volgende maand, na de “verkiezingen”.

A.P.

Türkiye iki

2009-11-15T16:10:00.000+01:00

Dierbare volgelingen,

Wederom is een meer dan draconitische maand verstreken sedert mijn laatste blogverschijnen en enkele etmalen geleden bereikte mij eveneens een waarschuwend-smekende aansporing vanwege die éne bijzondere, ten gevolge waarvan uw apostolische Bruggenbouwer heden overgaat tot het plegen van zijn éénenzestigste papale bul. Het opschrift prijkend boven deze breve vormt naar alle klaarblijkelijkheid een referentie aan één van mijn voorgaande geschriften, met name dat van afgelopen maart. De kans bestaat dan ook wel degelijk dat personen en/of toestanden vermeld in die voorjaarlijkse missive recurrentie vertonen in onderhavig bericht. Mocht zulk een repetitieve verschijning jullie tegen de borst stuiten, dan wil ik nu meteen al deemoedig op de borst kloppen en mij daarvoor verontschuldigen.

Vooreerst wens ik onder de aandacht te brengen het feit dat één van onze neven, Johan, zich zowat een maand geleden vrijwillig tot de huwelijkse staat heeft begeven met Annelies en beiden waren zo attent om iedereen van de familie uit te nodigen die belangrijke stap in hun leven mee te vieren en in de verf te zetten. Konterfeitsels van het grootse avondfeest zijn niet voorradig, maar het hieronderstaande lichtdrukmaal geeft wel een kijk op het gelukkige paar, slechts luttele ogenblikken na het ondergaan van dit sacrament. Vanzelfsprekend wensen Aloysia en ikzelve hen allebei een gelukkig verderzetten van hun engagement toe.

Het eigenlijke culminatieve orgelpunt van de feitelijkheden tijdens de afgelopen periode werd echter zeker gevormd door onze tweedemaalse trektocht doorheen Turkije. Het reisgenootschap was kwantitatief, maar zekerlijk ook kwalitatief vergelijkbaar met de gezellen van het afgelopen voorjaar. Tussen de verblijven in een vijftal hotels door konden wij onder leiding van een deskundige gids-reisleider verscheidene plaatsen visiteren, die deel uitmaken van ons klassiek Griekse en tevens joods-christelijke werelderfgoed als daar zijn Aphrodisias, Ephese, Pergamon, Troje, Istanbul en Laodicea. Hieronderstaande afbeeldingen, vervaardigd met haar eigen camera obscura, schenkt Aloysia Prima ons met graagte.

Hierboven herkennen jullie ongetwijfeld Ronald, allergezelligst gezeten op één van de latrines in de hoofdstraat van Ephese. Naast hem, in even gezellige pose, aanschouwt u mijzelve.

In dezelfde stad vonden wij deze gedenkplaat verwijzend naar één mijner illustere voorgangers, met name Paulus VI, die alhier aanwezend was in het gezegende jaar onzes Heren 1967, weliswaar niet gezeten op één van de latrines.

Hierboven een illustratie voorstellende Hèt Houten Paard van Troje, helaas niet voorstellende Aloysia en Aloysius, vermits dezen zich te dien tijde in de buik van het paard zelve ophielden.

Deze fotografie nam Aloysia op sluikse wijze van de muezzin van dienst in het vermaarde Topkapipaleis, hartje Istanbul, die met zijn religieuze gezangen de harten der bezoekers verlustigde.

Hierboven wordt een beeld geschetst van het enthousiaste vieren van hun Nationale Feestdag door een groot aantal van onze Turkse medemensen. Niet toevallig zijn de talrijke oranjetinten in het feestgebeuren, want tegelijkertijd werd ook het vijfendertigjarig huwelijk van Margreet en Dirk-Jan gevierd, twee leden van ons gezelschap.

Tenslotte een allerlaatste beeld uit de Turkse opgravingenreeks, ter illustratie van het gegeven dat hedendaags deze werkzaamheden uitgevoerd worden met wel erg moderne, en op het eerste zicht radicale middelen. Plaats van het vertoonde : Laodicea

Dat deze reis tot gevolg heeft gehad dat mensen dichter bij elkaar werden gebracht, mag blijken uit het feit dat wij heden nog een bezoek brachten aan het sympathieke koppel uit de omgeving van Breda in het Zeeuwse Wemeldingen, alwaar wij onderstaande fotografische opname konden vervaardigen, die wij jullie in het geheel niet wensen te onthouden.

De aandachtige lezers en lezeressen die deze missive tot het einde toe hebben gevolgd wens ik te danken en hiermee neem ik graag afscheid en hoop van u hetzelfde.

A.P.

Last Post in Tallinn?

2009-10-15T19:47:00.017+02:00

Waarde volgelingen,

Ook uw eerbiedwaardige Voorganger heeft momentaneel nog niet de minste notie van wat volgen zal, edoch ook hij vertrouwt erop dat alles, ergo eveneens deze voorliggende pauselijke missive, uiteindelijk goed terecht zal komen. De éne bijzondere gaat zover in zijn vertrouwen, dat hij mij deze keer zelfs geen herinnering of waarschuwing (laat staan bedreiging) deed geworden, wij gaan aldus ongetwijfeld de goede richting uit.
Misschien heeft de vorige bulle hem tot het diepere inzicht gebracht dat pontificaal nieuws op zich kan laten wachten, doch eveneens wat vroeger dan verwacht kan verschijnen. Allen die mijn schrijfsels met enige aandacht volgen, zullen vorige maand allicht vastgesteld hebben, dat het goede nieuws een vijftal etmalen eerder dan wat de traditie voorschrijft tot publicatie werd gebracht.
Voor de enkele onder jullie die zich nog steeds afvraagt welke mysterieuze verklaring licht kan werpen op die ogenschijnlijke faux pas, kan ik hic et nunc bevestigen dat een uitlandse excursie mij noopte tot deze geanticipeerde editie, en nog wel een reis die mijn gade en mijzelf naar het uiterste Zuiden Frankrijks voerde, tot aan het domein "Les Aludes" van Peterpignans. Ten bewijze van het hierbovenvermelde volgt hieronderstaand een lichtdrukmaal, waarop wij beiden afgebeeld staan, op de gevoelige plaat vastgelegd door Aloysiaprima.

Laat jullie echter niet misleiden door de zonnige indruk die het geheel en mijn beide onderdanen in het bijzonder op het eerste zicht mogen wekken. Toegegeven de klimatologische omstandigheden waren grotendeels aangenaam, bij tijd en wijle deden ze denken aan onze eigen "Trezeke's zomer", maar zowel bij onze aankomst als bij ons vertrek werd de ganse Var vergast op een waar onweer, gepaard gaande met tsunami-achtige watervloeden, die ervoor instonden dat talrijke landgenoten met gemotoriseerd vehikel en al door inondaties werden verzwonden. Voor ogen houdend dat de streek sedert afgelopen april geen druppel water had mogen ontvangen, werd door sommigen zelfs gewag gemaakt van een onvervalst mirakel, ja ter ere van onze interventie, zo leek het wel, werd diezelfde eerste avond in Pijnpittendorp een groots spektakelvuurwerk georganiseerd, toevallig samenvallend met het lokale Pruimenoogstfeest. In het kader van de afgelopen heiligenverklaringen en dito aangerichte feestvieringen, moge de volgende afbeelding, gecreëerd door Leo Reymer, broer van, verduidelijken wat in Pignans verstaan wordt onder het begrip 'pyrotechnisch kunstwerk'.

De reis in zijn geheel betekende voor Aloysia en mijzelve vooral een aangenaam weerzien met een van onze beste collega's ooit, die zich bovendien ook nog ontpopte tot een, voor mij althans, onnavolgbaar voorbeeld van culinaire creator.

Begin deze maand waren we aan zee met al onze nakomelingen en aanverwanten, en dit om wille van een paar speciale aangelegenheden. Vooreerst was daar het gegeven dat Nieke, ons oudste pauselijke kleinkind, per 10 oktober de gezegende leeftijd van zes jaar bereikte, terwijl ikzelve welgeteld twee dagen later de ouderdom van zestig jaar in het vizier kreeg. De ganse clan bracht een knus, gezellig samenzijn tot stand, zowel in de gezonde zeelucht, als in het zwembad, als elders aan de kust.
Voor mijzelve betekende de zaterdagavond, in Ieper, aan de Menenpoort één van de hoogtepunten, mij geschonken door onze twee jongste nazaten en aanverwant. Ik kan het dan ook niet nalaten hieronder de fotografie te publiceren die ons Gerhilde knipogend nam. Enige verklaring lijkt mij hier gepast: de ruimte binnen de poort was vrijwel compleet in beslag genomen door enkele honderden toeschouwers van en deelnemers aan het indrukwekkende spektakel, zodat een colonne vrouwelijk schoon uit het Britse Imperium zich genoodzaakt had gezien de plechtigheid net buiten de poort te volgen. Dat discipline ook over het Kanaal nog altijd een recht van bestaan heeft, moge ook uit de afbeelding blijken. Alhoewel de meesten van hen AP meteen hadden herkend, is slechts bij één van hen, de dichtstbijzijnde, een glimp van nieuwsgierig-aarzelende herkenning te bemerken in de oogopslag...

Tenslotte is het volgens mij enkel passend en rechtvaardig om aan het einde van deze bulle in het kort te reageren op de onweerstaanbare vloed van gelukwensen die mij van alle kanten ten deel viel bij mijn reeds hoger aangehaalde overgang van vijftig naar zestig. Veel had ik mij bij die feitelijke aangelegenheid voorgesteld, maar wat in de realiteit plaatsgreep, tartte werkelijk alle verbeelding: talloze hartelijke, verrassende, ja waarlijk dithyrambische, feliciterende heilswensen bereikten mij onder allerlei vormen en één daarvan wil ik bij het eind van deze toevalligerwijze zestigste bulle jullie niet onthouden. De illustratie werd mij toegezonden door Xaverius Garulfus, met daarbij de bemerking dat het afgebeelde eenvoudigweg een Pinus Sylvestris ofte een grove den is, door de natuur zelve voorzien van een kruis. Dat deze foto genomen werd in Estland, ergens in de buurt van Tallinn, zou erop kunnen wijzen dat Dickie Dick (je-weet-wel) zijn kruis nog niet ten einde toe gedragen heeft. Wat mij dan weer enorm deugd doet (sorry, Dick-Johan).

A.P.

Hier zijn we weer

2009-09-10T21:17:00.003+02:00

Allen en één in het bijzonder,

"De weg naar de hel ligt ermee geplaveid", hield de vorige generatie ons meermalen voor en misschien had ze ook nog wel gelijk. Voor alle duidelijkheid: mijn onfeilbare pontificaliteit heeft het wel degelijk over "goede voornemens". Daaruit leerde ik jaren geleden al, dat ik mij daar niet al te veel aan mocht bezondigen en dus deed ik dat ook maar hoogstzelden... tot ik, ik geloof dat het zowat eind juni was, die éne bijzondere ontmoette, ergens niet ver van de Zusters Clarissen in de buurt van het Ravenhof, en hem kond maakte, dat de kans bestond dat ik zou afwijken van mijn geliefde stelregel: tijdens de Grote Vakantie doen wij niet aan blogmakerij. Uiteindelijk is het principe glorierijk overeind gebleven en allicht is het nog maar goed zo; het zou ons ongetwijfeld te ver leiden, mochten we hier nog langer bij blijven stilstaan, wij hebben, denk ik, ruimschoots ons punt gemaakt en gaan dus over tot de orde van de dag.

Een eerste vermeldenswaardige aangelegenheid sedert de publicatie van ons vorig herderlijk schrijven, waren zekerlijk de enkele dagen die Aloysia en ikzelve doorbrachten aan onze Noordzeekust, samen met jeugdvrienden uit het verste oosten van onze Vlaamse regio, meer bepaald uit Dilsen Rotem. Tezamen brachten wij een hogelijk gewaardeerd bezoek aan Lissewege, onder andere ook daar één van onze Limburgse vrienden al geredelijk lange tijd met het plan rondliep om tijdens de maand juli een meer dan tweehonderd kilometer lange voettocht naar Compostela af te leggen - zij is inderdaad niet de énige die met zulke intenties behept is - en omdat ook Lissewege een "Sint-Jacobskapel" bezit. De hieronderstaande lichtdrukmaal toont haar echtgenoot en ons beiden, waarbij het halo van mijn pauselijke keerzijde toepasselijk zorgt voor een eclatante reflectie van even schitterende zonnestralen in de schaduw van de hoofdkerk, waarbinnen het St.-Jacobsaltaar een halteplaats was voor voornamelijk Scandinavische en Baltische pelgrims op weg naar Santiago.

Begin juli bracht Aloysia en mijzelve na meer dan dertig jaar wederom naar het Kasteel van Schoten, voor de éénenvijftigste uitvoering van het Wereldfestival, en wel op uitnodiging van één van de sympathieke medewerkers én tevens oud-collega Xavier. Wegens minder goede weersomstandigheden tijdens het etmaal volgend op de Vlaamse Nationale Feestdag mochten wij van het spetterende spektakel genieten binnen de tent, op uitgelezen VIP-plaatsen. Vooral de groep uit Vanuatu, hieronder afgebeeld, maakte op ons beiden een overweldigende indruk!
Die dansers zijn zo'n vriendelijk volkje, dat ze Xavier gelijk uitnodigden naar hun eigenste eiland, wat ertoe zou kunnen leiden, dat hij volgend schooljaar ook een sabbatjaar aanpakt... Mocht je graag een betere impressie krijgen van de vertoonde kunsten, druk dan hieronder op de afbeelding en daarna op het witte pijltje (iets naar beneden op het volgende scherm te zien) en een totaal andere wereld opent zich voor je ogen en oren en - wie weet - krijg je dan de kriebels om naar de tweeënvijftigste uitgave te gaan kijken.

klik hierboven!

Tijdrekenkundig beschouwd volgde enkele dagen later wederommaals een excursie naar het Germania van collega Ratzinger, waarbij deze keer Erpolzheim het voornaamste eindstation vormde en mijn drie Gratiën en ikzelve genoten van uitstapjes langs de Weinstraße en ook naar o.a. Worms en Mainz, meestal met de bedoeling om ook religieuze en museale bouwwerken met ons bezoek te vereren. Dat wij zulks graag laten afwisselen met allerlei gekheden, wordt nog het best geïllustreerd door de volgende fotografische opname, waarbij een beeld wordt geschetst van mijzelve als verafbeelding van de wijngod Bacchus, die vantussen de ranken wijst op het gevaar voor eenieder onder ons die met overmaat zich laaft aan de voortbrengselen van de vruchten des velds. Moge dit ook een waarschuwing inhouden voor het wijselijk hanteren en tot zich nemen van alle mogelijke Duvelse genotmiddelen.

Jullie overladen met nog meer afbeeldingen en uitweidingen over visites aan paleizen, kastelen, kathedralen en andere monumenten wens ik niet te doen, maar een enkel beeld, vastgelegd in de buurt van de Aachener Dom, kan ik jullie toch niet ontzeggen. Of deze opstelling bedoeld was als kunstwerk werd ons niet verklaard, maar wij vonden het toch een wondermooi gezicht.

Na die Germaanse week hebben Aloysia en ikzelve onze tijd met vereende krachten vooral thuis en in de nabije omgeving doorgebracht, waarbij tuingewassen, grasvelden, fruitbomen allerhande met goede zorgen werden omringd. Tussendoor konden wij het niet laten om exposities te bezoeken, al of niet vergezeld van onze pauselijke kleinkinderen. Zo was er, als uitloper van het afscheid dat mijn eegade nam van haar Instituut, eind augustus een uitstap naar onze hoofdstad en een bezoek aan het pas geopende fonkelnieuwe Magrittemuseum. Museum- en verplaatsingstickets waren ons beiden bezorgd door het personeel van die Essense onderwijsinstelling en, wees ervan overtuigd, wij hebben er voluit van genoten in het gezelschap van duizenden anderen, van alle mogelijke nationaliteiten. Een voorbeeld uit de
collectie kunnen jullie hieronder bewonderen.

Samen met Nieke en Wanne hebben oma en opa op één van die vele zonovergoten namiddagen ook nog een felgesmaakt bezoek gebracht aan het Karrenmuseum, vlakbij de Kiekenhoeve, tijdens de laatste voorbereidingsdagen voor de Stoet "850 Jaar Essen". Niet alleen de ijsjes werden gesmaakt of de springkastelen werden getest, maar ook de tientallen karren en wagens met belangstelling benaderd, ten bewijze waarvan hieronder een foto waarop ze bereidwillig poseren.

Een allerlaatste onderwerp voor deze bulle werd alreeds zijdelings aangeraakt in de vorige alinea, namelijk de Historische Stoet ter herdenking van de stichting van de gemeente Essen in 1159, precies 850 jaar geleden. Dat ook deze manifestatie mede door de participatie van een aanzienlijk aantal oud-collega's een hoge luister bereikte, heeft ertoe bijgedragen dat Aloysia en ikzelve het schouwspel onder de stralendblauwe hemel met intense attentie hebben beleefd. Slechts één voorbeeld van de vertoonde taferelen willen wij jullie hieronder indiceren, weliswaar één zonder afbeelding van ex-mede-ambtgenoten, maar ter illustratie van het opvallende fenomeen, dat telkens wanneer er Neder-Essenaren (je-weet-wel!) betrokken waren bij de performance er danig veel kabaal, bombarie, zeg maar stennis mee gemoeid was. Vandaar dan ook dit beeld van een schermutseling tussen Spaanse hellebaardiers enerzijds en enkele recalcitrante leden van de "borgerij" of stadswacht van Bergen op Zoom anderzijds. Dat even later zowel een ambulance als een MUG dienden te interveniëren berust op louter toeval.

Uiteindelijk afscheid van jullie allen nemen zou ik willen doen met een referentie naar de informatie verschaft door onze jongste telg als medewerker van de krant die zorgde voor de historische primeur van een op het internet te volgen "voetbal"wedstrijd van onze Roze Druiven in Armenië. Zij zorgt voor de lokale nieuwtjes van onze gemeente Kalmthout en treedt hiermee glansrijk in de voetsporen van mijzelve. Een simpel klikken op deze link, brengt jullie meteen op de goede site.

A.P.

Toeters en bellen !!!

2009-06-15T14:28:00.013+02:00

Lieve lezers en lezeressen,

Hoera! Eindelijk!! Het is zover!!! Zowat een ganse week geleden, op dinsdag 9 juni 2009, omstreeks deze laat-namiddagse tijd, heeft Aloysia Prima, onder een enorme belangstelling van talloze collega's haar laatste lesstonde gehouden. Dat sommige van haar medeleerkrachten, en ook leerlingen, daarbij meer dan één traan verdoken wegpinkten en anderen daarentegen behoorlijk uit de bol gingen, laat zich licht raden. Eilacen, van deze onvergetelijke, aandoenlijke momenten kan uw bereidwillige dienaar U, voorlopig althans, nog geen lichtdrukmaal laten aanschouwen. Dientengevolge neem ik de vrijheid om alhier enige ruimte te creëren, teneinde alsnog op een later tijdstip over te gaan tot het tentoonstellen van eventuele illustraties.

Vanzelfsprekend zal in de toekomst mijn eegade geen gelegenheid meer laten voorbijgaan om al dan niet bevriende staten per vliegtuig of anderszins met een pontificaal bezoek te vereren. Wat onze hoogwaardige onfeilbaarheid dan weer zal toelaten om jullie uitgebreid kond te doen van dergelijke uitstappen.

Deze bedenking leidt mij momentaneel naar een korte beschouwing over een dergelijk evenement, dat eind vorige maand, ruim een week voor het feest van Pinksteren, plaatsvond. Eerder tegen onze gewoonte in, verplaatsten wij ons om die tijd per autocar naar de hoofdstad van de BRD, die toevalligerwijze datzelfde weekeinde haar zestigste verjaardag met een waar volksfeest meende te mogen vieren. De volgende afbeelding, in levenden lijve te aanschouwen op een bewaard gedeelte van de wereldberoemde Muur die de genoemde stad jarenlang verdeelde, laat aan duidelijkheid niets te wensen over en wil ik jullie dan ook niet onthouden.

Het zou ons te ver leiden, mochten wij jullie allen, en één in het bijzonder, hier een gedetailleerd overzicht willen bezorgen van dit dagenlange aangename tijdverdrijf, doch enige hogelijk gewaardeerde gebeurtenissen mogen hier zeker niet ontbreken. Zo was er de verregaande verbroedering met de Berlijnse bevolking die uwe pauselijke voorganger niet wilde ontlopen. Niet dat ik, als andere wereldbekende hoogwaardigheidsbekleders ooit voor mij, zo ver wilde gaan op plechtstatige wijze te verklaren : "Ich bin ein Berliner", maar het met smaak tot mij nemen van het aanverwante 'Berliner Wurst' kon ik echt niet laten. Dat Aloysia zulks op de gevoelige plaat wilde vastleggen voor het nageslacht en anderen, staat mij dan weer toe om hieronder een sprekende illustratie te publiceren.

De gedachtensprong van deze exquise lekkernij naar een volgende lichtdrukmaal behoeft geen languitgesponnen explicatie, doch ik kan het niet aan mij voorbij laten gaan er toch wat over te poneren: in het Versaille(s)achtige Sanssouci, dat wij uiteraard eveneens met een bezoek verblijdden, herontdekten wij de grafsteen van Frederik de Grote, naast de laatsterustplaatsen van elf van zijn uitgesproken favoriete windhonden en wijl wij ietwat verbouwereerd zijn eigen zerk bekeken, was er een erg lokale autochtoon die ons op zijn spontane manier inlichtte over de reden waarom hijzelf en zijn soortgenoten jaarlijks rond Sinksen enige patatten als eerbetoon aan de "Alte Fritz" op en rond zijn graf leggen. Dat zit namelijk zo (met dank aan Jacobus Kervel):

"De 17e en 18e eeuw waren roerige tijden, vol oorlogen in Europa. En waar oorlog is, daar is ook hongersnood. Granen waren niet te verbouwen. Oogsten mislukten en de grote leiders zochten naarstig naar een ander eetbaar gewas. De kenners wisten dat er zo´n gewas bestond. De aardappel. Maar onder de gewone bevolking bestond een enorme weerstand tegen de knol.
Frederik gaf het bevel om enorme velden met aardappelen te verbouwen. Het Kartoffelbefehl. Maar de boeren weigerden. Het gezegde ´Was der Bauer nicht kennt, frisst er nicht´ stamt uit het Pruisen van deze tijd. Fritz stuurde soldaten naar de velden om erop toe te zien dat de boeren het bevel toch opvolgden. En zo volgde er in de zomer van 1755 een prachtige oogst van aardappelen. Maar geen hond die ze wilde eten.
Volgens het verhaal heeft Frederik toen honderden boeren en soldaten bijeengeroepen om toe te kijken hoe hij zelf een bord vol met dampende patatten verorberde. Kokhalzend en vol walging keek het publiek toe. Maar Frederik at smakelijk door. En bleef leven. Zo meldden de eerste durfals zich aan om ook een aardappel te proeven. En uiteindelijk werd Pruisen gered van de hongersnood. Het Pruisische leger sterkte aan en won veldslag op veldslag." Misschien een ideetje voor Crembo in Afghanistan?

Bij het verlaten van het optrekje van Frederik II van Pruisen kon Aloysia enkel verzuchten dat wij voor de rest van ons leven-in-ruste misschien toch enige uitbreiding aan ons eigenste Castel Gandolfo zouden toevoegen, vergelijkbaar met het prieel in Potsdam, waarvoor zij graag poseerde, al was het maar om mijzelf de kans te bieden een fotografie van haar te nemen en jullie aldus een zicht te bieden op de mogelijkheden voor een eventuele renovatie - van het gebouw welteverstaan! - , al dan niet subsidieerbaar door een van onze regeringen.

Die laatste opmerking brengt mij automatisch bij de volgende geïllustreerde overweging: nogmaals is bij de gelegenheid om één van die regeringen mee te bepalen een waarheid als een koe - of zou ik zeggen 'als een geit'? - aan het licht gekomen. De meesten onder ons zullen zich herinneren, dat de grote overwinnaar van de stemmenslag, bijna dag op dag twee jaar geleden, door allerlei openbare, medische, transparante en minder welvoeglijke evenementen aan de kant geschoven werd, zowat monddood gemaakt. Welnu, precies zeven weken na het Hoogfeest van Pasen blijkt de man gezond en wel verrezen te zijn, zodanig dat ik met gerust gemoed de volgende sepiakleurige foto aan jullie allen kan tonen, ten bewijze van mijn zojuist geopperde overtuiging, namelijk dat er toch leven is na de "monddood".

Ziet deze jongeheer er niet stralend als een eerstecommunicant uit met zijn allereerste Sofie? Ik weet zeker dat een groot aantal onder jullie hem al eens eerder, nog niet zo lang geleden, onder ogen hebben gehad, zij het onder een lichtelijk andere vorm.

Wat mij een allerlaatste herinnering aan gebeurtenissen van de afgelopen maand oplevert: vorige vrijdag nog konden onze eeuwigjonge PITO-plussers genieten van hemelsklinkende tonen, voortgebracht door het eeuwenoude orgel in de Roomse kerk van Hoogerheide, tonen die werden veroorzaakt door de vingers en voeten van de "zeventienjarige" onder ons, Staf voor de vrienden. Uwe pauselijke Hoogwaardelijkheid heeft zich zowat suf gezocht naar afbeeldingen van het bewuste kerkorgel, maar hij is er enkel in geslaagd een illustratie van de kerk zelf op te duiken, het is dan ook niet meer dan passend en rechtvaardig om daarmee deze laatste bulle voor de Grote Vakantie af te sluiten.

A.P.

Na de IJsheiligen

2009-05-15T20:50:00.013+02:00

Beminde goedgelovigen,

Inderdaad, vanaf vandaag mogen de bonen geplant, onder het goedkeurend oog van de Heilige Isidoor, patroon van landbouwers en aanverwanten, alhoewel uw pauselijke infallibiliteit heden andere, veel zwaarwichtiger taken om handen heeft, onder meer de maandelijkse, door de Heilige Geest geïnspireerde boodschap aan u allen te bezorgen. Het moet mij daarbij van het hart, dat het mede dankzij de nauwgezette reminiscenties van één biezondere onder jullie telkens weer geschiedt, dat uit het Absolute Niets een volkomen nieuwe bulle ontstaat. Twee etmalen geleden was het weer zover en zorgde de genaamde voor de klassieke opflakkering van de staat van geëxciteerdheid bij tallozen onder jullie. Vandaar dat ik mij wedermaals met intens genoegen voor het klavier en het scherm plaats, teneinde te rapporteren over de gebeurtenissen en de daarmee gepaard gaande emoties van de afgelopen periode.

Vooreerst wens ik gewag te maken van een samenscholing van een groot aantal Pitoplussers, die een oergezellige namiddag in het Strijboshof konden doorbrengen, opgeluisterd door de boeiende voorstelling van de ProvaChinareis door Rik Ansoms, die ons aan de hand van een aantal foto's een duidelijk beeld schetste van de comfortabele, leerrijke en onvergetelijke ervaring die hij samen met zijn echtgenote mocht beleven. Hieronder een lichtdrukmaal voorstellende één van de vele voortreffelijke hotels, waar zij samen konden verblijven tijdens die veertiendaagse reis.

Daarnaast werd ook een fotoherkenningswedstrijd op touw gezet, waarbij de aanwezigen uitgenodigd werden om zichzelf en elkander te herkennen op fotografische afbeeldingen uit een soms ver verleden, genomen vanaf de leeftijd van twaalf jaren. Dat deze show, voortreffelijk gebracht door Chris Huysmans, glansrijk gewonnen werd door Clara Dingemans zal de meesten onder ons niet verwonderen. Zij weten dat Clara steeds een klare kijk op de medemens heeft gehad, wat zij eens te meer bewees bij deze gelegenheid. Helaas kan ik jullie in deze bulle geen voorbeelden van de lichtdrukmalen tonen, maar, indien de mogelijkheid zich alsnog mocht voordoen, zal ik ze jullie zekerlijk niet onthouden. Ter compensatie lever ik jullie met graagte zicht op een sportieve prestatie uit datzelfde China, waar ik als ervaren fietseling alleen maar van kan dromen.

Die ene sportieve prestatie brengt mij als het ware vanzelf bij een gelijkaardige gebeurtenis, die zich ook eind april afspeelde. Met enige trots durf ik hier te vermelden dat Nieuwmoer KFC voor het eerst in zijn lange geschiedenis erin slaagde om de Beker van Antwerpen te winnen. Dat zulks gebeurde onder deskundige begeleiding van een tweetal oud-leerlingen van ons geliefde Instituut verhevigt zo mogelijk nog onze gevoelens van fierheid. Ook hier past mijns inziens een afbeelding, al was het maar om jullie de kans te geven na te gaan welke twee illustere oud-Pito'ers bedoeld zijn in vorige zinsnede.

Daartegenover dien ik dan weer met diepe spijt in het hart kond te doen van een spijtige nederlaag van ons meest geliefde elftal, ondanks de steun van de beste supporters ter wereld. Gisteravond eindigde de terugwedstrijd van de halve finales van de play offs in League One, onder het toeziend oog van welgeteld 37036 toeschouwers in een fataal 1 - 1 gelijkspel tussen Leeds United en Millwall. Daardoor kunnen wij ons voorbereiden op een derde opeenvolgend seizoen in de Engelse derde klasse. Dat er onmiddellijk na de wedstrijd enkel verslagenheid heerste onder onze manschappen wordt geïllustreerd door de lichaamstaal van onze nummer 16, midfielder Bradley Johnson. Maar volgend seizoen...

Wat mijne pauselijkheid jullie zeker wenst mee te delen, slaat op grootse werken in de hovingen van ons eigenste Castel Gandolfo. Evenals mijn confrater Benedictus verkeerde ik vorige week in de gelegenheid om mij te begeven aan een eerstesteenlegging, neen, niet van een kerk in Palestina, maar van een indrukwekkend terras in de buurt van onze tuinkamer. Hieronder een momentopname van dit plechtige ogenblik.

Een volgende illustratie geeft aan dat ik bij deze werkzaamheden spontaan en hartversterkend geassisteerd werd door een tweetal jongelui, die op een zaterdagavond hun uitgaansevenement enige tijd wilden uitstellen om mijn Hoogwaardigheid een helpende hand te reiken.

Tenslotte kan ik deze missive niet beëindigen zonder één van jullie in het biezonder een welgemeende troost en opkikker te bezorgen aan de hand van een link die hem op de goede weg zal zetten in een verre of toch nabije toekomst. Omdat deze technologie toch nog enig mysterie voor mij inhoudt, kan ik enkel hopen dat mijn boodschap in goede aarde zal terechtkomen. Voor alle zekerheid verschaf ik hieronder één van de honderden afbeeldingen die te vinden zijn op het volgende adres:

http://foto.zita.be/3073845705

Met graagte neem ik hierbij afscheid van jullie allen en van één in het bijzonder.

A.P.

Zaaaaaaalig Paaaaaaasén !

2009-04-15T17:20:00.002+02:00

Dierbare volgelingen,

Naar alle hoogstwaarschijnlijkheid hebben de meesten van jullie, en zeker één in het bijzonder, met volle teugen van de beginnende lente tijdens het afgelopen paasweekeinde, al dan niet geboeid luisterend naar Händels 'Hallelujah', genoten en kijken jullie nu verlangend uit naar nog meer van dat. Laat ik jullie er eerst op wijzen, dat Aloysia en ikzelf niet altoos vreemde contreien met een bezoek kunnen vereren, laat staan dat wij daartoe enige intentie zouden voelen. Edoch, wanneer wij, om allerlei voor de hand liggende redenen dergelijke expedities niet ondernemen, dan slagen wij beiden er toch steeds in om exotische exploten in eigen regio te visiteren. Zo was er op die donderdag eind vorige maand een automobieltrip naar het (al bij al) nabije oosten, meer bepaald de stad Maaseik, waar wij wederommaals kennismaakten met het terracottaleger van Xi'an. Het blijft een indrukwekkende expositie en een niet te missen experiëntie, al zal een bezoek aan de originele locatie ongetwijfeld nog meer emoties wakker maken. Ter vergelijking volgen hieronderwaarts twee illustraties van het échte en van het geïmiteerde leger.

De lichtelijk ironiserende imitatie door beeldhouwer Sjer Jacobs ontwaarden wij op onze terugweg bij Galerie Exelmans, in de buurt van het marktplein met het standbeeld van de beroemde broeders Van Eyck, en die (de imitatie) vonden mijn gemalin en ikzelve zekerlijk ook de moeite van het reproduceren waard. Vandaar ...

Moeiteloos van de os op de ezel springend durf ik te veronderstellen dat iedereen ondertussen een aantal alternerende lichtdrukmalen zal opgemerkt hebben onder het uurwerk rechts gesitueerd van deze woordenstroom. Misschien vraagt zulks toch om enige explicatie en reminiscentie. In onze bulle van 15 december jongstleden hebben wij er al op gewezen dat bepaalde politieke instanties ons, vrije bloggers, wensen te beschouwen als levensbedreigend voor de democratie, waarnaar zijzelve zogenaamd zouden streven, de genaamde Crembo op kop. Welnu, dit "heerschap" heeft ook in het Latijnse zuiden navolging gevonden, in zoverre dat aldaar een wetsvoorstel ter tafel is gelegd om ons de mond te snoeren, aan banden te leggen en nog meer van dat fraais. Ik mag hopen dat zoiets nooit gebeurt, zelfs niet tijdens de regering van de heer Berlusconi, zodat ook Pettegolezi nog ongestoord van zich kan laten horen via deze uitlatingsmogelijkheid.

Een totaal andere materie, en eigenlijk nu pas aan bod komend wegens een aarzelend opkomende doch in steeds nadrukkelijker vorm optredende vergeetachtigheid van mijn pontificale onfeilbaarheid behelst het, voor mij althans, heuglijke nieuws in een gerenommeerde kwaliteitskrant van te lande dat ik niet moederziel alleen sta, qua infallibiliteit, meer nog, dat ik daarin volkomen gesteund wordt door een vooraanstaande zusterziel, die mij wegens haar artistieke persoonlijkheid niet helemaal koud laat. Hieronderstaand bemerken jullie de mediaboodschap in extenso.

Indien door al het voorgaande verkeerdelijk de indruk zou kunnen ontstaan, dat wij ons enkel onledig houden met van de ene expositie naar de andere manifestatie te vlinderen, dan reken ik erop dat door de onderstaande fotografie het tegendeel als ruimschoots bewezen mag worden geacht. De opname stamt van eind vorige week, lang voor het drukke paasweekeinde, en geeft een beeld van de voorbereidselen die getroffen dienden te worden voor de ontvangst en de opvang van de paaseieren en hun rapers en raapsters. Afgebeeld is mijne pauselijke Hoogheid, terwijl hij het dak van het zomerprieel achteraan ons eigenste Gandolfo te lijf gaat om het van alle smetten te ontdoen. Op de voorgrond lag de akker nog op frees- en ploegwerken te wachten, maar ik kan ieder van jullie, en één in het bijzonder geruststellen: de vroege aardappelen zijn ondertussen al gepoot en volop schietende.

Dat de nazaten intussentijd, weliswaar met enige moeite, de gevallen eieren allemaal hebben opgeraapt, verzameld, verdeeld en grotendeels verorberd, kunnen de meesten onder jullie zich allicht voorstellen; toch wil ik jullie nog deelgenoot maken van het wonder dat zich elders, thuis bij de Bomma, jaarlijks voordoet, namelijk dat de haas en de klokken niet alleen eieren bij de vleet achterlaten, maar dat zij met evenveel gemak nog speciale cadeautjes achterlaten voor de achterkleinkinderen.
Ten bewijze hiervan een beeld van onze twee jongsten, die onze twee allerjongsten in volkomen kakofonie ieder uit hun pasgevonden boekwerkjes voorlezen.

Ten slotte wens ik toch nog van dit forum gebruik te maken om alle excollega's, zeker die van LO, en zékerlijk één in het bijzonder, alle mogelijk geluk en bijval en een hart onder de riem (of andersom) toe te wensen voor de komende belangrijke week van de doorlichting. Hoogstpersoonlijk heb ik achteraf enkel goede herinneringen overgehouden aan die destijds door Dorothea doch dra door Diana doorgevoerde doorlichting, dus durft de doorwinterde doorgelichte de durfal derop duiden, dat de drieste danspassen der deernen duizendmaal dankbaarder doordringen dan die der drakendoders. Niet zonder een beeld op te roepen van de ene heilige en van de andere godin durf ik nu afscheid nemen van jullie allen.

AP (= de Aardappel Poter)

Türkiye

2009-03-15T20:45:00.000+01:00

Dierbare goedgelovigen,

De meesten onder jullie hebben deze pontificale missive slechts bij toeval opgeroepen, een groot aantal heeft weet van de maandelijks terugkerende ritus, edoch nauwelijks enkelen, waaronder die éne biezondere, waren alreeds enige etmalen geleden op de hoogte van de inhoud van deze zoveelste onfeilbare bul! Nog maar eens een expliciet bewijs van de, voor ons aardse schepselen, ondoorgrondelijke beschikkingen van de Allerhoogste, kunnen wij hierbij vaststellen, m.a.w.: nogmaals is gebleken dat de wereld klein, zoniet nietig is, want Hij van wie wij "de vertegenwoordiger op aarde" mogen zijn, wilde eind vorige maand blijkbaar dat Aloysia en ikzelve een drietal van onze geliefde nichtjes, neen, niet de meiden van halal, maar de zussen Van Tilborgh, zouden ontmoeten bij een juwelier in de buurt van Antalya, zonder dat wij vooraf enige afspraken daaromtrent gemaakt hadden. Inderdaad, de laatste week van afgelopen februari brachten wij reizend door, ons meestal comfortabel in een busje verplaatsend, verkerend in het aangename gezelschap van zes van onze geliefde Noorderburen en op sleeptouw genomen door een sympathieke Turkse Koerd, de genaamde Hasan, voor wie geen inspanning te veel was om ons erop te wijzen dat zijn vaderland flink op weg is naar het lidmaatschap van onze Europese Unie.
In de lichtdrukmaal hieronderstaand bemerken jullie onze gids, aandachtig beluisterd door een zestal van ons, terwijl hij wijst op een reeks tufstenen duivenhokken temidden in het maanlandschap van Cappadocië, meer bepaald in het Dal van de Monniken.

Enkele dagen daarvoor had Hasan ons reeds kennis laten maken met de dansende Derwisjen, goedgelovige volgelingen van de grote islamitische filosoof Mevlana, van wie wij het museum bezochten in Konya. De sfeer van de betoverend wervelende rondedans valt voor ons niet te beschrijven, vandaar dat ik hieronder een beroep doe op een elektronische verbinding, die na het beroeren ervan met een linkermuisknop een bewegend beeld, begeleid door de originele klanken, tevoorschijn tovert. De aandachtige toehoorder zal het geluid van de 'ney' herkennen, een kruising tussen een dwarsfluit en een wandelstok, als u begrijpt wat ik bedoel:dervishhouse evi

Ons verblijf in het voormalige Rijk van de Seldsjoeken was enkele dagen daarvoor begonnen na een succesrijke en veilige landing op de luchthaven van Antalya, waarvan jullie hieronder een beeld wordt opgehangen, dat luttele minuten voor dat geslaagde manoeuvre, vanuit de buik van het toestel en met vaste hand werd gemaakt door Aloysia.

Het werd een aaneenschakeling van verrassende, onvergetelijke momenten en evenementen, mede doordat wij het voorrecht hadden ons in een selecte groep te bevinden van vrijwel uitsluitend "onderwijsmensen", tot nader order nog altijd te prefereren boven een groot aantal andere professies, om nog maar te zwijgen over zetelende en staande magistraten, parlementaire commissieleden, politiekers en bankiers... Eén van die pedagogen kwam op het ronduit sublieme idee om tijdens de obligate Turkse avond een fotografie te laten nemen van onze gehele groep, een beeld dat wij jullie niet willen onthouden.

Voor ons persoonlijk een erg verrassende factor was met name de natuur in haar vele vormen. Vooreerst de klimatologische omstandigheden: toegegeven, het land behoort tot het noordelijk halfrond, vandaar dat winterse buien tot de mogelijkheden behoren om deze tijd, maar de metershoge sneeuwmuur die wij tussen Nevsehir en Konya op de lichtgevoelige plaat konden vastleggen, waarbij wij de sneeuwruimers eveneens aan het werk zagen, deden ons eerder aan Scandinavische streken denken.

Daarnaast was er het fenomeen van de onvolprezen Turkse zijdentapijtindustrie, volledig gebaseerd op het principe van de zijderupsen die zich tegoed doen aan de blaadjes van de moerbeiboom en in hun cocon van zijden draden omkomen, waarna van hun werk geprofiteerd wordt door de tapijtwevers. Op de afbeelding hieronder kunnen jullie waarnemen hoe een aantal onder ons ingingen op de uitnodiging om de losgemaakte draden ter hand te nemen, voordat wij de oogverblindende eindresultaten zelf onder ogen kregen.

Verder bleek Turkije een voorloper te zijn wat bertreft natuurlijke medicijnen ter herstelling van zekere mannelijke tekortkomingen, waaruit een groot aantal onder ons, en zekerlijk één in het biezonder, zijn les kan trekken. Wanneer je onderstaande afbeelding in ogenschouw neemt, waarop Uwe Pauselijke Hoogwaardigheid zelf mag prijken, let dan vooral op de positie van mijn rechterarm, ten bewijze van de onvolprezen uitwerking van genoemde producten.

Een laatste voorbeeld van verrassende natuurfenomenen is het voorkomen van zowel rokende als niet-rokende kamelen in de buurt van het theater van Aspendos. Zoals te zien is op de illustratie hieronderstaand, blijven de beide soorten zusterlijk, of broederlijk, naast mekaar zitten, iets waar onze soort niet meer toe in staat blijkt te zijn.

Afrondend durf ik te poneren dat ons verblijf in Cappadocië een weergaloze ervaring geweest is, met enkel positieve facetten, behalve misschien dat ik sindsdien met twee kilo meer pauselijkheid opgescheept zit.

AP

Post Valentinum

2009-02-15T17:20:00.001+01:00

Waarde devotelingen,

Wederom is het tijdstip aangebroken dat Uwe Doorluchtige Pauselijkheid zich zal kwijten van Zijn maandelijkse of, accurater geëxprimeerd, semi-mensuele roeping, al dan niet met de approbatio van andere patriarchen, zoals afgebeeld op de illustratie hiernederwaarts.

Jullie allen, en ongetwijfeld één in het bijzonder, herkennen hierboven een aantal kandidaten voor de post van Hoofdpatriarch van de Russisch-Orthodoxe Kerk, die vorige maand uiteindelijk toekwam aan mijn sympathieke collega Kirill Primus, van wie ik het niet kan nalaten jullie hiernavolgend eveneens een lichtdrukmaal te laten bewonderen. Zielsgraag druk ik bij dezen de wens uit, dat jullie vooral aandacht schenken aan de gelaatsuitdrukking van deze wijze Voorganger, waarbij een opvallende gelijkenis met de steller dezes vastgesteld dient te worden.

Overigens wil ik jullie in deze bulle tevens mijn interesse voor niet enkel aanverwante religiën, edoch ook voor iets minder voor de hand liggende geloofsovertuigingen leren kennen. Reeds sedert ettelijke maanden bestudeer ik daartoe vierwekelijks gedurende enkele opeenvolgende avonden na zonsondergang het westelijke uitspansel met het doel aldaar de halvemaan te bespeuren, die in combinatie met de planeet Venus het omgekeerde islamitische symbool in het noordelijk halfrond voorstelt. Om een duidelijker beeld hiervan te kunnen geven, heeft Aloysia Prima afgelopen 29 januari de beeltenis hierondervolgend gecreëerd en die kan ik jullie dan ook niet onthouden.

Indien door al het voorgaande de indruk gewekt zou kunnen zijn, dat mijn dagen uitsluitend gevuld worden met hogelijk ernstige en diep-religieuze aangelegenheden,dan wens ik daartegen toch één en ander in te brengen, zelfs naar voren te schuiven. Zo las ik enkele weken geleden een artikel aangaande het onder controle houden van stresstoestanden, zowel binnen als buiten het onderwijs, en dan meer bepaald tijdens de lesurenvoorbereiding Lichamelijke Opvoeding, waarbij ik spontaan aan één van jullie in het bijzonder dacht, voor wie de onderstaande afbeelding een troost, een hart onder de riem mag betekenen. Verdere uitleg omtrent het preciese aan te raden praktische gebruik, wil ik hem te gepasten tijde verstrekken. Het resultaat is gegarandeerd: stress verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Daarnaast is er zekerlijk ook het heuglijke nieuws dat de heldendaad van de Iraakse journalist Munthadar al-Zeidi (alias "de Schoenengooier") werd vereeuwigd in een Schoenmonument, vervaardigd door Laith al-Amari en onthuld in Tikrit,toenmalige woonplaats van wijlen Saddam Hussein. Ik ga ervanuit dat een aantal onder mijn lezers en lezeressen het niet kunnen laten om bij tijd en wijle nog eens terug te gaan naar de link in mijn bulle van 15 december ("maat 48") om nog eens te proberen die 'Kop van Jut' te raken. Zij stellen dan telkens weer vast, dat die mogelijkheid nog steeds bestaat, in tegenstelling tot het genoemde monument, dat al na een week, "op vraag van de plaatselijke autoriteiten", werd verwijderd. Mede daarom verschijnt hieronder een hopelijk blijvende herinnering aan het incident.

Verder houd ik mij, geïnspireerd door onze huidige premier, onledig met het plegen van haiku, niet te verwarren met de sudoku, ook van Japanse origine en zeker ook diabolisch interessant. Ter herinnering: een haiku bestaat uit zeventien lettergrepen, onderverdeeld in 5-7-5 of 5-5-7 versregels, waarbij een moment uit het dagelijkse leven, meestal uit de natuur, wordt geëvoceerd. Een tweetal dergelijke gewrochten kan ik jullie niet besparen onder de afbeelding van Herman Van Rompuy, betrapt tijdens zijn plechtige eedaflegging.

Fietsen, aarzelen,
beter besturen,
regering Leterme Un.

Beslissen, lezen,
werken, goedkeuren,
de federale premier.

Terwijl ik deze missive zit te creëren, verneem ik via de radio dat heden op Antarctica de meest milieuvriendelijke poolbasis plechtig geopend wordt, de Prinses Elisabeth, de dochter van onze toekomstige Vorst Philippe Primus, Duc de Brabant. Liske werd zo genoemd naar haar betovergrootmoeder, die van Beieren. Een laatste fotografie werpt een verduidelijkend licht op het ontstaan van de basis.

Graag leg ik momenteel de laatste hand aan deze pauselijke brief, echter niet alvorens nog een haiku te plegen, ééntje om het af te leren.

Schrijven, herlezen,
nagelbijten voor
die éne biezondere!

Aloysius Valentinus

Hartverwarmend

2009-01-15T19:23:00.006+01:00

Waarde gelovigen,

Deze aanspreking hebben jullie allen, en één in het bijzonder, lange tijd moeten ontberen, maar heden is het tijdsgewricht wederommaals halfweg de maand genaderd en vandaar deze missive, want eens een opdracht aanvaard, wenst Mijne Onfeilbare Pauselijkheid die nauwgezet, a.h.w. gewetensvol, te vervullen.

Laat ik mijn overzicht van de afgelopen vier weken aanvangen met het berichten omtrent een openbare audiëntie die Nonkel Fons en mijzelve wensten te verlenen aan de huidige tewerkgestelden in het ons zo geliefde Instituut. Bedoelde poging tot hartverheffende ondersteuning onzentwegens hunner eindtrimesteriële gemengde gevoelens van opluchting enerzijds en verlatingsangst anderzijds mislukte jammerlijk wegens allerlei verzachtende en anderssoortige omstandigheden. Om wille van een intense repetitie voor hét Kerstconcert dat de volgende avond plaatsvond en het wekelijkse opvangen van kleindochters in het nabijgelegen Berendrecht ontstond er een spijtig misverstand dat uitliep op het elkaar ontlopen aan 't Koetshuis. Op een later tijdstip in de wandelgangen kwam mij ter ore dat sommigen, en één ..., een eventuele excommunicatio mijns persoons opperden, alhoewel éénieder dient te beseffen dat zulke maatregel enkel en uitsluitelijk een voorrecht is van mijzelve en mijn co-pontifex Benedictus XVI.
Ter verzoening wens ik daarom hieronder een illustratie te laten verschijnen van het concert, dat onder meer door Nonkel Fons en zijn geliefde eega Flora werd bijgewoond en dat zeker nog door verscheidene dergelijke manifestaties zal gevolgd worden.

Ternauwernood enkele etmalen later konden wij overgaan tot het echte kerstvieren in huiselijke kring; in tegenstelling tot de traditie, waarbij Aloysia Prima, min of meer geassisteerd door haar pauselijke gemaal, de godganse week druk in de weer diende te zijn om alle toebereidselen, voorbereidingen te treffen, alles in goede banen te leiden en zelf nauwelijks rust te vinden voor de feestdis kon verlaten worden, waren onze pontificale nazaten op het idee gekomen om ons het werk uit handen te nemen, terwijl zij elk een deel der spijzen en dranken tot hun verantwoordelijkheid rekenden. Een afbeelding van dat avondmaal kan niet verschaft worden, maar onderstaande lichtdrukmaal, voorstellende onze twee pauselijke kleindochters na het in ontvangst nemen van enkele presentjes, wil ik jullie niet onthouden.

Een week later zaten wij wederom aan de dis, ditmaal met de broeders en zusters, zwagers en zwagerinnen, ondergedoken in een middeleeuwse kelder in de Keyserstraet, neen, niet in 'De Pelgrom', maar in een vergelijkbaar pand, dat in enkele weken tijd door Willy en Anita werd omgetoverd tot een oergezellige locatie, waar wij in afwachting van een mistig vuurwerk ons te goed konden doen aan overvloedige spijs en drank, waarbij iedere disgenoot zijn duit in het zakje deed en één van de gangen verzorgde. Een beeld hiervan mag hieronder niet ontbreken.

Ons deel werd gevormd door een prelude van hartige hapjes vooraf, waarbij de aandachtige lezer kan vaststellen dat Aloysia mij glimlachend verduidelijkt wat die snackjes juist inhouden, alvorens ze aan de rest van het gezelschap te presenteren. een aanblik in de keuken, maakt ook meteen duidelijk dat niet enkel alcoholische dranken genuttigd werden.

Dat de volgende dagen ervoor zorgden dat bij onze noorderburen de Elfstedenkoorts weer kwam opzetten, ruim een decennium na afloop van de voorlopig laatste dergelijke schaatstocht, zullen jullie al wel in andere blogs vernomen hebben. Onderstaande afbeelding illustreert hoe zowel jeugdigen als ouden van dagen tot vorige zondag nog volop van ijspret konden genieten in onze eigenste Kalmthoutse duintjes.

Ik wilde deze bulle niet eindigen zonder verwijzing naar de oproep van mijn Venetiaanse vriend in zijn blog van enkele uren geleden, waarbij hij zowat het hele universum vriendelijk verzoekt tot begin volgende maand dagelijks een geldige stem uit te brengen voor 'oozAnke'. Voor verdere instructies volstaat het zijn blog van eergisteren te raadplegen (door een simpele klik op marrek1951.blogspot.com in de kolom hiernaast, kom je automatisch op de goede plek terecht).

Graag groet ik jullie allen ten afscheid met een welgemeende wens voor een 'Gelukkig Nieuwjaar'.

A.P. (Aloysius Progressivus)

Suers ende Soets

2008-12-15T18:27:00.016+01:00

Hogelijk gewaardeerde lezer,

Omstreeks deze tijd van de maand, zowat tussen Volle Maan en Laatste Kwartier, begeeft Mijne Pauselijke Onfeilbaarheid zich bij volle bewustzijn aan de arbeid, wederommaals frontaal ten opzichte van het Scherm, lichtjes gebogen over het klavier teneinde zich te kwijten van de nauwelijks te overschatten opdracht, aanvaard in tempore opportuno, om explicaties te verschaffen aangaande feitelijkheden c. M., waarbij geen onderscheid wordt gemaakt tussen allerindividueelste en kosmische evenementen, zolang ze maar het vermelden waard blijken.
Bij deze werkzaamheden zal uw Pontifex voortaan steeds voor ogen houden dat onderhavige bulle te categoriseren valt onder "staatsgevaarlijk", een uitspraak ontsproten aan de "hersen"kronkels van de ondertussen universeel gekende en beruchte Crembo (inderdaad, rijmt op Flahaut), die het bestond om al onze medebloggers wereldwijd als criminelen af te schilderen. Dat genoemde hypocriete Kierewiet bij deze gelegenheid applaus oogstte vanop de meeste parlementaire zitplaatsen, bewijst eens te meer welke waarde weldenkende burgers aan deze Eerbiedwaardige Instelling dienen te schenken. Als voorbeeld van dergelijke fenomenen verlink ik ieder van jullie, doch één in het bijzonder, naar nitwit , en let dan vooral op de (gehandschoende!) rechterhand van de betrokkene in de uiterst rechtse afbeelding op de startpagina. Daar hoeft, geloof ik, geen tekening meer bij, zeker niet gezien de schapelijke blik van de figuur geheel rechts op de illustratie. Voor de enkelen onder mijn volgelingen die zich geen beeld zouden kunnen vormen van de onbenul die hier al veel te veel attentie heeft gekregen volgt hieronder een lichtdrukmaal.

Van een geheel andere orde, alhoewel..., is de actualiteitswaarde van een volgende schertsfiguur, die zich tijdens dezelfde afgelopen maand ook ongedwongen voor de nationale camera's bewoog en daarbij allerhande naar de kop geslingerd kreeg, omdat de schare gedupeerden, al dan niet voorzien van blauw bloed, het meer dan hemeltergend vond, dat dit heerschap ter verdediging van zijn aloude ridderlijke vriend, Maurits, het als niet minder dan klinkklaar evident beoordeelde, dat hij dan diens afgestane plaats zou innemen, alsof er geen odeurtje aan de ciel was, waarbij niemand onder ons een dessin behoeft om zo onfeilbaar te voorpellen wat de gevolgen van een dergelijke actie zouden zijn geweest: van hetzelfde laken, lood om oud ijzer, pest of cholera, Crembo of Flahaut... Dat deze burggraaf ofte vicomte daarmee niet aan zijn proefstuk zou zijn geweest, daarover twijfelt wederom niemand van mijn talloze lectoren. Toch meen ik een illustratie van bedoelde sujet niet te kunnen achterhouden. Vandaar, hieronder afgebeeld met het karakteristiek geheven vingertje Etienne (zeg maar Steve) Davignon.

Om deze reeks nulliteiten af te sluiten had Mijn Hoogwaardigheid gedacht aan een eerder Transatlantische Figuur, aanbeden door één van de twee voorgaanden en door hem erkend als het na te volgen voorbeeld qua oorlogszuchtige en wereldveroverende escapades, geheel en al ontdaan van overbodige verstandelijke vermogens, louter terend op een innerlijk vuur, dat zo mogelijk de hele planeet aan zijn voetzolen zal laten likken: de enige échte, onvervalste G.W.Bush, die gisteren nog maar eens een onvergetelijke indruk maakte in het centrum van Bagdad, tijdens een opgemerkte toespraak. Jullie allen, en één in het bijzonder, wil ik aan de hand van volgend filmfragment deelgenoot maken van deze historische tweevoudige vuileschoenslingering naar de "machtigste" man op aarde:maat 48.

Genoeg gebeuzeld echter: er vonden gelukkig nog talrijke evenementen plaats in dit ondermaanse, gebeurtenissen die deugd aan het hart deden of aan andere lichaamsonderdelen.
Zo was er op zondag 23 november een loopgebeuren in Essen-Horendonk, dat aan de deelnemers en toevallige toeschouwers nog lange tijd een deugddoende herinnering zal bezorgen, al was het maar omdat het definitief achter de rug ligt. De bijhorende afbeelding, geplukt van de hoogstgevaarlijke site van de organisatoren, dient ter ondersteuning van de stelling, dat het hier wel degelijk om rasecht hondenweer ging. Dat geen van de vele participanten van ons geliefde Instituut op de afbeelding voorkomt, is ook voor jullie Eerbiedwaardige Voorganger een spijtige zaak, maar met enige imaginatie kunnen jullie je toch een beeld vormen van de gelukzalige taferelen aan de eindstreep, waarbij zowel deelnemer als supporter elkaar hartstochtelijk om de hals vielen.

Verder was er ook nog het absoluut onvergetelijke Sinterklaasgebeuren in De Brenne, de kleuterschool waar op woensdag 3 december de grote Heilige uit Myra een voorproefje van zijn kunnen gaf, samen met een stel onhandige Pieten. Wie er ook een voorstelling ten beste gaf was de "moeke" van Nieke en Wanne, waarbij de jongste er een beetje erg beduusd bijstond, zeker ook omdat haar mama ondertussen al zowat een week in het ziekenhuis lag met het vooruitzicht van een operatieve extricatie van de gal, wat haar jongere zus enkele jaren geleden insgelijks overkomen is. De voorstelling van moeke Annetta betrof een versje, handelend over een kindje dat aan de Goedheiligman een broertje vroeg op 6 december, iets waarbij één onder jullie zich wel wat zal kunnen voorstellen. De twee afbeeldingen hieronder spreken boekdelen.

En dan tenslotte, de laatste maar niet de minste, wil ik melding maken van twee wonderbaarlijke verschijningen in de gedaante van minstens een Aartsengel, maar dan wel op zulk miraculeuze wijze, dat mijn rotsvaste geloof nog rotsvaster werd. Stel u toch voor: op 1 december ontvingen wij, Aloysia en ikzelve, een atletische figuur in Nikè-blauw, als uit de hemel gezonden op de feestdag van Sint-Elooi, patroonheilige van o.a. goud- en zilversmeden, slotenmakers en ook lichtekooien; en dan gisteren aan de dag nog, of eerder aan de avond, viel ons eenzelfde wondervolle eer te beurt, een deze keer in enigszins flatterend grijs uitgedoste verschijning op de feestdag van Johannes (neen, niet Markus) van het (beetje laaghangend) Kruis. Deze mystieke ervaring heeft mij ongetwijfeld gesteund bij het tot een (goed) einde brengen van deze zending op de feestdag van o.a. Hadewijch, dé mystieke dichteres uit onze contreien.
Vermoeid, maar buitengewoon voldaan leg ik hierbij symbolisch de pen terneder, reeds verlangend uitziend naar de dag van de volgende editie.

AP

Koninginnedag!!!

2008-11-15T11:15:00.009+01:00

Waarde blogfanaten,

De titel boven deze missive vergt voor de meesten onder jullie zeker wat meer expliciterende uitweidingen, maar voor één in het bijzonder gaat ongetwijfeld meteen al een licht op bij het aanschouwen van dit opschrift: één dag na de zestigste verjaardag van Charles, Prince of Wales voor het leven, is het vandaag aan La Pola om een jaar dichter bij die zestig te komen. Langs deze weg wensen wij, Aloysia Prima en ikzelve, haar in het verre Amsterdam bij Bram een allergelukkigste verjaardag toe en nog vele gelukkige jaren. Daar zorgt Marco wel voor.

Trouwens, wat die Charles betreft, er zijn de laatste dagen nog wel meer 'luie sjoarels' die van zich laten horen hebben, al of niet met 'truken'. Zo is er uiteraard Karel De Gucht, onze buitenlandminister, behalve voor Congo, die een 'vermoeden van schuld' meent te kunnen counteren via schoonbroer en schoonmoeder. Waarschijnlijk gaat hij ervanuit dat alle burgers van deze contreien achterlijke caracteriëlen zijn, die enkel om de twee jaar hun stem op de juiste politicus moeten uitbrengen en er verder het zwijgen toe moeten doen en zéker geen kritiek laten horen omtrent 's mans politieke en financiële strapatsen. Verder is er natuurlijk ook nog Charles (sjoareltje) Fils-à-papa, onze facteur-buitenlandminister voor Congo, die Kabila Fils-à-papa in zijn mooie vlieger te woord mocht staan en daarna aan zijn collega mocht meedelen dat enkel Leterme de relatie met onze oud-kolonieheerser weer rekt kan trek.

Hierboven een illustratie uit De Morgen van enkele maanden geleden, want de afbeelding in de krant van heden kon ik onmogelijk 'opladen' wegens onvoldoende experiëntie in het kopiëren van lichtdrukmalen uit nieuwsbladen. Ik reken erop dat één van jullie mijn Pontificale Onfeilbaarheid in de kortste keren vertrouwd zal maken met de vereiste technieken om een volgende(?) bul nog meer en vooral beter op te smukken. Door al die technische rompslomp was ik bijna nog een andere Karel vergeten te vermelden, misschien wel de beroemdste van allemaal: Karel Paul Boon, één van de vooraanstaandste Vlaamse scribenten, wiens meesterwerk hedendaags als musical te bewonderen en te smaken valt, zelfs door onze minister-president. Een afbeelding van deze "viezentist" (Boontje, bedoel ik) lijkt mij hier overbodig.
Een andere viezentist daarentegen meen ik zelfs te moeten afbeelden, al was het maar om mijn bloglezer(e)s(sen) die niet geabonneerd zijn op Humo en één in het biezonder, alsnog een inkijkje te gunnen. Mocht de censuurwet mij alsnog de das omdoen en mij eventueel tot een guantanamoverblijf in Brugge dwingen, dan zal iemand mij ongetwijfeld uit dankbaarheid met zijn bloggebeuren weten te troosten. Hieronder de gewraakte afbeelding uit dat weekblad van vorige week.

Zeg nu zelf, de photoshopper die deze afbeelding in mekaar knutselde komt, wat dat vakwerk betreft, nog niet aan de enkels van Marco, dus zal het wel aan de nederlandsonkundigheid van de afgebeelden liggen, dat zij het satiregehalte niet konden (h)erkennen.

Genoeg gezwetst nu over die staatsmannelijke en andere onbenullen, zodat we eindelijk tot de kern van de zaak komen: de onvergetelijke en dus meer dan vermeldenswaarde feitelijkheden van de afgelopen maand. Vooreerst, en voornamelijk, was er de excursie naar een andere speeltuin dan het eigen Castel Gandolfo, namelijk ... Plopsaland! Dat dit avontuur ondernomen werd samen met onze twee pauselijke kleindochtertjes, maakte deze uitstap alleen maar genietbaarder en aangenamer. Om wille van monetaire motieven - ook een pontifex maximus moet de laatste maanden op de kleintjes ( = de centjes) passen - vond het evenement plaats eind oktober, tijdens de week waarin de meeste van mijn bloglezers van educatief verlof konden genieten, want in die periode mochten leerkrachten en hun verwanten genieten van onwezenlijk enorme kortingen. De twee jongste deelnemers genoten de godganse dag met volle teugen van de aangeboden vermakelijkheden. Op de afbeelding hieronder waren ze eventjes op verkenning in de verblijfplaats van Piet Piraat, één van de lokale helden, die echter, helaas, toevallig op dat eigenste ogenblik afwezig bleek te zijn.

Ook La Prima vond de attracties meer dan amusant, totdat het noodlot ongenadig toesloeg in twee van de bochten van de glijbaan, waarbij ze jammerlijk de binnenste kruisband in haar linkerknie verrekte, met het gevolg dat ze zich tot op de dag van vandaag strompelend en soms steunend op een wandelstok moet voortbewegen; ja, ook naar de school, want dat laatste schooljaar wil zij in schoonheid en zonder absenties liefst tot een goed, een zalig einde brengen. Dat zij manmoedig haar pijn verbeet, wordt hieronder geïllustreerd in een opname die na de jammerlijke feiten werd gecreëerd.

Vervolgens was er een gezellig museumbezoek met het zwemclubje, waarmee La Prima wekelijks een uurtje in het water doorbrengt, aan de fototentoonstelling 'The show' van één van de zwemsters, Karin Borghouts. Liefhebbers kunnen nog tot 29 november terecht in de "RUIMTE MORGUEN", Waalse Kaai 21-22, 2000 Antwerpen. Daarna was er nog een even gezellig etentje in" 't kaneel", enkele huizen verder. Wegens de hierboven reeds aangehaalde reden verkeer ik, helaas, in de onmogelijkheid om een afbeelding te vertonen van het etentje achteraf, maar de lichtdrukmaal hieronder, schetst voldoende dat een bezoekje aan de fototexpositie zeker de moeite waard is.

Verder waren er nog de steeds weerkerende klusjes en andere bezigheden, die ervoor zorgen dat Mijne pauselijke Hoogwaardigheid zijn dagen niet louter in ledigheid dient door te brengen. Een nieuwigheid toch, ten dele in het leven geroepen op initiatief van onze gemeentelijke diensten, is het verzamelen van afgevallen bladeren in een draadkorf vooraan. Mits enkele voorwaarden die noodzakelijk vervuld dienen te zijn, worden de draadkorven vanaf 15 (!) december gratis leegehaald door de gemeente. Om een aantal onder jullie een idee te geven van wat met het voorgaande bedoeld is, volgt hieronder een illustratie.

Tenslotte kan ik het niet laten om van dit schrijven gebruik te maken om uiting te geven aan een levensdroom: heel erg zou ik het op prijs stellen om, samen met iemand die iedereen onder jullie zich wel voor de geest zal kunnen halen, een gelijkaardige onderscheiding te verkrijgen als wat hieronder in een laatste afbeelding vertoond wordt: twee niet meer zo jonge heren die naar hen een pad in de gemeente vernoemd krijgen, omdat zij vrijwel dagelijks samen door het pad fietsten. Hier in de buurt is er nog wel een doodlopend straatje-zonder-naam, dat misschien toch wel een naam verdient.

Waarde blogfanaten, ik wil hier graag een einde aan breien en hoop van u hetzelfde.

AP

Indian Summer?

2008-09-15T20:40:00.004+02:00

Geliefde volgelingen,

Drie volledige maanden ofte welgeteld tweeënnegentig etmalen geleden is het momenteel, dat Mijne Pauselijke Hoogwaardigheid zich verwaardigde u allen op de hoogte te brengen van hoogstbelangrijke en minder importante feitelijkheden en evenementen, teneinde mijn lieve lezeressen en lezers te informeren, te stichten en zekerlijk ook te verstrooien.
Aansluitend bij de actuele realiteit (alreeds de derde week van het schooljaar is voor een vijfde achter de rug!) kan mijn onfeilbare personaliteit het niet nalaten te verwijzen naar in het oog vallende nieuwigheden, constateringen in het zo onvolprezen vak van de educativiteit.

Primo: er wordt op gewezen dat een groeiend aantal turnleerkrachten in Vlaanderen meer en meer last krijgt van een diminuerende auditiviteit. Een afbeelding om dit te illustreren ontbreekt helaas totaal, maar voor één van jullie in het bijzonder heb ik googlerwijze enkele gouden academische raadgevingen onderschept, die ik hem hieronder, enigszins aangepast, graag onder de aandacht wens te brengen.

Neem voldoende pauze. 'Het oor kan veel verdragen, maar acht uur lawaai maakt je oor kapot', zegt professor Bart Vinck (UGent).
Gebruik voor het turnen één zaal per klas. 'Als verschillende klassen met twee of meer leerkrachten tegelijk de zaal gebruiken, is het geluid moeilijker te beheersen', zegt Line Demoulin van de Bond voor Lichamelijke Opvoeding.
Dempende panelen ophangen kan een oplossing bieden.
Roep de groep bijeen tijdens instructies. Zo hoef je niet te schreeuwen. Laat de scheidsrechtersfluit (sic!) thuis.
Discipline is eigenlijk het enige wat werkt. Maak duidelijke afspraken om ongepast lawaai tegen te gaan.
(est) (Het Nieuwsblad)

Secundo: de leerkrachten Plastische Opvoeding in ons geliefde Instituut wens ik toe een voorbeeld te nemen of een puntje te zuigen aan een Duitse collega, Blanka Walter, die het bestaat om haar leerlingen (15 meisjes en 2 jongens) in Nürtingen wekelijks de ogen de kost te geven en hen daarbij het "tekenen naar levend model" onder de knie te krijgen. Dat zij daarbij "splitternackt" op de lestafel springt, maakt het voor de leerlingen zeker duidelijk.

Het gezegde "Horen, zien en zwijgen",maakt het mij nu mogelijk om in stilte over te gaan tot het volgende onderwerp, dat chronologisch aan het voorgaande voorafging.

Begin juni werd mijn pontificale papaliteit op sleeptouw genomen door twee allerbeminnelijkste wezens, enerzijds mijn alom-onvolprezen Aloysia, anderzijds de intussen oma-meter van Dagmar, die mij pausmobielgewijs naar het zuiden van ons Germaanse buurland voerden, alwaar wij slechts enkele dagen in München en omgeving doorbrachten; Enkele lichtdrukmalen hiernederwaarts schetsen amper een fragmentarische impressie van de fenomenale zaligmakende experiëntie die deze vakantietocht teweegbracht.

Wat deze hoogstintelligente beer precies besnuffelt laat ik in het midden, op de achtergrond bemerken jullie nog meer van die animale creaturen.

In de omgeving van dé Duitse bierstad bij uitstek, meenden wij ook er goed aan te doen ons een enkele keer te buiten te gaan aan het gecontroleerde, geenszins laveloze nuttigen van dat edele nat.

In eerder omfloerste termen wordt in deze eerbiedwaardig-academische omgeving zijdelings verwezen naar het feit dat dit schijnbaar eeuwig jonge paar ondertussen al vierendertig jaar in dit ondermaanse in conjugale staat verkeert. Dat daarbij de term 'historic' te pas komt, zal geen van beiden ontkennen.
Afsluitend deze fotografie, ter bevestiging van een eeuwenoude, bijbelse wijsheid in vraag gegoten en onomstotelijk figuratief bewezen beantwoord. Inderdaad, mijn nederige pontificaliteit heeft ze (= meervoud) gevonden!

Hét hoogtepunt van de afgelopen maanden was voor Aloysia en mijzelve onwedersprekelijk de matrimoniale verbintenis tussen onze tweede pauselijke dochter, Kathelijn, en haar echtgenoot, genoemd naar mijn allereerste pauselijke voorganger, Pieter. Zowel de wereldlijke als de kerkelijke plechtigheid waren voor ons een diep-fijne ervaring. Enkele foto's mogen dan zekerlijk niet ontbreken; misschien bij een volgende encycliek nog meer van dat fraais, maar totnogtoe is het fotoalbum niet compleet, vandaar de volgende twee afbeeldingen.

Deze sepiakleurige weergave moge hier en daar iemand op het verkeerde been zetten, en doen vermoeden dat deze gebeurtenis erg lang geleden plaatsvond, maar... inderdaad, eind volgende week is dat alweer twee maanden historie.

Deze twee pauselijke kleindochters mochten, zo te zien met aan elkaar tegengestelde ingesteldheden de plechtigheid van hun tante en nieuwe oom als bruidsmeisje opluisteren; écht

waar: ze hebben er met volle teugen van genoten.

Elders hebben jullie vernomen dat tijdens de receptie Marco Polo ons toch nog onverwacht kwam feliciteren, helaas niet in het gezelschap van Pola, o.w.v. spijtige, pijnlijke omstandigheden, die ondertussen gelukkig ook al weer tot het verleden behoren. Marco trof daar toch nog een andere pitoplusser en zijn echtgenote; voor hém in het bijzonder volgt in deze bul nog een allerlaatste afbeelding hieronder.

In het Duitse stadje Speyer, ergens tussen Nieuwmoer en München, troffen wij deze Compostelapelgrim aan. de foto toont overduidelijk het respect dat uw Pauselijk dienaar opbrengt voor alle pelgrims en voor die éne in het bijzonder, men kan enkel in diepe eerbied naar hem opkijken. Misschien is het ook een idee voor Nonkel Fons en zijn compagnon Gilbert om volgend jaar vanuit Speyer naar het geliefde bedevaartsoord te vertrekken.

Vanavond, terwijl de eerbiedwaardige Volle Maan helder aan het firmament schijnt, als was het om dit plechtige moment te onderstrepen, wens ik mijn epistel te be-eindigen met jullie te melden dat onze pauselijke zoon Fré vanaf vandaag werkzaam is in het Rec (Radio educatief centrum), voorlopig als interimaris, maar hopelijk voor wat langer, want dit is echt wel zijn ding; en volgende zaterdag zullen Aloysia en ikzelf aanwezig mogen zijn bij de plechtige proclamatie, waarbij onze jongste pauselijke dochter, Gerhilde, één van de promovendi zal zijn, van de eerste lichting Masters aan de UA.

Lieve lezeressen en lezers, het ga jullie allen, en één in het bijzonder, goed tijdens de komende weken.

AP

Zomervermoeden

2008-06-15T14:08:00.008+02:00

Beminde gelovigen,

Weer is de afgelopen maand als het ware omgevlogen en, wat meer is, ook het schooljaar, de periode waarin Mijne Hoogheilige Pauselijkheid zich aan de blog wenst te begeven, is aan zijn laatste twee weken toe, zodat ik mij op dit eigenste ogenblik geconcentreerd en hopend op inspirationeel gerichte wenken uit hogere sferen voor het scherm bevind, teneinde een zo coherent mogelijk verslag uit te brengen van de gebeurtenissen tijdens de voorbije weken.

Ieder van jullie, en één in het bijzonder, herinnert zich ongetwijfeld dat mijn vorige encycliek voortijdig verscheen om welbepaalde redenen en enkel als gevolg daarvan kan verklaard worden waarom er geen melding werd gemaakt van een fameus evenement, dat een zekere poldergemeente voor geruime tijd in de ban hield en tot een onvergetelijke apotheose leidde op de tweede zondag van mei, namelijk het vieren of herdenken van het 750-jarig bestaan van Stabroek zelf. Dat ons geliefde Instituut niet kon ontbreken bij de vele deelnemers aan deze grootse manifestatie spreekt voor zichzelf en dat Pito zeker ook zijn beste beentje voorzette bij de uitvoering van indrukwekkende plannen mag blijken uit onderstaande afbeelding, waarin het globaal belang van de gemeente wereldkundig werd gemaakt aan de hand van een reusachtige globe, vervaardigd door vaardige handen van zowel leerlingen als leerkrachten van verschillende onzer afdelingen.

Voor de liefhebbers onder jullie creëer ik graag de mogelijkheid om nog meer van dat fraais te bewonderen door een eenvoudige klik op Stabroek 750. Dat dit "naar buiten treden" van onze Instelling plaatsvond slechts enkele weken voor de jaarlijkse Opendeurdag van Pito zelf, zal de werkdruk onder onze vroegere collega's nog meer verhoogd hebben. Waarschijnlijk juist daardoor groeide deze exhibitie uit tot een machtig schouwspel, waarvan zowel Nonkel Fons als ikzelf met volle teugen hebben genoten. Voor het eerst werden wij in de gelegenheid gesteld om de hele show te bekijken en mee te maken, samen met nog andere genodigden vakkundig rondgeleid en onderhouden door directie en collega's. Werkelijk een onvergetelijke ervaring, die ons met verwondering, bewondering en tevens fierheid vervulde in het besef dat zulke attractie enkel door Pito kan geleverd worden. Hieronder mag dan ook geen lichtdrukmaal ontbreken, waarin wij beiden afgebeeld staan achter de zoveelste nieuwe stal (of is dit alweer de oude?) terwijl wij (of toch minstens één van ons) van de deskundige uitleg genieten.

Ook deze keer verwijs ik graag naar de mogelijkheid om via Smartschool een album te bekijken met een vijftigtal dergelijke afbeeldingen. Dat wij tijdens de rondleiding en ook nog op de receptie talrijke blijken van sympathieke belangstelling met vele collega's konden uitwisselen sterkt ons in het voornemen om ook bij een volgende dergelijke gelegenheid erbij te zijn.

Een heel andere gelegenheid deed zich amperlijk vier dagen later voor om Mijn Pontificale Onfeilbaarheid veelvuldig op de proef te stellen aangaande atmosferische, bicyclistische en klimatologische omstandigheden: de fietsuitstap die mij van het ene knooppunt via het andere knelpunt tot bij het absolute eindpunt, de Hobokense Polder, voerde. Het deed oneindig deugd om na die helletocht mij toch enkele uren aangenaam te kunnen onderhouden met de OK, MP, die mij, samen met La Pola, alle ellendige fietservaringen in een mum van tijd deed vergeten, ja zelfs aanvaarden. De terugweg verliep korter en droger, zeker ook dankzij de goede, wijze raad die Polo mij gaf. Voor een onvergelijkelijk verslag van wat daaraan voorafging verwijs ik jullie graag naar de LINK hiernaast, onder die naar RomeVaticaan (en dan naar het bericht van 29 mei 2008). Voor wie het nog niet door zou hebben, staat hieronder de afbeelding van een genie dat het relatieve van de relativiteit zelve duidelijk heeft aangetoond, verwijzend naar de welbepaalde blog.

Dat ik na deze kletsnatte, uitputtende rotervaringen resoluut het voornemen heb genomen om in de toekomst dergelijke uitspattingen enkel nog in groep te verwerken, zal voor niemand van jullie als een verrassing aankomen. De nieuwsgierigaards kunnen via de volgende link uitvissen om wat voor groep het precies gaat; klik eenvoudig op World en je ogen zullen opengaan.

Op het einde van diezelfde week overkwam Aloysia Prima en mijzelf nog een onvergelijkbaar fenomeen; we werden namelijk, samen met vele anderen, door onze jongste dochter en haar vriend-voor -het-leven uitgenodigd voor een recentelijk veel meer voorkomend feestje, namelijk een

Voor ons beiden werd het een aangename kennismaking met een groot aantal jonge mensen, die op hun eigen manier, los van traditie uiting willen geven aan hun diepste gevoelens voor mekaar en voor de rest van de samenleving.

Zo, ondertussen hebben jullie eventueel, zo nodig, de auto naar de andere kant van de straat verplaatst en rest mij enkel nog de meesten onder jullie, en één in het bijzonder, een weldoende vakantie toe te wensen.

Toch nog even, om het af te leren: "Wat dacht je van Spanje - Portugal als finale? Met Portugal als uiteindelijke winnaar, na penalty's, waarbij de beslissende elfmeter getrapt wordt door Nuño Gomes?" Fabuleus toch?

AP

Het was in eenen tsinxendaghe...

2008-05-12T14:28:00.006+02:00

Waarde devotelingen,

De meesten onder jullie, en één in het bijzonder, zullen allicht raar opkijken, wanneer ze deze aanhef tot een bloggewrocht zo vroeg in de lopende maand, nog volle tweeënzeventig uren voor de Iden, waarschijnlijk eerder toevallig onder ogen krijgen en zij hebben uiteraard overschot van gelijk: dit hoort eigenlijk niet, dit slaat als een tang op een varken, dit is er meer dan over, dit slaat alles, dit slaat nergens op. Hoe haalt mijn Onfeilbare Pauselijkheid het in zijn (misschien oververhitte) hoofd om een dergelijk praecox initiatief op het getouw te zetten, aldus een gedegen jarenlange Vaticaanse traditie met de voeten tredend?! Voor zulk een ongehoorde enormiteit geldt inderdaad slechts één mogelijke verklaring, verontschuldiging, witwassing en die is te vinden in de onontkoombare, onomstotelijk vastliggende gegevenheid dat de Oude Krijger, zoals ik hem vol eerbied wens te noemen, anders in de onmogelijkheid zou verkeren om dit eigenste bericht, deze hartverwarmende tijding tijdig te aanschouwen.
Het plechtige ogenblik nadert: nog drie keer slapen en het is eindelijk zover: Marco Polo, de Marrek voor de meesten onder ons, gaat zich voor het eerst tijdens zijn bewuste bestaan in dit ondermaanse naar een ziekenhuis, herstellingsoord begeven om aldaar onderworpen te worden aan nog enkele noodzakelijke laatste onderzoeken, voorbereidingen en toebereidselen alvorens door Leonardo zonder code de operatieve hand wordt gelegd aan die erg belangrijke klier, waarvan zoveel afhangt, of juist niet. Dat die ingreep een aantal onder ons tot duimen in't kwadraat aanspoort, ligt voor de hand, zeker is nu al dat wij in groten getale, zodra mogelijk en wenselijk, zijn hospitaalverblijf willen veraangenamen, al dan niet met de intentie de draadjes van het lachen te laten springen. Zoals hieronder ter perceptie afgebeeld is, zijn sommigen onder ons nu al onderweg, al dan niet in passende of gepaste outfit.

Bij het naderen van hun einddoel en de verwachte climax doen de Polofieten hun uiterste best om de orde te bewaren, en bijna even gedisciplineerd als hun Grote Voorbeeld dalen zij stap voor stap, rustig in de maat, de laatste treden af naar de ingang van het dispensarium...

Ondertussen zijn er in het verre Mexico een enorm aantal aanhangers die niet alleen gewoon "duimen" voor de goede afloop, maar die zover gaan, dat zij, al dan niet met het hoofd in oostelijke richting, in diepe gebogenheid de Genadevolle een voorspoedig herstel voor de grote Marco afsmeken. Wij sluiten ons daar spontaan bij aan, en als Zijn afgezant op aarde kunnen wij zekerlijk een stootje in de goede richting geven.

Dat daarnaast het gewone leven zijn gewone gang gaat, mag blijken uit een aantal beelden die ik tot slot onder jullie aandacht wil brengen, aan de hand van enkele lichtdrukmalen, vergezeld van eerder summiere verklarende teksten. Zo is er vooreerst een afbeelding van de werkzaamheden van onze pontificale schoonzoon aan de serre om mijzelf, Aloysia Prima en zoveel mogelijk nazaten van zoveel mogelijk fruit en groenten te kunnen voorzien in deze koopkrachtdalende periode. Dat het bouwwerk hoofdzakelijk opgetrokken wordt uit platen van onze door hagel enkele maanden geleden gedeeltelijk vernielde veranda, mag een blijk zijn van onze intentie om onze milieubeschermende voetstap op deze planeet zo groot mogelijk te houden.

Als afsluiter van deze bulle kan ik er niet omheen: onze pauselijke zoon heeft de afgelopen etmalen, tezamen met enkele kornuiten met verregaand sjorwerk doorgebracht, ter voorbereiding van een bruiloftsmaal, waaraan zijzelf zeker zullen mogen deelnemen. Zowat al onze kinderen en aanverwanten zullen in de afgebeelde feesttent het bruiloftsmaal van één van hun vroegere medechiroleidsters mogen vieren. Hoeveel dagen en nachten sjorwerk aan deze foto voorafgegaan zijn, het moeten er vele zijn!

A.P.

Bij het breken van het brood ...

2008-04-15T13:16:00.009+02:00

Waarde piëteitsvolle lezeressen en lezers,

Wederom is het de tijd van de maand voor het beurtelings parkeren en heden nog zal mijne pauselijk-onfeilbare Hoogheiligheid via dit kanaal het woord tot U allen richten, teneinde met gerust gemoed de komende gebeurtenissen af te wachten in de stellige zekerheid dat het verslag van de afgelopen gebeurtenissen U allen, en één in het bijzonder, kond is gedaan.
Vooreerst ervaar ik het als een zalige plicht jullie mede te delen, dat zowel Aloysia Prima als mijne Hoogwaardigheid zelve, een gelukzalige, quasi-hemelse week hebben kunnen en mogen doorbrengen aan de jullie ondertussen al wel erg bekende costa del sol del golf, ons beider geliefde vakantiebestemmingsgebied. Terwijl de meesten onder jullie de maartse buien en aprilse grillen het hoofd trachtten te bieden, verkeerden wij in een toestand van hemelse gelukzaligheid (een hele week onder een strakblauw uitspansel en op een zonovergoten strand, met temperaturen die als hoogzomers aanvoelden); getuige hiervan mag het hieronderstaande lichtdrukmaal zijn, waarin mijn eega afgebeeld staat, terwijl zij zich ten volle uitleeft in het lokale openluchtzwembad.

Naast die sportieve activiteiten konden wij het weer eens niet laten om ook het historische en culturele luik aan bod te laten komen en zo brachten wij eveneens een bezoek aan de moorse stad Granada, echter zonder het plaatselijke Alhambra met een visite te vereren. Voor de transportatie vanuit Fuengirola deden wij voor het eerst een beroep op het Spaanse Openbaar Vervoer, met name een busverbinding van ongeveer twee uur, vermits ons een verplaatsing met de trein afgeraden werd door een autochtone spoorbeambte, die meende de uitdrukking "loco" te mogen gebruiken, toen wij dat plan opperden; hij dacht dat zulk een reis nauwelijks binnen één etmaal volbracht zou kunnen worden. Toen wij Granada bereikten en de stad te voet doorkruisten, kwamen wij tot de vaststelling dat zijzelf zeker ook heel wat te bieden had, getuige hiervan hieronder te bewonderen.

Het zou ons absoluut veel te ver leiden, indien wij ertoe zouden overgaan om jullie nog meer van al dat fraais op te dienen, maar uitzondering dient toch gemaakt voor een detail dat ons plotselijk in het oog viel bij het dwalen door de vele typische smalle straatjes, op weg naar een panoramisch zicht op het oude stadsgedeelte; bij het betreden van de Calle San Jeronimo bemerkten wij plotsklaps een niet mis te verstane verwijzing naar een bedevaartsoord dat in nog niet zo lang vervlogen tijden bezocht werd door Nonkel Fons en dat hij ongetwijfeld onmiddellijk ook zal herkennen. Je hoeft daarbij niet afgeleid te worden door mijn pauselijke sokken, maar richt de blik iets hoger en het wordt meteen duidelijk.

Tot daar het relaas van die onvergetelijke vakantieweek. Vermeldenswaard daarbuiten is zeker ook nog de ontmoeting met enkele oud-collega's in het Koetshuis aan het Ravenhof op Goede Vrijdag, de dag voor de regering Leterme I in het leven werd geroepen, waarbij menig brood werd gebroken en ettelijke bekers werden geledigd. Verder ook nog het paaseierenraapfeest, waarvan hieronder een beeld geschetst wordt van dat gebeuren bij de bomma.

Tot daar deze goede mare vanuit mijn eigenste vaticaan, net op het moment dat ik verneem dat mijn confrater Benedictus de grote plas is overgestoken om George junior een bezoekje te brengen. Die twee zullen het wel goed bij elkaar vinden, denk ik zo.

Deze overwegingen wil ik niet afsluiten zonder De Oude Krijger het allerbeste toe te wensen met de uitslag die Hij vandaag of morgen ontvangt en waarover Hij ons ongetwijfeld één van de komende dagen zal berichten.

A.P.

Singhet ende weset vro

2008-03-15T19:51:00.006+01:00

Waarde volgelingen,

Wederom is de eerste helft van de maand verlopen, dus noopt de plicht en de gedrevenheid ons wederommaals een bul te plegen teneinde elkeen van jullie, en één in het bijzonder, op de hoogte te brengen van de meest importante feitelijkheden, die zich tijdens de afgelopen periode hebben voorgedaan in onze (virtuele) realiteit.

Na de zaaalige etmalen doorgebracht op dat tropisch verhitte eiland in de Atlantische Oceaan, waarover nog bericht werd in de vorige editie, nam Mijne Pauselijke Waardigheid voor het eerst, maar zeker niet voor het laatst, de gelukzalige Taak op zich om tweemaal 's weeks de beide kleindochtertjes vanuit hun Pedagogisch Instituut "De Brenne" huiswaarts te begeleiden. Dat Aloysius Primus deze opportuniteit met beide handen, en vooral voeten, aangreep om de hem bekende reisweg richting ons Geliefde Instituut op de fiets af te leggen, ondanks menige maartse bui, zal voor niemand onder jullie als een surprise overkomen. Hij betreurt daarbij overigens wel dat de fietsvergoeding, die hem destijds ten deel viel vanwege de Inrichtende Macht of een andere bestuurlijke instelling, niet langer per afgelegde kilometer wordt verleend. Maar dit gemis wordt ruimschoots vergoed door de dankbare blik in de ogen van de twee kleuters, wanneer zij hun opa in het blikveld krijgen. Een bijkomend pluspunt is ongetwijfeld de gegevenheid, dat oud-collega Robert Soetewey zich geregeld van een gelijkaardige opdracht kwijt, waarbij nieuwtjes allerhande uitgewisseld worden. Als illustratie vinden jullie hieronder een afbeelding van de twee voornoemde nazaatjes, weliswaar al geruime tijd geleden op de gevoelige plaat vastgelegd.

De indruk kan gewekt worden dat de beide kleuters zich hier in hun klasje bevinden, maar dat is slechts schijn; zij vermaken zich daarentegen in de veranda, waarvan de balken enkele maanden geleden nog werden beschilderd door AP.

Andere bezigheden die de moeite waard zijn hier te vermelden vormen werkzaamheden achteraan op het landgoed, waarbij een glazen broeikas uit de grond gestampt zal worden, teneinde daarin groenten en fruit te kweken om het hoofd te bieden aan een stelselmatig oprukken van een stijgend verlies van koopkracht. Daar wij, zoals de Gouverneur van de Nationale Bank dat wel kan, geen gebruik kunnen maken van een notionele intrestaftrek, daarbij voor ogen houdend, zoals één onder jullie in het bijzonder ooit plastisch opmerkte dat zulks zekerlijk niet uit de hand mag lopen, voelen wij ons verplicht zelf meer tuin- en landbouwproducten voort te brengen. Eventuele resultaten zullen jullie bij volgende afleveringen niet onthouden worden.

Iets van een totaal andere orde, van de hak op de tak springend, vormt de wetenswaardigheid dat Mijn Pontificale Hoogheid een naamgenoot heeft in de boeiende televisiereeks Sesamstraat, en dan vooral in de Amerikaanse tegenhanger Sesame Street. De genaamde Aloysius Snuffleupagus (kortweg Snuffy) is daarin bevriend met Pino. Zoals de meeste vierjarigen is hij op zoek naar manieren om met simpele dingen om te gaan en zijn eerste impuls is vaak het simpelweg op te geven, maar geholpen door zijn gevederde en andere vriendjes vindt hij gewoonlijk wel een oplossing voor zijn problemen. Pieter wees mij op het bestaan van dergelijk individu en een afbeelding van de genaamde Snuffy. Enige gelijkenis schuilt misschien in de vacht, alhoewel ook daarin niet mag overdreven worden.
Een minstens even surrealistisch verhaal speelt zich ondertussen al vele maanden af in onze contreien - wij horen net vermelden dat de vice-premier of kandidaat premier Leterme ervanuit gaat dat hij tegen maandag(avond) over een mogelijk regeerakkoord zal beschikken en ook vandaag kunnenwij er niet omheen om te verwijzen naar die gegevenheid. Wij verhopen daarbij dat de notoire Standardfan zich niet verplicht zal voelen nog deze goede week de bekende pijp aan Maarten (of is het toch Martin ?) te geven,zoals een bekende cartoonist nog niet zo lang geleden afbeeldde.

Ondertussen maken wij ons sterk dat de meesten onder onze talrijke lezers zich al enige tijd afvragen wat de inhoud van dit schrijven toch te maken kan hebben met de titel die erboven prijkt. Graag gaan wij hiernavolgend in op deze bedenking. Met diepe spijt in het hart doen wij vanop deze plaats aan de hele wereld kond dat wij vandaag een erg goede vriend, een mede-bas van de bovenste plank en tevens nestor van onze zangvereniging ten grave hebben gedragen. Hoewel hij de leeftijd van 82 jaren al bereikt had, bleef hij trouw zijn deel van de partituren vertolken en gaf daarbij ons allen het voorbeeld dat zingen tot vreugde leidt. Wij zullen dit nooit vergeten.

Voor één onder jullie in het bijzonder biedt bovenstaand lichtdrukmaal allicht de gelegenheid om nog een oude bekende terug te zien. Het weze hem vergund.

A.P.

De Dag na Valentijn

2008-02-15T11:29:00.006+01:00

Muy Cristianos mios,

Graag ga ik in op de uitnodiging wederom een overzicht te bezorgen van de voornaamste gebeurtenissen van de afgelopen vier weken, waarbij mijn Pauselijke Hoogheiligheid genoodzaakt zal zijn verscheurende keuzes te maken bij het selecteren van de meest vermeldenswaardige evenementen teneinde een beeld te schetsen van de drukke bezigheden die mijn huidige levenswandel en die van mijn huisgenoten bepalen. Het blijft voor mij een hele eer te mogen vaststellen, dat ieder van jullie, en één in het bijzonder, het niet kan laten om elke maand weer, op de vijftiende dag dit boernaal door aanklikking op te roepen en op zulkdanige wijze op de hoogte gehouden te worden van het reilen en zeilen van mijzelf en de mijnen.

Zo was er ergens halfweg januari een groots in stijl opgezet banket, voorgezeten door onze doorluchtige Gouverneur Paulus (neen, niet degene die naar Damascus ging), waarbij een groot aantal (ex)PITO-medewerkers o.w.v. van hun al dan niet uitzonderlijke verdiensten met verscheidene onderscheidingen werden overladen. De goedlachse vooraanstaande van onze provincie liet zich daarbij kennen als bijbelkenner, door een omstandig verhaal dat hij ten gehore bracht, geïnspireerd door Psalm 129, waarna hij langs zijn neus weg mededeelde dat hij in de loop van het komende voorjaar op rust zou gaan en daarbij plaats zou maken voor een jongere, gedreven door een andere politieke gezindheid. Mijn haast spreekwoordelijke pontificale nieuwsgierigheid en bemoeizucht brachten mij uiteindelijk bij de volgende illustratie, waaruit mag blijken dat tegenwoordig de gouverneurs in ons Vaderland, ofwel cafébaas moeten zijn geweest ofwel anderszins hun voorkeur voor het gerstenat tot uiting moeten hebben gebracht.

Niet lang daarna bracht een soortgelijk, maar minder officieel feestelijk gebeuren een groot aantal van de talrijke Van Loonfamilieleden samen voor een gezellige avondlijke zoldermaaltijd in de Bosrust. Naar jaarlijks weerkerende gewoonte werd tussen de verschillende gangen een weetjeswedstrijd georganiseerd, die culmineerde in een maskerade van elke groep deelnemende tantes, nonkels, neven, nichten en andere aanverwanten. Een lichtdrukmaal van één bepaalde groep wil ik jullie zeker niet onthouden, niet zozeer omwille van een personaliteit in het centrum
van de fotografische opname, maar eerder om ieder van jullie een duidelijke impressie te bezorgen van de sfeer waarin een dergelijke ontmoeting verloopt tot genoegen van vrijwel alle deelnemers. Het zal jullie niet verwonderen dat er over die exploten nog lang nagekaart wordt en dat nu reeds uitgekeken wordt naar de voortzetting van deze traditie. Het lijkt mij volkomen overbodig er op te wijzen dat het nuttigen van menige kelk bijdraagt tot het verwezenlijken van het beoogde tableau vivant.

De hoofdbrok van deze periode speelde zich af in het buitenland, wanneer ik samen met Aloysia Prima een pauselijke uitstap mocht maken naar het zonnige zuiden, naar het paradijselijke Tenerife, meer bepaald voor een verblijf van één week in het zuidelijk gelegen Los Cristianos, waarlijk een erg toepasselijke naam voor een pauselijke excursie. Tijdens een rondrit in de hoofdstad Santa Cruz met onze pausmobiel, vielen voornamelijk de voorbereidselen van een hele week carnavaluitspattingen op, waarbij de autochtone vrijwel uitsluitend roomse bevolking zich niet onbetuigd liet in het optuigen van praalwagens, het organiseren van kindercarnavalconcerten allerhande en het zich uitleven op alle mogelijke wijzen en manieren.
Mijn eegade en mijn eigenste pontificaliteit konden deswegen niet zomaar onverschillig aan de kant blijven zitten; vandaar dat wij, toen die gelegenheid zich a.h.w. spontaan aanbood, overgingen tot het ons laten beschilderen, althans ons gelaat, en het participeren aan de festiviteiten. Hieronder zien jullie ons dan ook in het gezelschap van Nicole, Hollands maar sympathiek, die ons tijdens het verblijf op aangename wijze gezelschap hield, tot wederzijds genoegen.

Een aantal uren brachten Aloysia en ikzelf daarnaast samen door aan het strand, bij gelukzalige temperaturen tot ruim 30°, ons overgevend aan zalig nietsdoen, in het besef dat op datzelfde ogenblik de temperaturen in het thuisland rond het nulpunt schommelden.
Tijdens één van de volgende dagen brachten wij het onvermijdelijke bezoek aan de Teide, de vulkaan die eigenlijk voor het ontstaan van het eiland heeft gezorgd, en die het gehele landschap overheerst, waardoor over de ganse oppervlakte lava en lavaresten te zien en te vinden zijn. Het lag dan ook voor de hand dat de volgende illustratie, waarop mijn levensgezellin temidden van allerlei lavagesteenten afgebeeld staat, niet zou ontbreken binnen dit bericht.

Die zuiderse week even ver weg van alle huiselijke beslommeringen heeft ons beiden echt veel deugd gedaan, zodat ik er echt niet omheen kon om daarvan tamelijk uitgebreid verslag uit te brengen.

Wat mij persoonlijk deze week erg verheugde, was de aankoop waartoe Bertje Anciaux overging. Gisteren was de kogel eindelijk door de kerk voor de aanschaf van één van de prachtigste verzamelingen van Gregoriaanse gezangen, waardoor een belangrijk deel van ons erfgoed binnen onze grenzen bewaard zal blijven. Liefhebbers onder jullie, en één in het bijzonder, durf ik aanraden op de hieronderstaande link te klikken teneinde het antifonarium te bewonderen en zelfs een gedeelte te beluisteren, gebracht door Psallentes http://www.antifonarium-tsgrooten.be .

Tenslotte kan ik het niet laten toch nog even op de actueelste actualiteit in te gaan. Sinds gisteravond worden wij via alle mogelijke media op de hoogte gehouden van de gezondheidstoestand van Yves Leterme. Er wordt ook voortdurend gewezen op het vermoeden dat er meer achter steekt dan en eenvoudige bloeding binnen het maag- en darmstelsel van de betrokkene. De volgende illustratie maakt meteen duidelijk dat er inderdaad meer aan de hand moet zijn; een vlugge berekening doet ons beseffen dat er sinds 10 juni 2007 iets meer dan acht maanden verlopen zijn. Wij wensen de volgende premier veel sterkte en een voorspoedige bevalling, ten laatste op 23 maart, precies acht dagen na ons volgende bericht.

A.P.

Octopussie

2008-01-15T18:46:00.000+01:00

Waarde discipelen,

Telkens weer omtrent de Iden van elke maand schijnt het hele maatschappelijke gebeuren zich te richten op grote evenementen, al dan niet van staats(hervormings)belang, om op zulkdanige wijze de importantie van deze dag te onderstrepen. Dat mijn pauselijke onfeilbaarheid heden wederommaals voor de PC heeft plaatsgenomen teneinde jullie allen, en één in het bijzonder (zonder sic), te berichten over de feitelijkheden van de afgelopen maand, valt deze keer dan ook weer niet samen met een onbenullige futiliteit, maar wel degelijk met het heropstarten van een bilateraal overleg tussen de Wijzen aangaande de toekomst van deze staatsconstructie. Ik wil de betrokkenen zeker het voordeel van de twijfel gunnen en de hoop uitspreken dat zij tegen het Feest van de Verrijzenis des Heren zullen slagen in hun niet geringe opdracht de beide gemeenschappen tot solidaire samenwerking te brengen, maar durf mij tevens veroorloven de vrees uit te spreken voor het wellukken van deze onderneming.

Genoeg daarover! Eigenlijk is het doel van deze missive jullie te onderhouden over wat reeds achter de rug ligt, maar toch nog voldoende vers in het geheugen om er nog eventjes over te mijmeren en alzo het leven te veraangenamen. Spontaan denk ik daarbij aan de samenkomst met enkele getrouwen op de dag van het wintersolstitium, zowel in het Ravenhof, als later op die dag in ons geliefde Instituut. Toegegeven, ons bezoek aan de Instelling vond vooral plaats na herhaaldelijk aandringen van mijn compagnon, die zekerlijk overschot van gelijk had met zijn argumentatie om mij alsnog over de streep te trekken. Bij dat bezoek werden wij beiden vooral getroffen door de ontspannen, enthousiaste, bijna ludieke stemming onder onze voormalige collega's aan de vooravond van de kerstvakantie, wat ons achteraf de bedenking ontlokte, dat het schoolleven , zo vlak voor een vakantie, zeker nog niet zo slecht is. Door de omstandigheid dat die dag samenviel met een algemeen alarm inzake fijn stof en aanverwante smog heeft mijn pauselijke fysiek de daaropvolgende week last gehad van allerlei ziekteverschijnselen, die niet noodzakelijk het gevolg van de consumptie van gloeiwijn vormden, maar eerder met de afgelegde fietstocht. Zoals hieronder geïllustreerd kan de oorzaak van de ongemakken misschien ook gevonden worden in de minder ideale houding op het vehikel.

In diezelfde periode bereikten ons talloze gelukwensen voor het nieuwe jaar, sommige ook op digitale wijze. Daarbij viel zeker de wens op die ons bereikte vanuit de Hobokense polder. Het was dan ook met grote verbazing dat wij één van de volgende dagen de onderstaande lichtdrukmaal met kort artikel in één van onze Vlaamse kwaliteitskranten aantroffen. Wij willen jullie het genoegen bij het aanschouwen van deze informatie dan ook niet onthouden. Dat Polo zijn homeovideotraining best nog wat kan opdrijven, blijkt ook duidelijk uit de afbeelding. Wij wensen hem van hieruit veel plezier en succes toe bij die bezigheid.
Daarbuiten valt er, vrees ik, weinig te vermelden: ook Aloysia, Aloysius en de hunnen brachten gezamenlijk festiviteiten door ter viering van messiasgeboortes en jaarwisselingen, net als de meeste gewone stervelingen, waarbij de familiebanden versterkt konden worden rond de feesttafel en dat Fré AfricanisÉ ondertussen weer in het land en aan de feestdis aanwezig was, verhoogde uiteraard de graad van welbevinden van zijn ouders en andere omzittenden. Dat zijn jaar Jo'burg hem niet in de kleren is gaan zitten, mag blijken uit onderstaande illustratie, waarop hij afgebeeld is met zijn jongste zus, Gerhilde, en haar levensgezel, Stijn.

Natuurlijk zou dit epistel verre van volledig en lezenswaardig zijn, mocht er niet in verwezen worden naar de bijeenkomst van vorige week woensdag in onze geliefde Provinciale Instelling. Dat de krasse Pito-plussers ook bij deze gelegenheid zich niet onbetuigd lieten, ja zelfs zowaar even tot de orde geroepen dienden te worden, daar ze hun enthousiasme nauwelijks konden beteugelen en zodoende de ernstige bezigheden achter het gordijn compleet dreigden te verstoren, kan er ook op wijzen dat dergelijke ontmoetingen ook de banden tussen de actieve Pito-personen en de -plussers verstevigen. En wat dat gordijn betreft: voor het eerst in de geschiedenis is er toch een begin gemaakt naar een meer open en transparante sfeer bij dergelijke evenementen. Dat ook hier sprake kan zijn van een gunstige evolutie in de richting van een betere verstandhouding, kan ons allen slechts verheugen. Het deed ons in elk geval deugd zovelen onder jullie weer eens te mogen ontmoeten en met hen van gedachten te wisselen over wat dan ook.
Het is met diepe spijt in het hart, dat ik moet vaststellen dat ik helaas verder niets te vertellen heb. Men heeft mij geleerd dat het in zulk geval best is te zwijgen, vandaar dat ik hier en nu afscheid neem van jullie allen en één in het bijzonder.

A.P.

Kerst- en ander gedoe

2007-12-15T23:06:00.000+01:00

Waarde goedgelovigen,

Op deze heuglijke dag wens ik mij wederom tot jullie te richten met het opzet ieder van jullie - en één van jullie in het bijzonder - te verlustigen met een divertimento van uiteenlopende gegevenheden, zowel op sportief, als op muzikaal, politiek, sociaal, familiaal en professioneel vlak. Wat de vorige uitspraak precies betekent, is ook voor mij op dit eigenste moment nog een immens enigma, edoch ik vertrouw erop dat concentratie, inspiratie en de noodzakelijke transpiratie uiteindelijk voor een encycliek tot vermaakschap van al mijn volgelingen zullen leiden.

Zo was er die gedenkwaardige novemberzondag waarop mijne Pauselijkheid zich ten zoveelste male in het gezelschap mocht verheugen van een schare volgelingen die zich onder mijn Publieke Relatie begaven aan het afleggen van tienduizend meter, zich enkel voortbewegend op de eigen onderdanen. Een afbeelding van wat zich bij enkelen onder hen afspeelde, zowel uiterlijk als inwendig, alvorens deze Horendonkse - of eerder Uilse - Manifestatie aan te vatten, wil ik jullie niet onthouden en laat ik jullie in de hieropvolgende afbeelding bewonderen.

Dat somigen onder ons, lang na het overschrijden van de eindmeet, bleven overgaan tot het nuttigen van allerhande kelken, waarbij niet uitsluitend water en wijn, al dan niet met mekaar vermengd, geconsumeerd werden, kan beschouwd worden als een doodnormale bezigheid en kunnen jullie eveneens aanschouwen in volgend tafereel, waarbij zowel de coach als de PR-man van het PITO-Ladies-Running-Team, waaronder een veelbelovende debutante, bij hoog en laag bleven beweren dat zij de komende nacht goed wensten te slapen. Het volgende etmaal bevestigden zij tevens volmondig en bij herhaling dat hun wens inderdaad ingewilligd geworden was.

Beide personaliteiten gaan ervanuit dat zulke evenementen nog meermaals zullen doorgaan en zullen, in de mate van het mogelijke paraat staan om met hun presentie dergelijke gebeurtenissen ook in de toekomst nog op te fleuren en een zeker cachet te verlenen.

Spoedig daarna kwam natuurlijk de Goedheilig Man op de daken klauteren, niet gehinderd door enige ijsgladheid of kilometerlange files doorheen het ganse land. Dat Hij daarbij ook ons buitenverblijf niet vergat en talrijke (of moet ik hier talloze gebruiken?) presenten en presentjes achterliet, kan afgeleid worden uit onderstaand beeld, waaruit meteen ook blijkt dat Hij reeds de verre toekomst voorbereidt, door ervoor te zorgen dat onze Pauselijke nakomelingen zich reeds lang voor de verplichte schoolse leeftijd bekwamen in het opstellen van behoorlijke bordplannen, en zulks wijselijk gescheiden door de borden zelf. Dat de jongste, Wanne, bij deze activiteit een megamindyniaanse vorm van doorlichting demonstreert, kan erop wijzen dat zij niet enkel zal kiezen voor het educatief beroep van haar grootjes, maar zelfs zal wensen door te stoten tot de functie van inspecterend ambtenaar.

En dat de bisschop van het eertijds Lycische Myra mijn eigen Pauselijkheid verraste met een bibliofiele editie van Snoecks 2008 mag hier zekerlijk nog vermeld worden. Voor een afbeelding daarvan is er hier geen plaats. Belangstellenden verwijs ik graag naar de berichten van mijn hogelijk gewaardeerde kompaan, Marco Polo, waar een multiplum van gelijkaardige illustraties kan bekeken worden( zie CofaniFunebri.com aldaar).

Ik had jullie in mijn pontificale generositeit insgelijks muzikale berichten voorgespiegeld en die komen momentaan aan de orde. Enerzijds was er op de eerste decemberzondag een onvergetelijke uitvoering door het BMO (neen, niet het Bureau voor Maatschappelijke Ontwikkeling of the British Mathematical Olympiads, maar het Brasschaats Mandoline Orkest !) tijdens de Artiestenmis in de Carolus Borromeuskerk. Afbeeldingen van dat hartversterkende optreden kan ik jullie niet serveren, maar toch wil ik jullie een beeld van het orkest, met Pieter symbolisch zowat in het midden vooraan, niet onthouden.

Anderzijds was er de dag daarop een ten gehore brengen, weliswaar nog tijdens de Kerstsperperiode, van een aantal kerstliederen door het "schitterende" koor Rietsanck, dat ik niet langer aan jullie dien voor te stellen. Door technische toestanden en andere ingewikkeldheden beschikken wij vandaag nog niet over opnamen van die avond zelve en daarom zie ik mij genoodzaakt u hieronder de beeltenis van een BV te tonen, met op de achtergrond de blinkende naam van deze schitterende locatie in het Elzenveld.

Een bijkomende steun in de rug was voor mij persoonlijk het feit dat ik ongestoord en ongehinderd de plaats kon verlaten, nadat wij ons "ding gedaan hadden". Inderdaad, een hele opluchting voor mijn al niet meer zo jeugdige Doorluchtigheid !

Tussen deze twee muzikale esbattementen door brachten Aloysia Prima en ikzelf een boeiende namiddag door in de KoninginFabiolazaal, gefascineerd als wij beiden waren door één van onze grote voorgangers in het vak van taalkundigen, rijmelaars, woordenboekverslinders, die in de tentoonstelling ofte exhibitie 'Portret van een woordenaar' na vierhonderd jaar de algemene erkenning krijgt, waarop hij al veel langer recht had. Dat het hier gaat om een stadsgenoot van één van mijn illustere collega's, afkomstig van Kiel in Duffel, verschafte bij het bekijken en beluisteren en interactief deelnemen een extragenot (of extra-genot; extra genot: kies zelf maar). Hieronder kunnen jullie een afbeelding aantreffen van de genoemde Cornelius Kilianus, vergis jullie echter niet: elke gelijkenis met ondergetekende Aloysius Primus is louter toevallig !

Het bijkomende gegeven dat deze tentoonstelling (nog tot 6 januari 2008 open) gratis toegankelijkheid biedt voor provinciepersoneelsleden op eenvoudig vertoon van een lidkaart als bewijsstuk, opent voor een groot aantal onder ons ruime perspectieven, mag ik verhopen.

Deze blog zou niet authentiek zijn, mochten wij niet links of rechts, noord of zuid, hier of daar een melding, een zijdelingse verwijzing maken naar onze expatriottische nakomeling, met name Fré, dit weekend en de komende vier dagen zich nog altijd ver onder de equator bevindend. Dat het leerrijke, vrijmoedige avontuur bijna op zijn einde loopt is voor ons een bijkomende reden om hier kond te doen van zijn nakende thuiskomst. De link met de vorige alinea is niet zo moeilijk te leggen, zeker niet als wij vaststellen dat de Afrikaanse taal vol zit met geweldige vindsels van autochtone woordenaars. In het onderstaande herkennen de meesten ongetwijfeld onmiddellijk een verwijzing naar de alomgeprezen computerlokalen in ons dierbare, geliefde Instituut

De gegevenheid dat onze Fré weldra zijn rekenaarlokaal en alle mogelijke toebehorigheden, kameraden en kameraderinnen in Johannesburg de rug zal toekeren verschaft ons de gelegenheid bovenstaande afbeelding naadloos te publiceren.

En dan is er tenslotte nog het politieke gedoe, maar daarover kunnen wij kort zijn - er is al meer dan trop of te veel tijd verloren aan virtuele onderhandelingen - en daarom willen we dit bericht graag bijna afsluiten met een veelbetekenende illustratie, getiteld La Ultima Cena, om het in de taal van de creator en van Signore Spaghetti te exprimeren.

Een allerlaatste bedenksel (dat is beloofd) kan niet anders zijn dan het volgende: Aloysia Prima en Aloysius Primus wensen iedereen die dit leest - en nog veel meer die het niet lezen - een Zalige Kerst en een Gelukkig Nieuwjaar toe. Zij spreken tegelijkertijd de wens uit, dat zij het komende jaar verder kunnen gaan met deze maandelijkse traditie.

A.P.

Toch nog Koningsdag

2007-11-15T20:04:00.000+01:00

Waarde ferventelingen,

Sommigen onder u, en ongetwijfeld één van jullie in het bijzonder, zal zich herinneren dat mijn epistel van zowat precies een jaar geleden refereerde aan de possibiliteit dat wij dit jaar de festiviteit, waarnaar in de titel verwezen wordt, niet meer zouden kunnen meemaken, en dit niet omwille van het verscheiden van Uwe Pauselijke Hoogheiligheid, maar eerder omdat de tegennatuurlijke constructie, waarover het voorwerp van de heden gehouden plechtige vieringen allerhande, al dan niet gehinderd door een geremplaceerd bekkenonderdeel, door allerlei erfelijke en genetisch bepaalde circumstanties nog steeds de "plak zwaait", niet langer zou existeren.
In al zijn transcendente en immanente glorie heeft mijn Allerhoogste Wijsheid, waarschijnlijk onder de gedaante van een simpele duif, beslist om de onverwijlde separatie van de regio's naar een latere datum te renvooieren, wellicht omdat Zij de reciproque emotionaliteiten van de beide hogergenoemde nog tot aggravatie wil leiden. Mijn vurigste wens is het in mijn pontificale hoedanigheid nog mee te maken dat uiteindelijk overgegaan wordt tot het sinds lang onvermijdelijke, waarbij de plausibele royale opvolger niet langer op handels- en andere missies gezonden zal hoeven te worden, maar zich eerder zal wijden aan het onderhoud van zijn ondertussen wederom op uitbreiding afstevenende gezin.

Genoeg echter gezwetst over deze heikele kwestie; wij hebben reeds te veel aandacht aan dit onderwerp besteed en willen nu verder eerder een relaas ophangen omtrent de eventueel belangrijke gebeurtenissen van de afgelopen maand, zodat ieder van jullie op de hoogte blijft
van het reilen en zeilen van ondergetekende Onfeilbaarheid.
De afgelopen weken was ik onder mijn eigenste en toch virtueel ingebeelde grandeur te gast op een traditionele expositie van boekdrukwerken, dit jaar alweer voor de 71ste maal georganiseerd. Ik bevond mij daarbij in onverdacht literair en intellectueel gezelschap, dat Mij onafgebroken bleef volgen, zoals jullie in de hieronderafgebeelde illustratie kunnen bemerken.

Dat Sam, Jean-Pol en de Nest zich de gehele tijd zo ernstig en tevens bescheiden op de achtergrond positioneerden, had ongetwijfeld te maken met de eerder filosofische tekst op de rug van mijn T-shirt, waarbij de existentialiteit zelve ter discussie werd gesteld op Descartiaanse wijze. Het zou al te erg zijn mocht door die foto en het bijkomende commentaar de indruk gewekt worden als zou ik de voorbije maand enkel aan te treffen zijn geweest in de onmiddellijke nabijheid van manuscripten, van welke origine dan ook.

Een ander hoogtepunt qua levenservaring mocht uw Hoogheilige Pauselijkheid recentelijk ondervinden in de nabijheid van een moderne arena, gevuld met een tweeëntwintigtal gladiatoren, die enige vastgestelde tijd doorbrachten met het achternalopen van een circulair object, dat zij na het inhalen verder projecteerden, waarna de handeling zich vrijwel altoosdurend herhaalde. Het gevecht eindigde in een gelijke stand, waar beide partijen zich minnelijk in schikten. Edoch voor mij was deze manifestatie een ideale gelegenheid om na twee volle maanden afwezigheid nogmaals allerlei verhalen te aanhoren en revelaties te ondergaan omtrent ons geliefde Instituut. Zowel mijn hogelijk gewaardeerde kompaan MP als de jongedame die hem vergezelde en, niet te vergeten, zeker ook één van de gladiatoren die de einduitslag ten zeerste mee bepaalde, brachten mij op de hoogte van hoogst interessante wetenswaardigheden aangaande wie met wie, en waarom dan wel ... kortom, een onvergetelijke namiddag in de Driehoevengrensstraat en zekerlijk voor herhaling vatbaar. Helaas kan ik van dit toppunt geen enkele afbeelding meegeven.

Dit in tegenstelling tot wat nu verder nog zal volgen. Omdat ik weet dat een groot aantal onder jullie zich vrijwel constant afvraagt "Hoe zou de grote Aloysius Primus er toch in slagen om dat spreekwoordelijke zwarte gat te vermijden?", volgt hier kort, en zeker niet extensief, een greep uit de talloze activiteiten waaraan hij zich dezer dagen te buiten gaat. Naast het oplossen van dagelijkse sudoku's allerhande houdt hij zich onledig met snoei-, zaag- en schilderwerk, wat ten overvloede aangetoond wordt door de twee volgende afbeeldingen.

Hierboven zien jullie mij na de herfstsnoei van de eik voor mijn Castel Gandolfo, hiertoe gedwongen doordat "Gruun Ingrid" al enkele jaren niet meer overgaat tot de organisatie van de noodzakelijke handelingen om de stam van uitwas te ontdoen.

En de volgende, tevens laatste lichtdrukmaal, hieronder, toont mij ter gelegenheid van één van de zeldzame keren dat ik door het dak ga, in dit geval het dak van de veranda dat vervangen diende te worden na die vroeg-julise hagelstormbui, waarover jullie in één van mijn voorgaande herderlijke brieven berichtte. Dat ik volop bezig ben de draagbalken van een laatste verflaag te voorzien, ontgaat de aandachtige toeschouwer onder jullie zeker niet.

Mij rest enkel nog jullie allen, zonder één uitzondering, nog veel werkgenot toe te wensen, in de voorbereiding van de komende proefwerken. Toch kan ik niet nalaten om één onder jullie speciaal een spoedig herstel toe te wensen, na zijn zwaar fietsongeval en ik druk de hoop uit hem wederommaals te kunnen ontmoeten na de Kerstvakantie.

Happy Baarthday !

2007-10-15T18:49:00.000+02:00

Waarde volgelingen,

Inderdaad, de molen van de tijd maalt onverbiddelijk verder en brengt ons heden wederom op het tijdsgewricht dat vraagt, dat schreeuwt om een volgende bekendmaking, een bulle vanwege uw onfeilbare herderlijke voorganger. Ook deze keer kreeg ik van alle kanten, vanuit verschillende windrichtingen, vanuit verscheidene continenten verzoeken, wanhopige hulpoproepen, ja, dwingende bevelen om nu, onmiddellijk aan de slag te gaan en duizenden, wat zeg ik, ontelbaren een ogenblik van vertroosting te bieden in dit aardse tranendal.
Welaan dan, laten wij met de hulp van de Allerhoogste en de inspiratie geboden door de Heilige Geest de hand aan de ploeg slaan.
De afgelopen dertig dagen brachten ons talloos vele momenten om ten eeuwigen dage te memoreren. Om te beginnen was er uiteraard het voleindigen van de wonderbaarlijke pelgrimagie door mijn waarde amigo Alfonso en zijn begeleider Gilberto. Ik kan het niet nalaten om hier tevens een beeld te schetsen van de weldoende ontvangst door de buurtgenoten, toen zij eind vorige maand hun eigenste Lindendreef weer mochten betreden; dat er tot de vroege ochtend feestgevierd is aldaar, kunnen wij ons levendig voorstellen.

Wij waren nauwelijks een week verder, toen een ander evenement zich aan ons opdrong en sindsdien onze geest amperlijk heeft verlaten; op een doordeweekse donderdag begin oktober werd een zoveelste keer een sportdag georganiseerd vanuit onze geliefde Instelling, waarbij de zesde- en zevendejaars de kans werd geboden om zich op allerlei manieren fysiek in te zetten teneinde hun conditie op een min of meer humane wijze op een hoger niveau te tillen; dat sommigen daarbij zover gingen als het ware hun leven in de waagschaal te leggen en met ware doodsverachting acrobatische exploten op het getouw te zetten, ligt voor de hand en dat zulks in groep uitgevoerd tot extremen kan leiden, zoals hieronder afgebeeld, kan ons na zovele jaren al lang niet meer verontrusten.

Al te gevoelige volgelingen hoeven de afbeelding niet te bekijken en kunnen meteen doorstomen naar een totaal andere, ik zou durven gewagen van een absoluut tegengestelde wijze om de lichamelijke conditie te oefenen, maar tegelijkertijd te ontspannen, ja tot een zekere rust te brengen, namelijk het onvolprezen, steeds weer tot genoegdoening leidende Boerengolf, een tijdverdrijf dat steeds weer, en dus ook bij deze gelegenheid, de geest als het ware ontspant in het lichaam, waarbij de beoefenaren van deze sport nog niet in de verste verte het inzicht zouden kunnen hebben hun vege lijf aan wat voor gevaren dan ook te onderwerpen. Eilaas, was er dit jaar geen digitale of andere camera in de buurt om de heroïsche inspanningen van een aantal collega's op de gevoelige plaat te leggen (misschien gelukkig maar), en daarom zien we ons genoodzaakt terug te grijpen naar vergelijkbare prestaties uit een verder verleden, die ons nochtans onverwelkt op het netvlies liggen. Hieronder een proeve van de vele mogelijkheden waartoe een dergelijke krachtmeting ons vermag te inspireren.

Dan komen we nu bij een zo mogelijk nog belangrijker gebeurtenis die het aanzien van deze periode tot historisch ongekende hoogten heeft gebracht, waarbij de meesten van jullie ternauwernood hebben stilgestaan, maar waarbij één van jullie in het bijzonder zover is gegaan dat hij een aantal van zijn collega's ertoe heeft willen bewegen uw hooggewaardeerde en ongelooflijk eerbiedwaardige roerganger te verrassen met allerhande (een kaartje, mailtje, e-card, sms-je, telefoontje, knuffel, .... een attentie) toe te sturen om hem over die klip van 58 te helpen. Ik moet zeggen, dat telefoontje ergens op weg naar Spanje, dat telefoontje vanuit het Duffelse, dat berichtje vanuit een totaal andere mailhoek en nog véél meer hebben mij inderdaad meer dan één riem onder het hart gestoken. Als tegenprestatie kan ik niet anders dan een van de vele lichtdrukmalen afbeelden, waarbij jullie een trotse opa zien op het verjaardagsfeestje van zijn oudste kleindochter (zij is nu VIER jaar), vereeuwigd met zijn speciale verjaardagstiara, met de nodige kleurrijke kaarsen die de vermaledijde 58 voorstellen. Allen en één speciaal op deze vijftiende oktober wens ik langs deze weg eveneens een gelukkige (in dit speciale geval vierenvijftigste verjaardag) en nog heel vele jaren in ons geliefde Instituut en daarbuiten.

Verder is zeker nog het vermelden waard een geslaagd en erg gesmaakt optreden van ons geliefde zangkoor Rietsanck bij de plechtige uitreiking van de Heikneuter aan Jan Caluwaerts in het Strijboshof afgelopen vrijdag. Dat wij daarbij de show stalen, zou een ongewilde overdrijving genoemd moeten worden, maar op bijgaande afbeelding mag misschien duidelijk worden, waarom uw Hoogheilige onder geen beding de wekelijkse oefenstonden wil missen, tenzij hogere machten hem ervan zouden weerhouden. De aandachtige beschouwer bemerkt en herkent ongetwijfeld op de achtergrond de persoon die de oprechte waardering van het talloos opgekomen publiek stal.

Zaterdagavond, omstreeks het negende uur tot het middernachtelijk uur mocht ik samen met mijn geliefde Aloysia en onze vriendin Els de opvoering bijwonen van Hamlet door het toneelgezelschap Het Paleis in het Chassétheater in Breda, inderdaad "waar de Aa breed wordt", en dit was ongetwijfeld ook zo'n moment dat wij met de beste wil nooit ofte nimmer zullen vergeten, indien wij zulks ook al zouden willen. Het was ronduit een onvergetelijke, majestueuze vertoning, ons pauselijk toeschouwerschap waardig, die wij tot in lengte van dagen zullen blijven koesteren en waaraan wij ons zullen warmen tot het einde der tijden. Hieronder een beeld van één van de scènes die de hele zaal tot vervoering brachten en tot een minutenlang applaus bij het einde der vertoning leidden.

De weergave van de afbeelding zelve zou in een totaal andere richting kunnen wijzen, maar de vertoning was wel degelijk groots.
Tenslotte wil ik ieder van jullie, en niet enkel die éne bijzondere, maar hem zeker ook vragen om, indien mogelijk, de artikels gepleegd door mijn pauselijke zoon te lezen en daartoe aan te klikken, temeer daar zulk een actie ertoe leidt dat Hij daardoor een aantal zilverlingen rijker wordt, wat hem zeker van hieruit meer dan van harte gegund zij. De hieronderstaande link, eenvoudig aan te klikken leidt rechtstreeks naar zijn Johannesburgse artikelen.

http://www.mydigitallife.co.za/index.php?option=com_myblog&blogger=BelgianExpat&Itemid=100&uid=4239

Tenslotte, geheel ongewoon, maar in dit geval toch gepast een allerlaatste opmerking voor de goede verstaander, die inderdaad wel zal weten wie er bedoeld is: I don't hate Mondays, I simply don't like them!

Het is zover...

2007-09-15T21:24:00.001+02:00

Waarde volgelingen,

Eindelijk, het is zover... 15 september 2007, de vooropgestelde datum voor dit evenement! Drie maanden geleden precies, ging uwe Pauselijke Hoogheid ervanuit, dat het een eeuwigheid zou duren, maar de aardse tijd gaat gestaag vooruit, en onverbiddelijk zorgt hij ervoor dat een achteloos geopperde belofte vraagt om vervulling.
Ondertussen heeft er zo ontiegelijk veel plaatsgevonden, dat het noodzakelijk wordt de gebeurtenissen op een rijtje te zetten. En ja, het was zover: begin juli begaven Aloysia Prima en ikzelve ons luchtvaartgewijs naar onze tegenvoeters in Zuid-Afrika, meer bepaald in Johannesburg, volgens alle mogelijke statistieken de tweede gevaarlijkste stad op onze planeet, enkel voorafgegaan door Bagdad, en tevens verblijfplaats van onze derde telg, de genaamde Fré.
Samen met hem brachten we een week door in en om Jo'burg, waarbij wij uitstappen maakten naar o.a. Pretoria en Pilanesberg. Deze laatste plaatsnaam klinkt de meesten van jullie waarschijnlijk minder bekend in de oren; het is één van de voornaamste National Parks in dit uitgestrekte land, wat "knusser" en overzichtelijker dan grote broer Krügerpark. Een incident dat geen van ons ooit zal vergeten, deed zich voor naar het einde van de dag, toen wij geruime tijd werden opgehouden door enkele ruziënde olifanten, die het blijkbaar niet eens waren over de richting waarin de rest van de twintigkoppige kudde zich moest begeven. Niet alleen voor ons, maar ook voor een tiental andere autopassagiers waren het ontegensprekelijk spannende momenten. De foto hieronder afgebeeld tonen een deel van de kudde, die op dat ogenblik nog aan het oversteken was, en die daarna weer rechtomkeer maakte.

De tweede week brachten we door in de omgeving van Kaapstad, waarbij de Tafelberg werd beklommen, juist op het moment dat die "tafel gedekt" werd, wat ons noopte de afdaling onverwijld aan te vatten, ook weer een unieke ervaring, die hieronder wordt geïllustreerd door een foto die werd geschoten door onze nazaat.

Een ander zalig ogenblik wil ik jullie zekerlijk ook niet onthouden: tijdens de Bastillefeesten in Franschhoek op zaterdag 14 juli (je -weet-wel , de dag van "Allons,Enfants de la Patrie..."), woonden we een wijnproeving bij, voorafgegaan door een bloedstollend spannende wijnvatenrollenkoers (van beide evenementen zijn geen beelden bewaard gebleven), maar daarna begaven mijn gade en ikzelf ons uit louter nieuwsgierigheid, vergezeld door onze zoon, naar Die Nederduitse Gereformeerde Kerk ter plaatse. Het is in dat gebedshuis dat ik, na enig aandringen, vooral van Fré, mij op het indrukwekkende spreekgestoelte eens goed heb laten gaan, in die mate zelfs, dat de indruk gewekt werd dat ik mij alsnog aan een andere geloofsovertuiging zou te buiten gaan. Ik wil hic et nunc met klem tegenspreken, dat ik mij op die dag aan welke twijfel dan ook heb overgeleverd. De ietwat duistere afbeelding hieronderstaand toont duidelijk mijn onfeilbaarheid op geloofsgebied aan.

Een allerlaatste vermeldenswaardig feit, waarmee ik dit gedeelte wens af te sluiten, betreft de onvergetelijke belevenis van mijzelf, samen met vele duizenden andere voetbalfans, in het Newlands Stadium, Cape Town op woensdag 18 juli, niet toevallig de negentigste verjaardag van Nelson Mandela. Bij die gelegenheid werd een vriendschappelijke wedstrijd georganiseerd tussen Africa XI en Rest of the World XI, waarbij Lucas Radebe, former Leeds United, optrad als de laatste man bij de Rest of the World. Dat wij, op weg naar het stadion het volgende beeld mochten schieten spreekt voor de meesten van jullie, en voor één van jullie in het bijzonder boekdelen, zoniet een hele bibliotheek. Of het hierbij de bus betrof van het Afrikaanse of van het Wereldteam, laat ik aan jullie godsvrucht en vermogen over. Onvergetelijk in ieder geval!

Inderdaad, op 29 augustus 2007 was het ook zover... een onvergetelijke ervaring voor mijn broeder in devotie, mijn kompaan in religie, mijn voorganger op bedevaart, kortom Alphonsus Primus en mijzelf. Woorden schieten veruit te kort om uit te drukken wat dat afscheid voor ons beiden precies betekende en nog betekent. Ik kan het niet nalaten om hier ook weer een lichtdrukmaal te plaatsen, waarin wij beiden afgebeeld staan, net na onze promotie tot respectievelijk coach en pr-man van ons onklopbare PITO Ladies Runningteam. Dat mijn collega zijn functie zo ter harte neemt, dat hij zelfs Koreaanse en andere jongedames aan het team wenst toe te voegen, is geheel voor zijn rekening.
Een ander eigenaardigheid, waarnaar ik zeker hier ook wens te verwijzen is het mijns inziens opmerkelijke fenomeen dat Fons tijdens de laatste weken, bewust of onbewust, dat laat ik in het midden, meer en meer een gedaanteverwisseling ondergaat, waardoor hij met de dag meer en meer gelijkenis begint te vertonen met zijn broeder in devotie, zijn kompaan in religie. Ook hiervan wordt hieronder het beeldige bewijs geleverd. Let hierbij vooral op de eerbiedwaardige, grijze tint van het uitgroeisel.

Tenslotte, jawel het is zowat middernacht, de deadline is onverbiddelijk, verwijst de titel nog naar een andere gebeurtenis, waarvan mijn echtgenote en ikzelf vandaag nog deelgenoot waren, namelijk het behalen van de graad van Bachelor in de Taal- en Letterkunde, de eerste dergelijke lichting van academische bachelors in ons land. De gelukkige is in dit geval onze vierde en jongste telg, Gerhilde, en omdat die eer haar nog nooit eerder te beurt viel, wens ik dit schrijven te beëindigen met een afbeelding van haar en haar jongste nichtje, Wanne.

Het is zover, het zit erop!

Sequitur.

A.P.

Last Lesson, Lierse SK, Leeds United

2007-06-15T19:50:00.000+02:00

Waarde Volgelingen en toevallige bezoekers,

De relativiteit van het begrip tijd heeft zich deze laatste maand in toenemende mate aan mij, uw nederige Pauselijkheid, geopenbaard. Tot nog toe had het verschijnsel niet de minste invloed uitgeoefend op mijn activiteiten, maar sinds de bestendige nadering van dit moment, in het licht van komende gebeurtenissen, kom ik meer en meer tot het besef dat alles en dus zeker ook de tijd relatief is. Laat ik jullie allen, en één in het bijzonder, niet langer in het ongewisse laten over de precieze betekenis van wat ik hier net beweerd heb en meteen overgaan tot een verklaring voor dit merkwaardige fenomeen. Een behoorlijk lange periode in mijn leerkrachtenbestaan zat ik uit te kijken naar de beëindiging ervan en leek het licht aan het einde van de tunnel lichtjaren verwijderd en zie, plots, midden deze week, meer bepaald afgelopen woensdag (de dertiende!!!), was het dan opeens zo ver: mijn allerlaatste professioneel optreden was daadwerkelijk aan de orde, dan nog wel bij de leerlingen die de afgelopen jaren als een modelklas mochten gelden: 5 IW, waarvan de klassenleraar mij ook altijd nauw aan het hart heeft gelegen, en die mij verder steeds zal blijven herinneren aan de schone jaren in onze Instelling. Wanneer hij dit ooit leest, veronderstel ik dat hij de vorige zin enigszins meewarig en hoofdschuddend onder ogenschouw zal nemen, geheel anders dan afgebeeld in de volgende illustratie, waarin hij centraal enthousiast een zoveelste frisdrank staat te schenken.

Langs deze weg wil ik hem ook nog een hart onder de riem steken voor het komende seizoen (of de komende seizoenen), omdat sinds kort zijn favoriete club gedegradeerd is naar Tweede Klasse, waarbij ik enkel moet verwijzen naar het voorbeeld van "grote broer" Leeds United, dat volgend seizoen zal uitkomen in de First League, een erg misleidende benaming voor wat bij ons Derde Klasse wordt genoemd. Allebei denken we daarbij ook terug aan die wedstrijd op 29 september 1971, exact twee dagen voor mijn carrière in het PITO een aanvang nam, waarbij zijn club de vloer aanveegde met de mijne, de uitdrukking is eigenlijk nog verzachtend, met een historische uitslag van 0 - 4 op Elland Road. Troost je, Fons, ooit komen wij terug waar wij moeten staan.

Wat ik eigenlijk wilde uitdrukken, voor ik mij even liet meeslepen naar andere sportieve oorden, is het onbeschrijflijke gevoelen dat zich van mij meester maakte, toen ik die ochtend van 13 juni nietsvermoedend mijn laatste gang naar het klaslokaal aanving, en daarbij onthaald werd door een allerhartelijkst applaus van een groot aantal van mijn collega's. Werkelijk adembenemend, onvergetelijk, hartverwarmend! Wie de bedenker en bezieler van deze spontane "aubade" geweest is, daar hoeft geen tekening meer bij, veronderstel ik. You'll never walk alone!

Iets van een totaal andere orde zijn de nabije toekomstplannen die Aloysia Prima en ikzelve hebben opgevat aangaande ons nakende bezoek aan het zuidelijk halfrond, meer bepaald aan Johannesburg en Kaapstad, waar wij in het gezelschap van onze zoon, Fré ( = Frederik) een tweetal weken wensen te vertoeven. Bij die gelegenheid zullen we elkaar eindelijk, na ruim een half jaar chatten, mailen, telefoneren en dergelijke meer, weer live ontmoeten, een gebeurtenis waarnaar wij al maanden zitten uit te kijken. Dat deze talentvolle jongeman na een zestal maanden een grotere verantwoordelijkheid op de schouders heeft gelegd gekregen, mag er een bewijs van zijn dat hij uit het goede hout is gesneden. De hieronderstaande fotografie toont daarenboven ook nog aan dat hij, zo nodig, met gemak de functie van ingenieur op zich zou kunnen nemen. Let daarbij op de opvallend witte helm, waarmee hij hier getooid is te midden van één of andere goudmijn in Namibië, en toch ook op de ernst die hij door zijn coole blik uitstraalt.

Dat naast het begrip tijd ook het begrip opinipeiling(en) dezer dagen in een nieuw, relatief, perspectief bekeken dient te worden is vorige zondag weer maar eens bewezen, edoch voor dergelijke overpeinzingen verwijs ik gaarne naar andere, en niet alleen politieke, blogs. Dat de kiezer er bovendien voor gezorgd heeft dat de kaarten bijzonder lastig geschud zijn, zal er waarschijnlijk ook voor zorgen dat er enige tijd overheen zal gaan, voor dit land weer aan goed bestuur toe is.

Ik wilde deze mededeling, inderdaad de tijd vliegt snel en de deadline nadert met rasse schreden, afsluiten met een bericht dat eerder in de privésfeer ligt, maar dat ik via deze encycliek toch de wereld diets wil maken, eigenlijk ook een beetje op haar eigen verzoek. De precieze datum is voorlopig nog onbekend, maar onze tweede dochter, Kathelijn, en haar verloofde Pieter wensen in de loop van het volgende jaar tot de huwelijkse staat over te gaan en zij zagen er geen graten in dat ik dat bij deze gelegenheid ook wereldkundig maak, vandaar...
Hieronder zien jullie beiden min of meer afgebeeld, samen met hun oudste nichtje, de al eerder meermaals vertoonde Nieke.

Ziezo, mij rest nog jullie allen, en één in het bijzonder, te danken voor het opgebrachte geduld en de mildheid bij het lezen van deze mededeling, de laatste tijdens mijn actieve loopbaan. De volgende mededeling zal, zoals afgesproken, volgen op 15 september eerstkomend en mits enig aandringen van enkelen onder jullie, en één in het bijzonder, wil ik vastberaden op de ingeslagen weg willen voortgaan.

Avete

A. P.

(Laatste) Opendeurdag

2007-05-15T16:41:00.000+02:00

Waarde volgelingen en anderen,

De afgelopen vier weken zijn voorbijgevlogen, mede dankzij de vele feestjes, festivals, festiviteiten en andere feestelijkheden. Vandaar dat ik mij nu alweer in stille bescheidenheid voor het klavier bevindt om elk van jullie, en één (of zijn het er toch twee?) in het bijzonder, blogsgewijze te onderhouden aangaande de vervlogen gebeurtenissen sinds ons laatste contact via ditzelfde medium.

Wat geenszins onvermeld mag blijven is het eeuwfeest van Ines en haar echtgenoot, die een groot aantal onder ons confronteerden met een aan zekerheid grenzende quasi- onmogelijkheid: na wat méér dan een eeuwigheid leek een hartelijke ontmoeting en dito avondlijke conversatie met de énige échte onvervalste Lucas Dierckens, die op de hem eigen schalkse wijze een tweetal onder ons allerlei tips en goede wenken meegaf voor een stilaan wenkend renteniersbestaan, waarvan hijzelf al bijna tien jaar met overvolle teugen (beaujolais) zit te genieten. Wat men noemt, een schot in de roos, Ines en Swa. Dat "Ineske" een dergelijk exploot tot realiteit bracht zonder enige schijnbare moeite, mag blijken uit de hieronderstaande fotografische afbeelding. Vraag mij echter niet of deze illustratie ontstond voor of na het prachtige avondfeest, waarop wij nog lang met dankbaarheid zullen terugblikken.

Een feestelijkheid die ons zeker ook nog lang zal bijblijven is natuurlijk het afscheid dat wij gezamenlijk namen van directeur Ansoms. Vanuit mijn pauselijke intuïtieve onfeilbaarheid voel ik aan dat voornoemde schoolbestuurder aanvankelijk nog enige moeite zal ondervinden om van zijn nieuwe status te genieten, maar de Heilige Geest fluistert mij tevens tegelijkertijd in, dat over een zestal weken (het mag iets meer zijn, Fons!), met name vanaf de feestdag van de HH. Apostelen Petrus en Paulus, ook ere-directeur Henri definitief vrede zal nemen met de onontkoombare werkelijkheid. Dat ook zijn eega al uitkijkt naar die dag, kunnen wij ons levendig voorstellen.

Via dit bullarium kunnen wij hen beiden enkel het allerbeste toewensen vanuit onze al te menselijke verdoken pauselijkheid.

Tenslotte wilde ik het in dit schrijven terloops toch ook nog even hebben over de feestelijkheid waarnaar reeds in de titel verwezen wordt. Ik weet niet meer precies de hoeveelste opendeur in ons Instituut deze was, mijn onfeilbaarheid wordt hierin gecounterd door een meer en meer oprukkende vergeetachtigheid; ik meen mij te herinneren dat in lang vervlogen tijden een dergelijke festiviteit slechts tweejaarlijks plaatsvond, om nog maar te zwijgen van de zalige dagen dat een dergelijk festival eenvoudigweg onbestaande (en dit letterlijk!) was, maar dat het, voor mijn pauselijkheid persoonlijk, definitief de laatste is geweest staat buiten kijf. Om deze laatste Opendeurdag op een eerbiedwaardige, toch alleszins originele, wijze tot een goed einde te brengen, hadden enkele, mij onbekende, onverlaten het denkbeeld opgevat om deze oude "krijger" niet in de hem vertrouwde verscholen omgeving ofte schuilplaats, het vreemdetalenlokaal, te laten optreden maar integendeel de kans te gunnen volop dienstbaar te zijn aan alle bezoekers van onze Instelling op deze heuglijke dag. Naar godsdienst en vermogen heb ik mij samen met voornamelijk een groot aantal jonge enthousiaste collega's van deze taak gekweten en achteraf, moet ik toegeven, spijt het mij hartsgrondig dat ik niet eerder de kans heb gekregen mij op deze onnavolgbare manier volledig in te zetten. Misschien kan in de toekomst eraan gedacht worden om eventueel PITO-plussers alsnog in te schakelen. De hieronderstaande fotografie geeft min of meer weer wat ik hoger beschreven heb, meen ik in al mijn bescheidenheid.

Tenslotte, als allerlaatste, wil ik vanaf dit preekgestoelte een allereerste keer vermelden en hulde brengen aan de "bondgenoot" die al deze mijmeringen, overwegingen, beweringen, uitspraken en wat dies meer zij telkens weer mogelijk maakt, omdat hij elke keer wanneer de Iden van de maand eraan zitten te komen Uw aller Pauselijke Onderdaan op alle mogelijke en onmogelijke wijzen aan zijn humane taak herinnert. In de hieronderstaande afbeelding wordt geïllustreerd, hoe hij geconcentreerd en vol overgave al jarenlang een uitgebreid filmverslag van de Opendeur bij mekaar filmt, in het geheel niet gehinderd door de vraag of een dergelijke
inspanning ook tot enig nut strekt. Heil, Marco!

Rest mij niets meer dan jullie allen, en N.R. in het bijzonder, te groeten en te danken voor het opgebrachte geduld bij het lezen van dit geschrift.

Aloysius Primus

Semana Santa

2007-04-15T20:01:00.000+02:00

Waarde volgelingen,

Terwijl de zonne zich alreeds stilaan ter kimme begint te neigen, neemt Uwe Pauselijke Hoogwaardigheid in alle deemoed plaats voor het scherm en het toetsenklavier om zich plichtsbewust, uitermate traditioneel en vervuld van de Heilige Inspirator tot het uiterste te wijden aan Zijn maandelijkse overwegingen, ten behoeve van U allen, en van één van U in het bijzonder.
De afgelopen weken karakteriseerden zich voornamelijk als lichter en luchtiger dan de hen voorafgaandelijke, daar de (bijna) dagelijkse fietstocht naar het Geroemde Instituut achterwege bleef, wegens het totale gebrek aan zinnige arbeid aldaar. In stede daarvan haastte ik mij, vergezeld van mijn niet minder Pauselijke, edoch welhaast Goddelijke eegade, zuidwaarts, nee, nog niet meteen naar het zuiden Afrika's, maar naar de kille, koude stranden van de Costa del Golf, om aldaar een week door te brengen, die volgens de regionale geplogenheden, vervuld is van allerhande festiviteiten, toegewijd aan de herdenking van de passie en de terechtstelling van Onze Allerhoogste. Dat wij, op zoek naar dergelijke spirituele, maar ook fysieke manifestaties tevens toevalligerwijze het pad kruisten van eerder wereldlijke, of, misschien nog genuanceerder, ronduit mondaine schepselen, moge blijken uit bijgaande illustratie, waarbij Ikzelve afgebeeld sta in de nabijheid van de zwager van onze vorige, onvolprezen vorst Boudewijn I, met name de broeder van Doña Fabiola. Wij troffen zijn beeltenis aan op een minuscuul, eerder weggemoffeld binnenpleintje in Marbella.

Hierna begaven wij ons, tezamen met een aantal feestelijk uitgedoste autochtonen, naar een parochiekerk in de buurt om bescheiden, onopvallend als het ware, deel te nemen aan het vieren van het Feest van de Intocht, herdacht op wat wij als Palmzondag omschrijven, dit jaar op 1 april (!). Om wille van het schaars voorkomen van de Palm in deze gebieden, wordt deze plant bij die gelegenheid aldaar ingeruild voor takjes van de Olijfboom, waarvan U hier en nu getuige kunt zijn, dankzij de hieronderstaande afbeelding. Voor ieder van jullie zal de identificatie van mijn persoon voor de hand liggen, inderdaad, uiterst rechts. Bij nader inzien zal het jullie eveneens duidelijk zijn, dat Mijne Hoogheiligheid slechts een minuscuul takje in de rechterhand houdt, alhoewel aanvankelijk de schijn gewekt kan zijn, dat het een hele boom zou wezen!

Dat wij beiden daarna ten volle deelnamen aan de daaropvolgende, onvermijdelijke processie zal niemand van jullie verwonderen. Beelden hiervan kunnen wij U helaas niet vertonen.

De daaropvolgende dinsdag verplaatsten wij ons vehikelgewijs naar de 250 kilometer noordelijker gelegen stad Sevilla, met het inzicht niet enkel en alleenlijk het Alcazar Real, de Plaza de España, het Museo de Bellas Artes en het Parque Maria Luisa met een bezoek te vereren, maar zekerlijk ook acht te slaan op en, zo nodig, assistentie te verlenen aan de ceremoniën in en om de onvolprezen Catedral, met de bijhorende Giralda. Het duurde even voor wij in de buurt van en binnenin de kathedraal kwamen ( in la oficina de informacion turistica durfde men ons zelfs op de mouw te spelden dat voornoemde gebedshuis die dag niet toegankelijk zou zijn wegens een vergadering van alle Spaanse priesters), maar eenmaal daar aangekomen, kon ik gelukkiglijk nog enkele dringende vingerwijzingen verrichten, om de stoet van seculiere geestelijken (een vijfhonderdtal) vanuit de sacristie naar de indrukwekkende gouden hoofdkapel in rechte banen te leiden, zoals jullie hieronder kunnen bewonderen.

Nadat wij in de loop van de ochtend deze daden verrichtten, kregen wij in de late namiddag, of eerder de vroege vooravond de kans een nog traditioneler plechtige kerkelijke ommegang bij te wonen, waarbij verscheidene beelden doorheen de straten omheen de kathedraal op het hoofd gedragen worden door een aantal jonge sterke kerels, elkaar om de paar honderd meter aflossend, om wille van het erg uitputtende karakter van dergelijke activiteiten; zij worden daarbij voorafgegaan door een nog groter aantal boetelingen die het boetekruis dragen in een uitdossing die ons spontaan doet denken aan Ku-Klux-Klan-toestanden, begeleid door verscheidene toeters en bellen. Hieronder zien jullie een impressie van het beschrevene met op de achtergrond een gedeelte van de Giralda.

Voor een beter beeld van de genoemde penitenten verwijs ik graag naar de (voorlopig) laatste blogbijdrage van mijn Hooggeëerde collega Marco Polo. Daarop kunnen jullie de volledige uitrusting bekijken, terwijl jullie hierboven enkel het bovenste gedeelte van de pinnemutsen kunnen zien. Dat deze manifestatie werd overgoten door ettelijke hectoliters hemelwater zorgde bij een groot aantal van de deelnemers voor een spontaan in tranen uitbarsten.

Kortom, de hele heilige week, werden wij beiden op allerlei manieren bestookt met hoogheilige rituelen, met als gevolg dat wij ons verheugden op een tweede warme, wat zeg ik, snikhete week in onze eigen contreien, waarbij wij ons zowel binnen- als buitenhuis te buiten gingen aan vermoeiende edoch tegelijkertijd ook ontspannende bezigheden, te veel om op te noemen. Een laatste illustratie bij deze woorden, wil ik jullie toch niet onthouden: buiten haar medeweten werd de hieronderstaande fotografie geconterfeit, waarbij een welverdiende rust na geleverde arbeid als het ware levensecht uitgebeeld wordt door Aloysia Prima.

Na dit relaas van één Heilige Week, rest mij enkel nog mij ter sponde te begeven, want morgen zal het weer vroeg dag zijn, en daarna resten mij nog welgeteld elf weken om het karwei af te werken. Voor ieder van jullie tenslotte nog een Zalige (Beloken) Pasen!

Sacramentum caritatis

2007-03-15T20:40:00.000+01:00

Waarde volgelingen,

Deze maandelijkse Pauselijke Herdersbrief draagt wederommaals een (kerk)latijnse titel en dit vooral om te verwijzen naar een document van mijn Hoogeerbiedwaardige confrater Benedictus XVI, Joseph Alois voor de vrienden, dat vorige dinsdag (oordeel nooit voor woensdag!) van zijn hand verschenen is, onder dezelfde titel. In zijn onnavolgbare pauselijke onfeilbaarheid wenst hij door dit geschrift de éénmakende functie van de tweeduizendjarige Latijnse taal in zijn glans te herstellen en tevens spreekt hij de wens uit dat de gewone gelovigen hun dagdagelijkse gebeden opnieuw in het Latijn uitspreken, ja, zo mogelijk luide in het Gregoriaans uitzingen. Bij het vernemen van vooral deze laatste uitspraak ging mijn oude hart spontaan aan het springen: dat ik zulks in mijn oude dag, nog bij volle verstand mag meemaken!
Naast hogergenoemde aanbevelingen heeft mijn Hoogheilige collega nog gewag gemaakt van het seksloze samenleven van bepaalde sociale groepen in verband met het eventueel ontvangen van het Sacrament van de liefde, maar bij deze pauselijke ontboezemingen blijf ik liever niet stilstaan.

Gelukkig heeft de afgelopen maand zeker ook nog gebeurtenissen voorgebracht die van vergelijkbare impact zullen blijken en die het hogergenoemde veruit overstijgen.

Zo zal woensdag 7 maart 2007 in de memorie van zowel mijn levengezellin als van mijzelf onuitwisbaar gegrift staan, daar wij op die dag het voorrecht mochten genieten om in het gezelschap van Marco Polo en zijn charmante partner enkele onvergetelijke uren door te brengen, vooreerst in de nabijheid van onschatbare Vlaamse Primitieven en later ook nog

in hun gerieflijke woonst in de Hobokense Polder. Eén en ander was ook reeds te lezen in de dagelijkse mededelingen van de minzame Marco, waarbij zeker ook de culinaire en aanverwante levensgenietingen zorgden voor memorabele momenten.

Ook in deze publicatie kan Mijn Gelukzalige Hoogeerbiedwaardigheid niet zomaar tot een innige afscheidsgroet komen, zonder nog even te refereren naar de caritatieve en soortgelijke gevoelens die uitgaan naar alle nazaten, maar naar één in het bijzonder, die in de zuidelijke regionen van deze aardbol allerlei aangename en andere ervaringen opdoet, waarvan de volgende illustratie een beeld mag schetsen.

Dat het er niet altijd even vredig toegaat in de (wijde) omgeving van Joburg, weten de meesten van mijn volgelingen al wel, maar daarover misschien op een later tijdstip meer.

Nu beschouw ik mijn opdracht als min of meer, met de nodige hindernissen, als vervuld en ik wens daarom iedereen, maar één in het bijzonder van hieruit een aangenaam weekend en tot de volgende.

A.P.

Introibo ad altare Dei

2007-02-15T21:28:00.000+01:00

Beminde volgelingen,

Eertijds, lang voordat Fré Africanisé het levenslicht zag, begon elke wekelijkse hoogmis met de gezegende woorden die de titel van dit bericht vormen, uitgesproken met de rug naar den volke gekeerd. Zij werden blindelings, zelfs gedachteloos, beantwoord door de vele misdienaars onder jullie, en door één in het bijzonder, met de even magische woorden "Ad Deum, qui laetificat iuventutem meam" en thans, na zovele decenniën, begrijpen de senioren onder ons, en één ... , de precieze draagwijdte ervan. Inderdaad (idd), onze jeugd werd toen nog blij gemaakt (met een dooie mus). Heden ten dage ondervindt de jeugd gans andere emotionele beïnvloedingen, die evenwel een minstens even grote impact hebben als de Latijnse formules uit onze Hoogheilige jeugd.
Dit alles slechts als inleiding dienende om met graagte in te gaan op de suggestie van onze enige mannelijke nazaat om tijdens deze maandelijkse hoogmis enkele van zijn verlorengegane ofte gestolen dierbare objecten te gedenken en te eren.

Hierboven bemerk je een afbeelding van de packman van Fré, één van de twee rugzakken die vorige maandag door inbekers meegenomen werden, zonder daarvoor enige permissie te vragen. Daarnaast zorgden de genoemde wetsovertreders eveneens voor de verdwijning van zijn laptop, die je hieronder kan bemerken in het gezelschap van een gelijkaardig voorwerp, toebehorende aan een medebewoner van hetzelfde pand, waar Fré allicht nog een veertiental dagen zal verblijven.

Via dit bericht wensen wij Fré en de zijnen een veiliger toekomst en morgen vernemen we wel wat meer actualia via een hopelijk lange chatsessie.

Sinds de vorige maandelijkse hoogmis is er hier ten huize Aloysii Primi niet zo heel veel meldenswaardigs geschied, zodat wij enkel kunnen teruggrijpen naar de winterstorm van afgelopen 18 januari, waarbij ook in onze omgeving wat schade te herstellen viel. Het ging hierbij vooral om een klimopafscheiding tussen ons landgoed en dat van de buren, waarbij vooral mijn geëerde buurman met de niet-mis-te-verstane-pauselijke-naam Leo zorgde voor een kordate en efficiënte aanpak, zowel op administratief als op praktisch gebied; van dat laatste bemerk je hieronder een duidelijk voorbeeld.

Een laatste exploot van onze pauselijke familie, waarbij de figuur van Aloysia Prima zeker niet weggecijferd mag worden, ligt ten slotte mijns inziens bij de verwerving van een "nieuw" vierwielig gemotoriseerd vehikel dat deze week, op regenachtige morgenden mede kon instaan voor een veilige, droge transportatie van mijn eigen persoon instituutwaarts, namelijk een Seat Altea, die je hieronder ook weer kan bewonderen, waarbij ook de kleur lluvia(= regen)blauw niet zomaar gekozen is.

Sommigen, onder wie één in het bijzonder, vragen zich nu allicht af hoe het toch mogelijk is dat ondergetekende, ondanks alle vermelde plannen toch in staat is geweest om dit bericht alsnog op deze gedenkwaardige pitodag (idd zesennegentig vervangingsuren, waarbij geen rekening werd gehouden met de afwezigheid van 2 praktijkleraren, een voorlopig absoluut record tijdens mijn bijna zesendertigjarige carrière). Wel, om een lang verhaal kort te houden: vanavond, toen wij op het punt stonden naar een (duivels)hoogmis van de Zwarte Komedie te vertrekken, meldde men ons telefonisch, dat, wegens ziekte van één van de actrices, de vertoning heden niet kon plaatsvinden, maar dat wij overmorgen zaterdag nog welkom zullen zijn.

Zo zie je maar weer: elke medaille heeft zijn keerzijde, waarbij onwillekeurig weer verwezen wordt naar die zilveren Burger Eerste Klas-medaille, ontvangen uit de handen van één onzer deputés. Eén ding staat als een paal boven water: voor mijn geliefde en mijzelf blijft deze vijftiende februari 2007 onvergetelijk, in menig opzicht.

Allerbeste wensen

2007-01-15T20:00:00.001+01:00

Waarde lezeressen en lezers,

Vooreerst wenst Uwe Pauselijke Hoogheiligheid, samen met zijn charmante Pausin, ieder van jullie, zonder enige uitzondering, en één van jullie in het bijzonder, alle mogelijke goeds voor de rest van dit jaar, waarvan inderdaad de eerste helft van de eerste maand er alweer opzit; dat Zij daarbij de allerlaatste dag om zulks met fatsoen te doen ruimschoots overschrijden, weze Hen door elk van jullie vergeven. Dit jaar laten Zij zich bijstaan door twee allerliefste, allerschattigste, allerhartveroverendste putti, oorspronkelijk schildertechnisch gekonterfeit door ene Rafaël, maar voor de gelegenheid photopaintgewijs aangepast door hun vader, onze schoonzoon. Het engeltje aan de linkerkant draagt de naam Nieke en wordt begin oktober al VIER en het deugnietje Wanne aan de andere zijde bereikt de leeftijd van TWEE jaar begin juli, beide datums doen Zijne Pauselijkheid thans al watertanden om voor de hand liggende redenen.

De hoofdbrok van deze verdere mededeling wordt uiteraard wederommaals gevormd door het reilen en zeilen van onze mannelijke nazaat, Fré, die ook ter sprake kwam in een voorafgaandelijk bericht. Met onglooflijk deugddoende vreugde, kunnen Aloysiaprima en Ikzelf u vanop deze plek kond doen, dat het met de jongeling ondertussen meer dan behoorlijk goed gaat. Hij bevindt zich momenteel in zulkdanig geafrikaniseerde staat, dat hij op twee weekends tijd al twee braaien achter de rug heeft. Voor de niet-geoefende Akrikaanssprekenden onder jullie toch een woordje uitleg omtrent dit Johannesburgiaans fenomeen. Tijdens de meeste, zoniet tijdens àlle, weekends komen personen van alle mogelijke geslachten bij elkaar in de woonst van één van hen, en ze gaan zich daar te buiten aan allergezelligste manieren van consumeren, waarbij zowel vast voedsel als overvloedige vloeistof tot zich genomen wordt door de hogervermelden. Dat het Afrikaanse woord 'braai' zeker enige verwantschap vertoont met het Nederlandse 'gebraad, braden' zal jullie niet ontgaan zijn en dus is enige gelijkenis met onze 'barbecue' ook voordehandliggend. Dat de Afrikaners er niet aan denken om die Engelse term te gebruiken, pleit misschien wel in hun voordeel.
Natuurlijk is onze zoon niet enkel aan het 'braaien', maar spendeert hij het grootste deel van zijn bewust doorgebrachte tijd aan het volgen van een tweemaandenlange opleiding tot helpdeskdeskundige. de precieze omschrijving van laatstgenoemde functie is ook Mij nog niet geheel duidelijk, maar beetje bij beetje hopen wij meer daarover te vernemen gedurende de komende dagen en weken. Voor de geïnteresseerden verwijs Ik gaarne naar de blog van Fré, bovenaan de rechterkolom. Een recente foto vanuit Suid Afrika heeft ons nog niet bereikt en vandaar moeten jullie het stellen met onderstaand lichtdrukmaal,

waarbij toch een link gemaakt kan worden naar zijn huidige welbevinden, want uit zijn laatste verslag blijkt dat in Johannesburg zelfs het onvolprezen gerstenat (of is het tegenwoordig toch gerstennat?) onder diezelfde naam geen onbekende meer is. Wij wensen de betrokkene veel leer- en werkgenot en hopen hem voor het einde van dit gezegende jaar in het allerdiepste Zuiden te ontmoeten, gezond van lijf en leden.

Om Mijn allerspersoonlijkste gezondheid goed te onderhouden en in optimale conditie te brengen, heb Ik Mij heden voor het eerst weer al fietsend naar de geliefde onderwijsinstelling begeven en verkeerde daarbij in gedachten opnieuw in het Vlaamse Fietsmuseum, daarbij de, allicht onmogelijke, droom koesterend om ooit, wellicht na september, naar het Instituut te rijden, Mij voortbewegend op een vehikel, zoals afgebeeld op onderstaande fotografie.

Ziezo, dat was het dan alweer voor deze maand, alhoewel, het volgende mag Ik jullie niet onthouden. Vandaag bereikte onze woning het volgende schrijven: tijdens het personeelsfeest op vrijdag 2 februari 2007, aangeboden door de Deputatie in het Provinciehuis, zal Uw Nederige volgende onderscheiding worden overhandigd :

Zilveren Medaille 35 (!) jaar dienst.

Ik wens ieder van jullie, en één in het bijzonder iets dergelijks ook toe, tijdens één van de komende jaren.

Tot weldra,

A.P. (voor sommigen simpelweg PA)

Suid Afrika

2006-12-15T19:57:00.000+01:00

Waarde Aloysianen,

Voor een groot aantal onder jullie, maar zeker niet voor één in het bijzonder, houdt de bovenstaande titel ongetwijfeld een mysterieuze raadselachtigheid in, die ik zo vlug mogelijk wens te ontsluieren. Dit land is namelijk de bestemming en, voor minstens één jaar lang, de werkverschaffende lokaliteit voor de enige echte mannelijke Pauselijke nakomeling, Frederik (Fré voor de vienden), voor een aantal ook bekend als de instigator van onderhavige en andere blogs - zonder hem zou dit bloggebeuren hoogstwaarschijnlijk niet eens plaatsvinden. Sommigen zullen zich allicht herinneren dat hij al is afgebeeld geweest in één van de eerste vorige afleveringen van deze nieuwsbrief en voor de anderen voeg ik nu een afbeelding van hem in, bij gelegenheid van één zijner verjaardagen,

waarbij jullie hem kunnen zien, samen met zijn nichtje (= oomzegster)Nieke.

De nieuwsgierigsten onder jullie wil ik niet langer op de proef stellen en meteen verklappen, dat hij als desktopmedewerker van een niet nader te noemen firma in Johannesburg tewerkgesteld zal zijn vanaf 4 januari eerstkomend. Dat daaraan heel wat is voorafgegaan, laat zich makkelijk raden: de laatste weken zijn er weinig dagen voorbijgegaan zonder enig telefonisch, email of ander bericht vanwege de genoemde firma, de ambassade, de politie of andere instanties.

De allernieuwsgierigsten onder jullie wil ik niet langer op hun honger laten zitten en meteen een visuele tip geven i.v.m. de firma, die het geluk heeft gesmaakt een uitstekende medewerker op de kop te tikken en de volgende afbeelding laat niets aan de verbeelding over wat de toekomstplannen van de genaamde Fré betreft.

Zowel Aloysiaprima als ikzelf hebben, zodra dit grote nieuws bekend werd, het besluit genomen om, zeer tegen onze gewoonte in, tijdens de komende Kerstvakantie onze activiteiten vooral op de thuisbasis te richten, en zoveel mogelijk steun en hulp te verschaffen bij de voorbereidingen van dit ondernemen. Tegelijkertijd nemen wij beiden ons voor om tijdens een volgende vakantieperiode enkele weken door te brengen in de omgeving van Soweto (allicht zullen wij ter plaatse zijn tijdens de Nasionale Vrouedag, die in die jonge republiek een officiële vrije dag betekent). Hoe dit "avontuur" verder verloopt, daarvan brengen wij u in de volgende afleveringen zeker op de hoogte.

Omdat de verdomde correctieplicht mij zo stilaan weer op de vingers begint te tikken, opdat ik zeker tijdens dit weekeinde mijn laatste Kerstexamen van de vijfdejaars achter de rug zou hebben, wil ik zo stilaan beginnen afronden,(veel te vroeg voor sommigen, ik weet het), maar niet zonder nogmaals visueel te wijzen op het feit dat "ééns ontdekkingsreiziger, altijd ontdekkingsreiziger" betekent: in volgende afbeelding uit het verre Limburg bewonderen jullie nogmaals, onder een lichtelijk afwijkende spelling, een overbekend logo,

waarvan de betrokkene zonder enige twijfel onmiddellijk weet in welk "dorp" dit bijhuis zich bevindt.

Voor de komende week wens ik de meesten onder mijn lezers veel moed en doorzettingsvermogen bij het corrigeren en één in het bijzonder wens ik toe wat hem toekomt: een zalige vakantieweek, gevolgd door de eigenlijke vakantie.

A.P.

Koningsdag (België)

2006-11-15T16:24:00.000+01:00

Beste Aloysianen,

Eindelijk is het weer zover! Vandaag, vijftien november 2006, herdenking (of bijna-nagedachtenis van de 175-jarige Koninklijke Dynastie), mag uw Nederige zich weer achter het klavier zetten om jullie allen, en één in het bijzonder, op de hoogte te brengen van de belangrijkste wederwaardigheden Hemzelfs en Zijner familiekring van de afgelopen vier weken, inbegrepen de instellingsloze week vrijaf (vanaf eind vorige eeuw ontstaan ter vervanging van een aantal vrije dagen, waaronder "De Dag van de Dynastie", een gelukkig initiatief van de toenmalige voorganger van de huidige Frank).

Een aantal onder jullie had vooraf al vernomen dat een tweedelige trip naar en van het verre Oosten van onze regio tot de geplande activiteiten behoorde en aldus geschiedde. Samen met onze oudste kleindochter Nieke, van wie jullie hieronder een afbeelding aan het stuurwiel van een automobiel, gezeten naast een andere wereldberoemdheid kunnen aanschouwen,

brachten wij een verlengd weekeinde door in het Domein Molenheide, a.h.w. middenin het bronsgroen eikenhout . Het werd vooral voor ons Nieke een ongeloofloos onvergetelijke ervaring, zowel door de talloze nieuwe indrukken opgedaan in het zwembad, in het Speelpaleis , in de uitgestrekte bosgebieden, in de weergaloos- uitgebouwde speeltuinen, te midden van allerlei exotische en inheemse creaturen, zoals deze Pauwselijke vogel,

die ons dagelijks met zijn roep wekte, als door de aandacht en de grootouderlijke zorgen van oma en opa. De laatsten vonden het uiteraard ook een experiment dat voor herhaling vatbaar dient te zijn en dan gedeeld met haar jongere zusje Wanne (bemerk haar hieronder), die voorlopig met haar één jaar nog iets te jong werd geacht om al mee op reis te gaan.

De hele Allerheiligenweek betekende voor Aloysia en Aloysius wederommaals een oase in de woestijn van het schooljaar, een mogelijkheid om verse krachten op te doen, zodat de periode tot aan de volgende vakantie, binnen erg afzienbare tijd, energiek aangevat en volvoerd zal kunnen worden (wat dat laatste ook moge betekenen).

Een bijkomende gelukkige toevalligheid deed zich voor tijdens de laatste dag in het verre Limburg, toen wij nog een winkeluitstap planden naar het project Maasmechelen - Village, werkelijk een uitgelezen shoppingboulevard om Vincent Van Quickenborne duimen en vingers te doen aflikken, want zowat alle werelbekende verkoopfirma's zijn hier vertegenwoordigd en zijn dagelijks geopend. Aan het eind van de winkelwandelavenue bevindt zich namelijk het Belgisch Wielermuseum en daar zag Aloysius zijn droom in realiteit verkeren. Ongetwijfeld vraagt ieder van jullie zich af vanaf welke datum Zijne Pauselijke Hoogwaardigheid zich met deze racefiets (bemerk, speciaal voor deze heuglijke Belgische Feestdag de driekleur, subtiel verwerkt in het aerodynamische frame) instituutwaarts zal begeven. Het zal ook Hemzelve benieuwen.

Hiermee is, wat mij betreft, een einde gekomen aan deze herfsteditie. Bij leven en welzijn lezen jullie de volgende maand een vervolg.

A.P.

Leeds United For Ever!

2006-10-15T21:34:00.000+02:00

Avete, waarde volgelingen,

In het licht van de voorbije dagen, wens ik vanavond het woord tot ieder van jullie, en tot één in het bijzonder, te richten. Afgelopen donderdag beleefde mijn Pauselijkheid een onvergetelijke sensatie in de vorm van een uiterste waardering, zowel vanwege de nauwste aanverwanten als, zeker ook, in de educatieve instelling waar hij halftijds verblijft met het inzicht om, desnoods tegen wil en dank in, een schare pupillen tot een hoger kennisniveau te verheffen, dit laatste niet altijd met het gewenste resultaat, volmondig toegegeven.
Vooreerst waren er de nieuwe, compacte radio, mij geschonken door de twee jongste nazaten om mij de kans te geven BBC Worldservice en Five Live in meer optimale omstandigheden te beluisteren, en de Kakafonie van Gerrit Komrij, mij toegestopt door mijn gade, weliswaar op mijn eigen verzoek, die mij, nog voor het ochtendgloren en de fietsreis schoolwaarts, tot lyrische ontboezemingen noopten.
Zowel de hartelijke wensen, het euh... verjaardagskaartje met het uitverkoren duo lippen versierd als het sprekende T-shirt, waarvan mij de diepere betekenis alsnog ontgaat, maakten mijn laatste PITO-verjaardag tot een emotioneel top-evenement. Toen ik die avond dan ook nog een Hommage op mijn pc-scherm te lezen kreeg, werd het mij ruimschoots te machtig en zat ik sprakeloos van geluk... werkelijk dit was een vrijwel goddelijke ervaring van gelukzaligheid.
Echter, hiermee was nog lang geen einde gekomen aan mijn reeks positieve ervaringen, want wat mij deze morgen overkwam, overschreed ten volle de grens van het onwaarschijnlijke, toen onze tweede dochter en haar levensgezel mij een reeks objecten toestopten die mij onmiddellijk een aantal vreugdekreten ontlokten, daar zij mij hiermee tot een toppunt van opperste voldoening brachten. Jullie raden nooit waarmee precies, vandaar deze nadere verklaring.
Om te beginnen was er de DVD getiteld 100 greatest Leeds goals, een titel die, wat mij betreft, voor zich spreekt en daarnaast nog twee recente boekwerken, namelijk THE DAMNED UNITED van David Peace en ook nog Leeds United on Trial van David O'Leary, ex-manager van mijn geliefde club. Dat het toeval ervoor heeft gezorgd dat de beide auteurs dezelfde tot-de-verbeelding-sprekende voornaam dragen, laten we even in het midden, feit is wel dat onze jongens gisterennamiddag roemloos ten onder gingen thuis tegen Stoke City, en door dit resultaat op de 22ste plaats in het klassement terechtkwamen. Juist nu blijven wij als trouwe supporter op post en hopen op een kentering volgende dinsdagavond.
Om begrijpelijke redenen zie ik mij nu genoodzaakt afscheid van jullie te nemen en jullie te danken voor het opgebrachte geduld bij het lezen van de voorgaande notities.

A.P.

Herfstmijmeringen

2006-09-15T20:56:00.000+02:00

Wat Uwe Hoogwaardige Pauselijkheid noopt tot het verzinnen van bovenstaande opschrift of het openbaren van de hiernavolgende hersenbrouwsels, Joost, of liever Marco mag het weten. De helft van de eerste schooljaarmaand werd inderdaad zonder al te veel inspanningen bereikt en alreeds wenkt niet enkel de aanvang van het "seizoen der vallende blâren", maar ook de Sportdag op diezelfde datum. Dat de gevestigde waarden ook deze keer weer de Uitdaging van de fietsbegeleidingstocht, alsook het beoefenen van de Boerengolfsport zelve niet uit de weg gaan, spreekt uiteraard vanzelf en doen zij beiden met graagte voor de allerlaatste maal. Het gemis van iets jongere en dartele collega's zullen ze zekerlijk aanvoelen, maar dat zal hen niet verhinderen het beste van zichzelf te geven tussen de koeienvlaaien.
Naast deze overwegingen i.v.m. toekomstige gebeurtenissen, wilde ik vandaag absoluut ook nog wat vermelden aangaande het recentelijke en het reeds bijna vergane verleden. Vooreerst de oude koeien: zowat midden in de tweemaandenlange vakantiperiode heb ik mij in het gezelschap van Aloysia Prima naar het Noorden van het roemruchte (en perfide) Albion begeven, nadat ik mij een paar uur had uitgeleefd bij het klieven van de noodzakelijke houtvoorraad om de komende wintermaanden enigszins comfortabel door te bengen. Het belang van dit ogenschijnlijke detail zal in de loop van het verslag ongetwijfeld duidelijk worden.
Veel digitale fotografieën hebben wij niet kunnen maken, maar deze éne wil ik jullie zeker niet onthouden :

jullie kunnen hier het Pauselijke Paar bewonderen aan de muren van Stirling Castle, met een panoramisch zicht op het plaatsje Stirling zelf. Tijdens onze, niet zo lange, wandeltochten werd het Zijne Pauselijkheid al duidelijk dat hij zijn ongewone inspanningen van enkele dagen voor de reis met erg veel pijn zou moeten bekopen. De linkerknie in zijn geheel en de meniscus in het bijzonder bezorgden Hem felle pijnscheuten, ja verhinderden hem rustig te slapen. Ik kan jullie echter nu al meteen geruststellen, want deze namiddag bleek uit de resultaten van een scan dat er hooguit wat discrete tekenen zijn van gonartrosis, en vooral Marco zal dan wel doorhebben dat het nog veel erger had kunnen zijn. Met genoegen deel ik jullie nog mede dat deze éénweeklange uitstap ons beiden allerhartelijkst deugd heeft gedaan, ook mede dankzij de herinneringen aan een gelijkaardige trip, zo'n tweeëndertig jaar geleden, ja, jullie lezen dat goed, ter gelegenheid van ons beider eerste huwelijksreis.
Nog meer heugelijk nieuws mochten wij gisteren vernemen van onze jongste pauselijke telg, met name Gerhilde: zij is met een ruim "voldoende" geslaagd en zal vanaf volgende maand mogen beginnen aan haar "derde Bachelor Engels - Nederlands" ( de vroegere eerste licentie) en voor haar thesis, die zij zeker zelf wil schrijven, zal zij zich toeleggen op het bestuderen en analyseren van alle romans van Nick Hornby. Eventuele ghostwriters die desalniettemin hun medewerking tot het creëren van dergelijke academische geschriften zouden willen verlenen mogen zich alsnog aanmelden. Enige blogervaring is in deze natuurlijk nooit weg.
Onze pauselijke zoon, Frederik, heeft zich de laatste weken, in afwachting van een definitieve baan in de journalistiek, geworpen op een professionele activiteit die mag gerekend worden tot een van de"knelpuntberoepen": namelijk het rietdekken. Ik zie sommigen onder jullie al beginnen fronsen, maar ik kan je verzekeren, dat edele beroep van dak bedekken met (tegenwoordig) Roemeens riet vindt nog steeds plaats in onze contreien. In één van onze eerste bijdragen tot het bloggebeuren kun je hem nog zien bij het snoeien van enkele bomen op ons domein, waarbij hij toen reeds zijn gebrek aan hoogtevrees met succes ten toon spreidde.
Verder dan deze overpeinzingen, mijn waarde vrienden en volgelingen geraak ik vanavond niet, daarom , met spijt in het hart, maar ook met een gevoel van opluchting, neem ik graag van jullie afscheid voor ongeveer een maand en wens jullie allen, maar één toch in het bijzonder een lang, ontspannend weekeinde toe.

ALOYSIUS PRIMUS

ZOMERS

2006-06-15T20:28:00.000+02:00

Zomers?
De laatste hittedagen hebben de eindeschooljaarverlangens in de meesten van ons weer losgeweekt; zelfs in het eerbiedwaardige p-magazine werd ons gisteren erop gewezen dat we nog 17 keer te slapen hadden en het zou weer zover zijn. Elk jaar weer komen die laatste weken voor Nieuwmoerse kermis eraan, en het doet telkens weer ontzettend deugd aan ons nog jonge hart.
Om de vier jaar wordt die sfeer nog eens extra opgeroepen door hét sportfeest aller feesten, neen, niet de Olympische Spelen, maar wel dé Werelbeker Voetbal. Ook deze achttiende uitgave heeft al wat moois gegeven en belooft nog meer fraais om naar uit te kijken. En dan zijn zeker niet (alleen) de goddelijk gevormde supporteressen bedoeld, waarvan wij daarnet nog, onmiddellijk na Engeland - T&T (oh, wat kwamen ze daar weer goed weg, dankzij dat éne moment van Crouch!) een uitgebreide glimp in die andere geliefde blog mochten opvangen. Bijna dacht ondergetekende dat een afbeelding vanuit het geliefde stadion van een viertal jaren geleden bovengehaald kon worden, om aan te geven hoe kleur- en inspiratieloos de Engelse "groten" het opnamen tegen de Engelse "kleintjes"; vandaar dat ik in mijn fotoarchief gedoken ben om het volgende voor mijn volgelingen op te diepen.

Hoe de campagne verder verloopt, daarover zullen wij ongetwijfeld nog vele malen ingelicht worden door M.P. en de finale Duitsland - Brazilië, die hopelijk mogelijk is, ik zou het bij God niet weten, belooft een spetter te worden, die deze keer het thuisland, onder leiding van die andere sportievelinge, die Angela Merkel, niet weer al te zeer zal bevoordelen.

Waar het deze maand voor mij vooral om gedraaid heeft, is dat ik na die lange, koude, natte winter, eindelijk weer in staat gesteld ben om tussen de lange uren voor het scherm en achter de schrijftafel mij te kunnen ontspannen bij noodzakelijke klusjes in ons domein en dat ik daarbij als eens een enkele keer dringend aan rust toe ben, zal de ingewijden onder jullie ook niet vreemd voorkomen.

Dat ik daarbij het overbekende gezegde "If you can't beat them, sit on them", met enig genoegen uitbeeld zal de goede verstaanders onder jullie zeker niet ontgaan.

Zo, ik beschouw de daad als verricht, de belofte als vervuld en voordat ik verderga met het bekijken van Zweden - Paraguay, nog altijd 0-0 vlak voor de rust, met de zoveelste gemiste kans van "dikke nek" Zlatan-je-weet-wel, rest mij enkel nog afscheid van ieder van jullie te nemen en van één onder jullie in het bijzonder, jullie een fijn weekend toe te wensen en ... tot de volgende.

A.P.

Tempus fugit

2006-05-15T21:15:00.000+02:00

Nooit, nog niet in de verste verte, had ik het inzicht, laat staan het voornemen jullie allen, waarde volgelingen, méér dan een jaar de kans te geven van mijn, zo niet geregelde, dan toch zeker regelmatige berichten te laten genieten. Nu ik vanavond echter, in verleiding gebracht door mijn hooggewaardeerde vriend en begeleider, de alomtegenwoordige Polo, de blik wierp op de allereerste beginselen, de origine als het ware van dit bloggebeuren, met alle mogelijke, vooral aangename en levenslust-opwekkende gevolgen, kwam ik in mijn schamele pauselijkheid, tot de vaststelling dat wij reeds meer dan een volledig jaar blogsgewijs communiceren.
Mijn coole voorgangers Mamertus, Pancratius, Servatius en Bonifacius, die er dit jaar overigens absoluut niets van bakten, moeten er vorig jaar toch voor iets tussen gezeten hebben, dat het initiatief uiteindelijk een concrete vorm aannam, want het eerste bericht, die naam waardig, blijkt te dateren van 11 mei 2005, precies Mamertusdag. Dat in bedoeld bericht het optreden van Marco ter gelegenheid van een personeelsvergadering ter sprake kwam, wijst er eens te meer op dat het initiatief vanaf het prille begin de noodzakelijke steun van een begrijpende, van een diep-inzichtelijke, verwante ziel mocht ervaren.
Wat de actualiteit van de afgelopen maand betreft, kunnen wij eigenlijk kort zijn: na de Paasvakantie hebben we de draad van het schoolwerk en -leven weer opgepakt, met de bedoeling om onze pupillen een dieper inzicht in alle mogelijke onderwerpen te verschaffen, daarbij al of niet overgaand tot het testen van hun verworven kennis.
Daarnaast hebben mijn Aloysia en mijzelf, na jaren, weer eens kennisgemaakt met vooral de verrassend-aangename kanten van Amsterdam, de grachten, de pleinen, de parken en de musea. Wat die laatste aangaat, durven wij gerust ieder van jullie Rembrandt-Caravaggio aanraden (loopt nog tot 18 juni 2006 in het Van Gogh museum, meer hierover ongetwijfeld op www.vangoghmuseum.nl). Voor ons beiden was dit een ideale uitstap, die ons de nodige energie schonk om de laatste schoolweken, opendeurdagen allerhande, proefwerken, inschrijvingen en de hele reutemeteut te laten voor wat ze zijn, fenomenen van voorbijgaande aard.
Het middernachtelijk uur nadert, morgen moet mijn rammelende vehikel een grondige beurt ondergaan, kortom ik voel dat hier een einde aan zit te komen en wil daarom jullie allen en één in het bijzonder nog even vlug een vruchtbare, genietbare schooldag toewensen.
Pauselijke groeten
A.P.

Sàbado Santo

2006-04-15T17:44:00.000+02:00

Hola seguidoras y seguidoros,

Op deze droevige dag, de vooravond van Pasen, waarop , bij een intriesttreurige hemel ons aller grote Roerganger Gerard wel degelijk de allerlaatste van zijn Avonden in dit ondermaanse beleeft op onnavolgbare wijze, zet Uwe Pauselijke Hoogwaardigheid zich uitgebreid voor zijn PC om u allen in de eerste plaats een Zalig Eierzoekfeest toe te wensen, maar tevens om verslag uit te brengen van zijn zoektocht, samen met Aloysia en nog vele anderen, naar de kunstschatten, verspreid over het Iberische schiereiland, een reis die Hem en zijn tochtgenoten via de Spaanse hoofdstad tot in het hart van El Pais Vasco, Bilbao, voerde, waarbij, helaas, de Plaza Mayor van de schitterende stad Burgos op een haar na werd gemist.
Het werd een onvergetelijk fantastische ervaring, behalve wat betreft de weersomstandigheden, die temperatuurgewijs hooguit een vijf graden meer opleverden dan in het Vlaamse thuisland, waarbij vriesweer ternauwernood vermeden kon worden en échte zonneschijn niet meer dan één namiddag ons deel bleek te zijn. Maar ons doel lag, natuurlijk, heel wat hoger. Bij aankomst, zowat anderhalf uur later dan gepland dankzij een stakingsactie van de Franse luchtverkeersleiders, werd meteen onze kunstzin op smaak gebracht door een bezoek aan de Reina Sofia, waarvan u hier de achterkant kan bewonderen, zoals onze groep onder deskundige uitleg van de gids eveneens deed.
Het hoogtepunt van de te bewonderen objecten aan de binnenzijde van dit museum is uiteraard de onvolprezen picturale veruitwendiging, bewerkstelligd door de geniale P.P. en tegenwoordig opgeëist door de Basken zelf, van een allergruwelijkste vernietiging van een heel dorp tijdens de Spaanse Burgeroorlog, La Guernica. Ik meende hierbij een afbeelding ervan te laten verrijzen, maar dat zal elders en op een ander tijdstip moeten gebeuren.
Buiten de overbekende Madrileense musea werd door Aloysia en mijzelf ook een interessant stadsdeel bezocht, waarvan wij jullie toch enkele impressies niet willen onthouden.
Op deze afbeelding zien jullie mij op de Plaza Mayor, het startpunt van deze omzwerving, met op de achtergrond dè klok, die de twaalf slagen laat horen om middernacht van oud naar nieuw, waarbij elke rechtgeaarde Spanjaard en elke toerist twaalf druiven tot zich neemt, om een Gelukkig Nieuw Jaar te beleven. Een eindje verder troffen wij, als bij toeval, een uitspanning van een Belgische allochtoon in Madrid, die allerlei eetwaren aan de Spanjaarden probeert te slijten. Hieronder vinden jullie eveneens een foto van Aloysia, afgebeeld in de buurt van de vorige herberg.

Een eindje verder, in de Calle Mayor, bewonderden wij het Paleis van Abrantes, waarvan wij de volgende afbeelding wensen door te sturen, vooral ter attentie van Signore Spaghetti, want heden ten dage zetelt alhier het Italiaanse Instituut voor Cultuur, wat hem ongetwijfeld na aan het hart ligt.
Het zou ons tè ver leiden, indien wij alle interessante sights tijdens deze wandeling voor jullie tevoorschijn zouden halen, en daarom beperken we ons tot nog enkele sfeerbeelden uit deze Semana Santa, waarvan jullie nog véél meer beelden kunnen zien op de blog van ons aller Marco, die op ditzelfde moment geen tijd zal hebben voor dit bericht, want de heenwedstrijd, waarvoor wij allen in het blauw uitgedost zitten, is nu volop aan de gang.
Deze twee nonnetjes, elk in een andere uitrusting, waren hieronder bezig de ingang van hun kloosterkerk netjes te maken voor de komende hoogdagen; uw nederige was zo vriendelijk hen te helpen bij het openen van de kerkdeur, want dat was blijkbaar al meer dan een jaar geleden en het stof bemoeilijkte deze activiteit voor de twee zusters.
Voor de "ingewijden" biedt de volgende beeltenis absoluut geen enkel geheim en ik kan jullie verzekeren dat Aloysia zelf voorstelde om dit lichtdrukmaal te maken en ook hierin te publiceren. Voor mij persoonlijk betekende het een prettige herkennismaking met iemand die mij menige slapeloze nacht heeft bezorgd tijdens de afgelopen schooljaren. "Eind goed, al goed", zou ik hier nog aan toe willen voegen.
Om een erg lang verhaal toch nog kort te houden, wil ik jullie nog een allerlaatste foto laten zien, van ons beiden ergens onderweg naar het Guggenheim, voor mij persoonlijk het mooiste museum dat wij op deze reis bezocht hebben. Zowel de tijdelijke tentoonstelling (Russia) als de permanente zijn van een weergaloze schoonheid en het gehele concept is van een verbijsterende genialiteit, kortom vanzelfsprekend voor Uwe Pauselijke Hoogwaardigheid.

Ons rest enkel nog jullie een laatste afscheidsgroet, "Dankoe foor die Bloemen" en tot de volgende mededeling.

Aloysius en Aloysia

The Draftsman

2006-03-14T19:05:00.000+01:00

Avete, Waarde Volgelingen,

Met enige nervositeit en lichtjes aarzelend begeeft Uwe Hoogheiligheid zich vandaag al op Zijn blogwerk, vooruitziende als Hij somtijds is en voor ogen houdende dat het morgen, decima quinta, weleens moeilijk tot onmogelijk zou kunnen worden om aan alle in Hem gestelde verwachtingen, ook die van heinde en verre, te voldoen. Het heeft Hem zeker deugd gedaan te mogen vaststellen, dat ook in het verafgelegen Limburg oud-partijsecretarissen en dito voorzitters al dagenlang op uitkijk staan om deze Pauselijke berichten te mogen savoureren.

De eigenlijke reden voor dit probeersel is de goede raad vanwege Marco Polo gecombineerd met een wijze opmerking van één van mijn anglofiele collega's, die zeer ten gronde opmerkte dat, indien leerlingen niet steeds al hun taken tot de laatste dag voor zich uit zouden blijven schuiven, zij er ongetwijfeld met de vingers in de welbekende neusgaten in zouden slagen de hen opgelegde werken tijdig uit te voeren.

De afgelopen 28 dagen brachten niet echt onthoudenswaardige feiten aan het licht, tenzij wij de verdere onthullingen aangaande de gokverslaafde voetbaltrainers en hun al dan niet met de dood bedreigde adepten voor waar blijven aannemen; daarnaast is er ook, voor sommigen onder ons althans, de prangende vraag of Sharon nog steeds in leven wordt gehouden, of mevrouw Erdal, zowat de enige allochtoonse wier overhaast vertrek niet op applaus onthaald wordt door onze bruine medeburgers, werkelijk haar straf in een Belgische gevangenis zal willen uitzitten.

Die laatste prikkel van amigo Marco slaat werkelijk alles: het blijft Mijne Gelukzaligheid verbazen hoe de betrokkene telkens weer erin slaagt alle volgelingen op één rij te krijgen tegen het midden van de maand en ik kan dit enkel hogelijk waarderen.

Gisteravond heeft Aloysia Prima een voorbereidende vergadering bijgewoond omtrent het museumbezoek dat wij tezamen met voornamelijk een vrouwelijk publiek aan Madrid zullen brengen tijdens de eerste week van de komende Paasvakantie. Volgens haar welbevinden heeft de gids kosten noch moeite gespaard om de deelnemers zoveel mogelijk van kunst en cultuur te laten genieten. Hoogstwaarschijnlijk zal de volgende berichtgeving (op Paaszaterdag!) dus wel iets meer om het lijf hebben, dan het voorliggende stuk. De belangstellenden in alle mogelijke windstreken zullen mij hopelijk vergeven, dat ik deze maand niet verder kom dan deze schamele overwegingen.

Het wordt zo stilaan tijd voor mij om deze ontboezemingen tot een einde te brengen, want de plicht van het bijwonen van klasseraden roept almaar luider.

A.P.

The Day After Valentine

2006-02-15T17:25:00.000+01:00

Geachte discipelen,

Inderdaad, de vijftiende van de maand is alweer bereikt en jullie werden de laatste dagen (weken) voortdurend limericksgewijs eraan herinnerd dat deze blog ten laatste tijdens dit etmaal gereactiveerd dient te worden.
Welaan dan, om te beginnen, Valentijnsdag verliep voor Uwe Hoogheid in mineur, daar Aloysia al sinds eergisteren te kampen had met een hardnekkige buikgriep, en helemààl geen vogelgriep. De huiselijke klusjes werden dus door Hemzelf zo goed als mogelijk geregeld, terwijl zij, ondanks haar toestand, zich toch naar de onderwijsinstelling begaf, alwaar zij haar pupillen het nodige van de Angelsaksiche taal bijbracht.
Na de repetitie brachten twee nieuwsberichten toch nog enige verlichting ten paleize: in de eerste plaats vernam Uwe Heiligheid dat Het Britse Lagerhuis op deze Lievekesdag tot het historische besluit kwam dat vanaf 1 januari 2007 ook in Engeland niet meer gerookt mag worden in de pubs of restaurants. De moeder aller parlementen volgde hierbij resoluut het voorbeeld gegeven door de Republiek Ierland, wat ons rechtgeaarde anti-rokers aangenaam verraste. Een tweede bericht kwam iets later op de avond, maar klonk niet minder aangenaam in de oren, ons geliefde Leeds United slaagde erin om Watford met 2 - 1 terug naar huis te sturen, nam op die manier opnieuw de derde plaats in de rangschikking in en kwam zo twee punten dichter bij Sheffield United, wat onze kansen op rechtstreekse promotie bijna reëel maakt. Sommigen onder jullie denken nu spontaan aan Chinese toestanden, maar ik kan jullie met de hand op het hart verzekeren dat zulke mistoestanden in de Engelse competitie absoluut niet voorkomen.
Vandaag, de vijftiende, begon allerbelabberdst: de hemelsluizen ter hoogte van Holleweg 58 zorgden voor zo'n plensbui dat Uwe Pauselijkheid zich verplicht voelde, voor het eerst dit kalenderjaar, de auto te gebruiken om PITO alsnog tijdig te bereiken; hij werd daarbij gelukkig door zijn zoon geholpen, die hem wegwijs maakte op het dashboard, zodat de ruitenwissers toch nog correct ingesteld konden worden.
Mijn waarde volgelingen, jullie hoeven mij er niet van te overtuigen dat deze mededeling verre van leesopwekkend is, dat weet ikzelf ook wel, maar tot meer ben ik deze maand echt niet in staat.
Dank voor het opgebrachte geduld.

AP

PANDEMIE

2006-01-15T18:31:00.000+01:00

Waarde volgelingen,

Reeds vanaf het vroegste ochtendgloren smeekte ik de Sanctus Spiritus om een glimp van inspiratie voor deze mededeling, edoch slechts een uur nadat de zon ter kimme neeg, kon ik mij naar mijn blog begeven om de honderden duizenden die hierop zaten en zitten te wachten enigszins tegemoet te komen in hun steilste verwachtingen. Laat vanaf nu de wegen zich splijtend scheuren, de kale bomen zich driedubbel vouwen en de graven plots openbarsten, want het langgekoesterde moment is eindelijk aangebroken!
Wat volgt, kan beschouwd worden als een poging om de evenementen van de afgelopen maand kortweg te resumeren.
De eerste weken van die periode werden volbracht met het taxeren en het evalueren van allerlei vaardigheden toebehorend aan en tevens gedemonstreerd door jongvolwassen discipelen van beider kunne, die daartoe min of meer geforceerd werden, wat de spontaniteit van die activiteit niet altijd ten goede kwam. Dit alles werd gevolgd door enkele dagen geconcentreerd ervaringen en inzichten uitwisselen omtrent de geleverde inspanningen van de hogergenoemden, hierbij geholpen door de onvolprezen nimmeraflatende infomaticatechnologieën, die dergelijke ontmoetingen weten te veraangenamen. Het van gedachten wisselen met de voorzaten van de voornoemde adolescenten was niet aan mij besteed, daar ik tot een dergelijke ontmoeting geen invitatie of aanmaning ontvangen had, wat met zich meebracht dat mijn tijdelijk retireren een dag eerder kon aanvangen.
De daaropvolgende etmalen werden ruimschoots opgevuld met overvloedige eetmalen en daarbijhorende zangstonden, al dan niet begoten met dranken die iemand als U en ik de waarheid doen vinden. Ongeveer halfweg de retiradeperiode pakte Aloysia Prima samen met mij de koffers en begaven wij ons luchtvaartgewijs naar warmere oorden, om daar van een welverdiende rust, ver van dreigend vuurwerk en aanverwante geluksdemonstraties, te genieten.
Wel, dat savoureren heeft wel degelijk plaatsgevonden! Ten bewijze daarvan volgen hier enkele picturale impressies, waarbij dient opgemerkt dat het aanwenden van het digitale lichtdrukmaalapparaat voor ons beiden nog wel enkele mysteriën, zelfs secreten inhoudt.

Hierboven aanschouwt U mijne Hoogwaardige Heiligheid bij het nuttigen van een godendrank, verkregen van de lokale neringdoeners (bemerk op de achtergrond het ter kimme nijgen van het solair hemellichaam).

De tweede afbeelding behoeft enige explicatie voor de overgrote majoriteit, maar één onder jullie weet ongetwijfeld precies wat dit plaatje hier staat te doen. Voor de anderen mag het een mysterie (eerder "blij") blijven.

Hiernaast vind je een pracht van een afbeelding, in het centrum van Coin, wat meer het binnenland in, dat ons op weg zette naar een verzorgde, nette verkoopplaats van de plaatselijke vleesgerechten, waaraan wij ons tegoeddeden tijdens één van onze adventureuze uitstappen. De betrokkene zal voorzeker ook weer wel weten, waar de klepel hangt en ik twijfel er niet aan dat deze inventieve explorator onze zoektocht naar dit uithangbord op prijs zal weten te stellen.

Een aantal van mijn volgelingen herkennen hier zonder meer een stupa, meer bepaald een bouwwerk in het centrum van Benalmadena en bij de mediterrane kust, waar mijn eega en ikzelf enkele momenten van boeddhistische meditatie doorbrachten, daarbij op niet mis te verstane wijze gesupporteerd door suprahumane, sonore geluiden.
Wij vonden het beiden een pre-paradijselijke ervaring, die ons in hemelse sferen bracht; het behoeft geen uitleg dat onze religieuze emoties vrijwel tot overkoken werden gebracht. Alhoewel niet al mijn volgelingen even sterk door dergelijke gevoelens bemand worden, weet ik dat de meesten onder jullie zulk een experiëntie zekerlijk waarderen. Het vergt van mijnentwege momentaan een extravagante inspanning om de resterende ruimte links van de afbeelding op te vullen, maar ik geloof dat ik er, mits de nodige doorzetting, toch in zal slagen dit maagdelijk blanke gebied te convergeren in een bedrukt areaal, waaraan ook nog enige betekenis gehecht kan worden.

Tenslotte wens ik jullie allen nog een laatste afbeelding te tonen, waaruit blijkt dat wij tijdens onze week van afzondering niet zonder gedachte aan het ons zo geliefde Instituut waren: taffelend door het centrum van Malaga - daarbij niet al te zeer gehinderd door een protestoptocht van Spaanse truckers (in hun vrachtwagens welteverstaan) gericht tegen één of ander generatiepact - troffen wij op de stoep een exempel van iets waarnaar wij al jarenlang op zoek zijn, omdat het onze leerdoelstellingen aanbelangt. Als je erg goed de grond voor mij bestudeert, zal het jullie wel dagen.

Waar ik eigenlijk mee had moeten aanvangen, maar waarmee ik liever deze eerste mededeling van 2006 besluit, is jullie allen, enkelen in het bijzonder en het meest speciaal Dorothea een allergelukkigst, voorspoedigst Nieuwjaar toe te wensen.

A.P.

Zomaar

2005-12-15T20:49:00.000+01:00

Waarde volgelingen,

Met de prachtige wintervollemaan in een prachtige halo aan het firmament lijkt het wel alsof ook de heidense weergoden mijn maandelijkse mededeling in het volle schijnsel van een hemels licht willen plaatsen. Het kan niet anders of de fel opgefokte verwachtingen moeten grondig naar een totale teleurstelling leiden. De tientallen, ik wil bescheiden blijven, die de laatste dagen aan niets anders gedacht hebben, wens ik toe dat het toch nog op een min of meer positieve ervaring mag uitdraaien. Eén van hen bijzonderlijk wil ik er nogmaals op wijzen dat het niet alles goud is wat blinkt; overigens zij hem ook een spoedig herstel van een langzaam de kop opstekende influenza toegewenst.
De periodiek opduikende noodzakelijk evaluatie van de kennis van onze pupillen ligt alweer voor een groot gedeelte achter ons en de komende dagen zullen wij ons mogen concentreren op de overwintering van de talrijke gewassen op ons landgoed, zodat de geest even op adem kan komen van de veelvuldige min of meer ergerlijke blijken van incompetentie, die gepaard gaan met de hogergenoemde beoordelingsmomenten ( en dat niet alleen bij de begeleide jongelingen!) en de aandacht kan afdwalen naar belangrijker elementen in dit ondermaanse bestaan.
Mijn levensgezellin heeft zich de laatste uren met volle overgave op het boeken van goedkope luchtreizen naar het zuiden van ons continent gestort en zij is er tenslotte in geslaagd twee plaatsen te reserveren voor een betaalbare prijs op een vlucht naar de geboorteregio van de onnavolgbare, geniale canvasveroveraar Pablo P. Dientengevolge zullen wij de laatste uren van 2005 en de eerste dagen van 2006 in het zonnige zuiden van ons werelddeel doorbrengen en wie weet komt er volgende maand misschien wel een verslag van ons verblijf aldaar.
Wat mijn persoonlijke heropneming van de leeswoede betreft, kan ik de rechthebbende ook meteen geruststellen: het desbetreffende werkje geniet ook buiten de opleturen volop mijn enthousiaste aandacht en wekt door de lectuur inderdaad talrijke nostalgische mijmeringen die zo karakteristiek voor een bepaalde leeftijd (of zou het toch al ouderdom moeten zijn?) zijn. Het zal de bedoelde impulsgever misschien ook aangenaam verrassen dat mijn zoon mij erop wees dat hij de auteur van het werkje enkele bladzijden had horen voorlezen op de Nieuwmoerse Zolder, zowat ruim een half jaar geleden. Terloops indiceerde hij me dat de gezegde Rick de Leeuw aanstaande januarimaand de beroemde debuutplaats met een volgende bezoek zou vereren (helaas waarschijnlijk al meer dan uitverkocht).
Afscheid wilde ik deze maand of liever dit jaar nemen, met de verwijzing naar een belangwekkend, verdienstelijk initiatief dat één dezer dagen, volkomen verdiend overigens, de Wablieft-prijs in de wacht sleepte en ons allen nog jaren van onschatbaar nut zal kunnen zijn: het alomgeprezen seniorennet, dat zeker ook de toenadering tussen de verscheidene individuen en naties van deze globe zal bewerkstelligen. Mocht je al een onbedwingbare drang naar dat web voelen, voel je vrij om hiernaast het adres te vinden.
Tot slot wens ik alle mogelijke (toevallige) lezers uiteraard een prachtig jaareinde, vergelijkbaar met het ondertussen al wereldberoemde te vroege kerstverhaal, en een oververdiende kerstvakantie en aanverwante.

Aloysius Primus

Beloofd is beloofd

2005-11-15T18:52:00.000+01:00

Waarde volgelingen,

"'t Is triestig dat het regent in den herfst, dat het moe regent in den herfst daar-buiten...".
Vandaag, op de fiets op weg naar Essen, voor een nieuwe binnen- en buitenband en een nog nieuwere "regencape", heb ik het meer dan eens zitten prevelen, tussen allerlei schietgebedjes door, want wat bleek? Die gast was vergeten mijn voorrem weer aan te sluiten! Ik kan je verzekeren dat er menig "sterk" schietgebedje bij was.
Verder ging hier alles zijn normale, doordeweekse gang: wat rommelen in het tuinhuis, patatten schillen, thee zetten en drinken, een sudokuutje of drie oplossen, een veertigtal toetsen corrigeren, een tweetal toetsen opstellen en via smartschool doorsturen... enfin, de vele kleine dingen die het leven de moeite waard maken.
Voordat wij straks naar onze wekelijkse repetitie-avond van Rietsanck fietsen, schoot mij opeens te binnen, moest ik iemand van mijn volgelingen, veruit mijn trouwste volgeling, nog een berichtje sturen. Mocht ik dat niet doen, dan geloof ik dat hij zich ook wat triestig zou gaan voelen, een gevoelen dat ik ook bij mijzelf vaststel als ik vierentwintig uur verstoken blijf van zijn mededelingen. Op deze Koningsdag is het trouwens niet meer dan normaal dat een bericht de wereld, de ruimte ingestuurd wordt om te wijzen op de majesteitelijke wijze waarop deze volgeling zijn blog bewerkt.
Afsluiten moet ik nu, te laat op de repetitie komen mag zeker geen gewoonte worden na zesendertig jaren, vandaar...
Als afsluiter nog vlug even een wijze raad aan iedereen en één in het bijzonder :
Two glasses a day keep the doctor away.

A.P.

Zonder titel

2005-10-15T12:19:00.000+02:00

Waarde volgelingen,

Reeds enkele dagen speelde ik met de gedachte om jullie dit berichtje toe te sturen, en toen ik links en rechts een smekende blik of een luisterend oor meende waar te nemen, kreeg die gedachte meer en meer vorm. Als gevolg daarvan zit ik nu, zaterdagmiddag, voor mijn computerscherm terwijl de meeste, zo niet alle huisgenoten, zich ergens buitenshuis bevinden.
Wat mij zeker van het hart moet, is de buitengewone hartelijkheid die ik van zowat iedereen in de school mocht ondervinden afgelopen woensdag, bij het afsluiten van mijn zesenvijftigste levensjaar. Tot nu toe was mijn verhouding tot de meeste van mijn collega's eerder afstandelijk, op het onverschillige af, en de meeste van mijn collega's hadden bijgevolg een soortgelijke verhouding ten opzichte van mijn persoon. De spontane reacties van (ook vrouwelijke) collega's, om over te gaan tot handtastelijkheden en zelfs meer dan dat bij het uitspreken van welgemeende gelukwensen bij het aanvatten van mijn zevenenvijftigste levensjaar hebben mij een ongelooflijk warm gevoelen bezorgd, in die mate zelfs dat ik ben beginnen overwegen om toch nog enkele jaren langer in hun midden, in jullie midden dus, te vertoeven. Ik werd hierbij niet gehinderd door een gevoel van solidariteit, dat ongevraagd opwelde bij de diverse berichten over de eindeloopbaanperikelen. Ook met deze gedachte blijf ik voorlopig enkel nog spelen, want ik wil de verwachtingen van sommige van mijn medeleerkrachten zeker niet beschamen.
Tot slot wil ik voor vandaag afscheid nemen met een overweging die mijn eega mij via een verjaardagskaart eerder deze week toestak: "De tijd laat alles rijpen, niemand wordt wijs geboren."

Aloysius Primus

Boerengolfsportdag 2005

2005-09-30T15:46:00.000+02:00

Hoi allemaal,

De meeste van mijn lezers hebben ondertussen al wel begrepen dat ik niet zo maar in mijn pen kruip, maar vandaag is wel degelijk een gelegenheid om jullie te laten meegenieten van bijna buitenaardse ervaringen.
Na een min of meer grondige voorbereiding op de komende zaken, begonnen wij deze morgen omstreeks kwart voor negen aan een langgerekte fietstocht naar Nispen en weer terug. Murphy bleek meteen aan onze zijde, want bij de eerste de beste kans om verkeerd te rijden namen wij die met de beide handen aan ... en van dan af liep zowat alles mis wat kon mislopen! Even verder reden we een doodlopende weg in, die ons tot op een maïsveld leidde.
Gelukkig waren we ook nog vergezeld van leerlingen die meer vertrouwd waren met de lokale omstandigheden en die ons, via een kleine omweg, weer op het rechte pad brachten. Een paar kilometer verder liep de trapas van de fiets van een andere leerling muurvast; wij meenden dat het niet nodig was de materiaalwagenchauffeur telefonisch op de hoogte te brengen, omdat die ons enkele kilometer verder zou opwachten, maar ... die stond al op den Oek, want hij ging er verkeerdelijk van uit dat wij de afgesproken oversteekplaats reeds gepasseerd waren. Op diezelfde oversteekplaats waren werken aan de gang die ons noopten tot enkele gevaarlijke manoeuvres om aan de overkant te geraken. Even verder ontstond er een splitsing van de groep, doordat sommigen wel, en anderen dan weer niet bereid waren de Ring rond Huibergen te volgen ... enkele van de deelnemers namen het initiatief om op eigen houtje meteen naar het einddoel te fietsen, zonder iemand van de begeleiders in te lichten.
Uiteindelijk bereikten we de sportaccommodatie rond kwart over elf en werden daar hartelijk ontvangen door boer, vrouw en dochter. Toegegeven, de weergoden waren tot dan toe echt wel onvoorwaardelijk met ons, want buiten wat druilerig gemiezer, was de fietstocht onder een bewolkte, maar droge hemel verlopen.
Vanaf dat moment maakten de leerlingen, maar zeker ook de begeleidende leerkrachten, dingen mee die hen nog jaren zullen bijblijven: tussen het hoge gras, de éne koeienvlaai nog verser dan de andere, tussen de koebeesten zelf, in de omliggende grachten, onder en over de prikkeldraad, met linker- en rechterklompstokken werden de meest atletische en hilarische hoogte- en verterecords moeiteloos verbroken. De koeien stonden er een beetje meewarig naar te kijken, af en toe (aanmoedigend) loeiend. De beste ploeg, toevalligerwijze de rechtstreekse tegenstrevers van het lerarenteam, versterkt met de twee Jorissen, volbrachten de tien holes, of zijn het toch hols, in welgeteld negenentachtig slagen. Zij kregen elk welverdiend een medaille opgespeld.
De terugweg verliep heel wat vlotter dan de heenreis, de meeste neuzen stonden richting weekend, en alle deelnemers beaamden dat de onderneming als geheel zeker als geslaagd mocht worden beschouwd.
Foto's ter illustratie zijn voorlopig nog niet beschikbaar, maar ongetwijfeld zullen er nog wel een aantal opduiken.

Mvg

Aloysius Primus

Een nieuw begin

2005-09-14T18:30:00.000+02:00

Hallo allemaal en één onder jullie bijzonderlijk,

Uwe Pauselijke Hoogheid is zowat 11 (elf !!) weken van de Hem eigen blog afgebleven, door allerlei niet nader te bepalen omstandigheden. Het was alweder bijna zo ver dat de genaamde niet meer goed wist hoe dat ding werkte.
Dankzij één van de steeds maar zeldzamer wordende flitsen in des Hoogheids brein en door een aantal andere omstandigheden zit Hij nu voor het klavier en onderneemt een poging om de draad alsnog wederommaals op te nemen en Zijn Wwwwaarde Gelovigen min of meer op de hoogte te brengen van de huidige toestand in Zijn nederige woonst.
De afgelopen dagen heeft Hij zijn stulp moeten verlaten en onder begeleiding van Hare Pauselijke Hoogheid werd Hij per ambulance vervoerd naar het dichtstsbijzijnde ziekenhuis, zijnde KLINA, alwaar Hij vanaf zaterdagavond tot en met afgelopen dinsdagnamiddag, gisteren dus, aan ervaren handen en zorgen van allerlei personen, vooral vrouwelijke verpleegsters, was toevertrouwd.
Een groot aantal symptomen, vooral te maken hebbende met de toestand van de inwendige mens, wezen op een weerkerende ontsteking van de VIERDE graad in de Pauselijke Slokdarm, een breuk in des Hoogheids Maag én het voorkomen van steentjes in de Gal. Echoscopie en Gastroscopie toonden aan dat de betrokken organen zich in een min of meer zorgwekkende situatie bevonden en daarom werd geopteerd voor een behandeling waarbij de ontbrekende slijmvliezen in de betrokken organen langzaam tot herstel en heraangroei werden en worden gestimuleerd.
Zo spoedig mogelijk, hopelijk volgende maandag, zal Aloysius I zich per fiets naar het werk begeven en Hij wenst alle belangstellenden intussen een paar prettige arbeidsdagen en een oververdiend weekeinde toe.

Verblijvend,

Aloysius I

Poging tot foto zonder hello

2005-06-28T15:49:00.000+02:00

Ouwaarde gelovigen,

Mijn hooggeëerde confrater, Marco, heeft mij deze ochtend aangetoond, ook in concreto, dat afbeeldingen, foto's, illustraties zonder enige moeilijkheid verzonden kunnen worden vanuit dit programma zelve, vandaar deze poging daartoe.

Blijkbaar schijnt het totaal niet gecompliceerd te zijn en dus volgt er nog één:

I'm a poor lonesome cowboy...

Lang heet weekend

2005-06-26T16:05:00.000+02:00

Beste Marco,

Met intens genoegen, grenzend aan hemels gelukzaligheidsgevoelen, heb ik vastgesteld dat je der in geslaagd bent je blog weer te activeren. Langs deze weg wilde ik je dan ook informeren dat ik er persoonlijk niet tegen zou opzien, mocht je alsnog die foto met die miss universen willen aan den volke kond doen. Echter met dien verstande dat nonkel Fons er in het geheel niet bij betrokken zou raken. Verkeer je enigszins in de mogelijkheid om mijn geachte confrater te wissen dan heb je voluit mijn pauselijke zegen.

Aloysius

NB. Heb je overigens de blog van mijn vrouwelijke tegenhangster al eens bezocht? Het blijft een aanrader!

2005-06-24T18:50:00.000+02:00

Hier zie je mijn zoon en mijn pauselijke zelf bezig de boompjes te snoeien.De foto werd ongeveer een jaar geleden genomen.

Verbetering

2005-06-24T16:22:00.000+02:00

Beste,
Die lekke band was vlug gedicht; hopelijk ook grondig.
Mijn zoon, bij monde van mijzelf raadt je aan om, je in Hello bevindende, out te loggen en dan weer in te loggen onder de usernaam marrek1951, met aangepast wachtwoord. Vandaag nog verwacht mijn Pauselijke Hoogheid een signaal vanuit Uw vertrekken omtrent de efficiëntie van deze raadgeving,

Verblijvende, blablabla,

MVPG
Aloysius Primus

N.B. Heb je de Blog van mijn vrouwelijke tegenhangster, de enige echte vrouwelijke pausin al bezocht? Zeker een aanrader.

2005-06-24T14:43:00.000+02:00

Beste Marco Polo,
Voor zover ik de technologisch hoogstaande verklaring van mijn pre-pauselijke zoon begrepen heb, is het enkel nodig om in te loggen onder je nieuwe blognaam "Mededelingen van Marco Polo", als je je in "Hello" bevindt.
Ik wil zelf nog even checken of dit kan, maar eerst zal ik nog een lekke band moeten herstellen, opgelopen in de omgeving van ons zo geliefde college.

MPG

Aloysius Primus

Het lange hete weekend

2005-05-29T21:05:00.000+02:00

En wie bleek weer eens de snelste? Zoals je weet heb ik ,tot nu toe, al drie keer leren zwemmen - de eerste keer was dat in open lucht op het college - en nog steeds kan uw paus aan geen triatlon beginnen. De publicatie van deze foto kan dus enkel maar onder de striktste geheimhouding. Overigens, is onzen Bram inderdaad zo trouw aan zijn eerste ploeg? Met pauselijke groetjes.

Kommilfolitis

2005-05-11T21:52:00.000+02:00

Beste,
Voorlopig heb ik nog nauwelijks de kans gehad je te feliciteren omtrent je optreden van gisteravond, vandaar bij dezen : je was weerom geweldig. Trouwens i.v.m. met je voorgenomen theaterbezoek aan de twee jongens die hun debuut maakten in ons kleine dorpje, vorige vrijdag zijn onze twee jongste nazaten hun premiere in Gent gaan bekijken en ze hebben er volop van genoten. Eind november was er al een try out geweest op dezelfde locatie waar ze hun prilste debuutoptreden verzorgden ("De Zolder").
Veel kijk- en luistergenot alsnog toegewenst.

Aloysius I

2005-05-11T18:48:00.000+02:00

Hier aanschouwt U mij en mijn eega aan de dis, samen met ons beider kleinkind en haar moeder (nauwelijks zichtbaar). Deze opname werd gemaakt na het breken van het brood en het ledigen van menige kelk.

2005-05-08T19:13:00.000+02:00

Habemus Aloysium